هیچ مستبدی،
هیچ منجیای،
پیش از آنکه در ذهن مردم زاده شود،
بر صحنهٔ تاریخ ظاهر نمیشود.
گره، در غیبتِ نهادهایی است
که بارِ یک ملت را تاب بیاورند.
و ما، هر بار،
به جای ساختن آن نهادها،
همه را در چمدانی میگذاریم
و به دستِ یک نفر میسپاریم.
و از همان لحظه، سفرِ تکرار آغاز میشود.
اعتصاب زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار که از ۲۲ تیرماه در اعتراض به انتقال محکومان به اعدام به سلولهای انفرادی آغاز شده بود، پس از وعده مسئولان مبنی بر توقف اجرای احکام اعدام در پروندههای […]
وقتی خانوادهی یک اعدامی، بهجایِ سکوتِ تحمیلی، به خیابان میآید؛ وقتی اعدامِ معترضانِ دی ۱۴۰۴ در اصفهان، بهجایِ رعب، خشم و همبستگی برمیانگیزد؛ وقتی بازنشستگان در تجمعاتِ روزهای اخیر فریاد میزنند «از اصفهان تا تهران، […]
تا کنون کسی بهتر از نوید افکاری جمهوری اسلامی را تعریف نکرده است: نظامی سیاسی که برای طناباش دنبال گردنِ انسان میگردد. روشن است که «طناب» در اینجا استعارهای برای «استبداد» است، که ریشه در […]
