بنظرم بهترین تحلیل آقای محمدرضا نیکفر در نمودهای کُنشی یک انقلاب بیکُنش و محمدرضا نیکفر: چه رُخ داده؟ چه باید کرد؟ داده و کامنت گذاران دگراندیش
این قیام همان طور آقای نیکفر توضیح داده طی 40 سال انباشت سرکوبهای حق طلبان ، نتیجه طبییه دیکتاتوری و ظلم و فساد یک حکومت تئوکراسی است. این حکومت از بن و اساس اشتباه است و هرگز اصلاح پذیر نیست، متاسفانه اصطلاح نظام هم تلویحا میتوان گفت، چون اساسا این حکومت است و فاقد نظام/رژیم؛ یعنی دارای ساختار نظمی و قانون مند نیست، یک نابهنجاری سرطان گونه است که به ضرب رعب و وحشت و سیاست چماق و هویج (توزیع رانت و امتیاز و تنبیه وحشیانه و اجرا احکام قرون وسطایی وحشیانه مانند اعدام و حبس و شلاق و …) توانسته دوام بیاورد. هرگز هیچ چنین حکومتی نمیتوانست 40 دوام بیاورد با این وضع، مگر رانت عظیم چند هزار میلیارد دلاری غارت ثروتهای عمومی کشوری مثل ایران. این نوع دیکتاتور ی تنها متکی بر غارت رانت ثروت عمومی هستند. چرا اساس این حکومت تئوکراسی نتوانسته جزئی از اقمار هیچ ابرقدرتی باشد و حامیان اصلی اش کشورهای کمونیستی مانند کره شمالی و چین و روسیه هم از آن سواستفاده و با کارتش بازی میکنند، و هم استثمارش میکنند. حکومت تئوکراسی ایران هرگز متحد راهبردی هیچ نظام سکولار نخواهد شد، و این حکومت یا بایست کل سکولارهای جهان نابود کند یا نابود شود. این حقیقتی است همه کارشنسان آگاه و دولتیان جهان میدانند، ولی سرمایه داری ذی نفوذ در جهان و اشتباهات راهبردی دولتهای مهم سکولار بویژه غربی و چین و روسیه، اجازه داده این حکومت ضد بشری 40 سال تدوام حیات ننگن یابد! مردمان ایران به دلایل متعدد (اعم از عوام و خواص) ناتوان از سرنگونی این حکومت هستند، ماشین سرکوب این حکومت بسیار سرکوبگر است، تنها راه سرنکونی این حکومت تئوکراسی ضد بشری، تحرمی همه جانبه، در نهایت عملیات نظامی خارجی است.