پاکابارا-آرتامن، پیشگویان مستعار وضعیت تراژدی امروز و آینده فروپاشی ایران(۱)

اساس به دلایل شخصی علاقه ای ندارم در این سایت وارد مباحث سیاسی بشوم، از روز اول هدفم موضوعات عمدتاً اقتصادی و ادبی و هنری بود، چون واقعا مشکلات شخصی دارم و فعالیتم در وب بیشتر نوعی فرار از احساس بیهودگی است که خودش از عوارض افسردگی است که سالها دچارش هستم و انگاری می‌خواهد زندگی ام را نابود میکند!، و ذهنم آماده بحثهای سنگین و دشوار چالشی سیاسی نیست، اما از روی حساسیت عجیب شخصی در باره مقولۀ دموکراسی، در این لینک باز عنان از کف داده و اظهار نظر شخصی کردم، اما بد ندیم اندکی توضیح بدهم. قطعاً من ادعای همه چیزدانی و عقل ندارم، واقعاً در برخی زمینه‌های مهم نیازمند مطالعه بیشتر هستم، ولی در این میانسالگی دیگر بعد سالها مطالعه یک چیزهایی هم فهمیده ام شاید!
یکی از مطالب مهمی همیشه برای شخص خودم جالب و چالشی بوده، مسئله ایدئولوژی است، چرا که امروزه مخالف حاکمیت ایدئولوژیک بر جوامع کشورها دموکراسی‌خواهان و فعالان حقوق بشری هستند، چرا که آثار زیان بارش در کشورهای مختلف مشاهده کرده ایم.
اما پرسشی که همیشه پیش رویم بوده، اینست آلترناتیو / جایگزین حاکمیت ایدئولوژی چیست؟ و از آنجا گویا راهی جز برقراری رژیم-حکومت برای اداره کشورها نیست، آیا اساساً ما راه نجات از ایدئولوژی داریم؟
اخیراً مطالعات بیشتری در این باب کردم و با نظریات هانا آرنت بیشتر آشنا شدم، احساس می‌کنم درهای جدیدی برای حل مسئله ایدئولوژی و توتالیتاریسم (تمامیت‌خواهی) باز شده. مغلطه ناچاری حکومتها از ایدئولوژی و به تبعش توتالیتاریسم، یکی از موضوعات مهم است. چرا که هنوز بسیاری نمی‌توانند مغلطۀ حامیان استبداد چه به شکل فردی و چه گروهی را حتی در توجیهات شبه دموکراسی مانند استبداد اکثریت، این خلط دموکراسی یا استبداد و ایدئولوژی و توتالیتاریسم را حل کنند.
من با مطالعه موضع پارادایم، احساس میکنم شاید به حل این مسائل نایل شویم یعنی:
ما لزوماً برای برقراری حاکمیت، دچار جبر گردن نهادن بر حاکمیت ایدئولوژیک نیستیم، به عبارت دیگر برای داشتن یک حکومت، لازم نیست حتماً ایدئولوژی توجیه گر باشد، به ویژه اگر بخواهیم دموکراسی باشد. در درک من از دموکراسی به موضع پاردایم و درکم از الگواواره است. اینکه حقیقت زمان حال و آینده که امری زنده است و زمان گذشته زمان مرده! این هم با قبول این می‌تواند باشد که اساساً مقولۀ زمان امری نسبی است، عدم مطلق گرایی، ویژگی بنیادین دموکراسی است. دموکراسی مثلاً به عنوان اعمال ارادۀ عام مردم بر قدرت سیاسی و حاکمیت تلقی کنیم، دیگر مطلق‌گرایی معنی نمی دهد، آن‌چه که تضمین تدوام دموکراسی است مانند حقوق بشر، حقوق اقلیت‌ها، حق زیست متفاوت بودن در سبک زندگی شخصی، روحی، جسمی، جنسی، عاطفی و عقیدتی… و این که حاکمیت و هیچ فرد حقیقی و خصوصی نباید به حقوق بدیهی اولیه تعرض کند.
این سوءتفاهم که از سوی برخی دربارۀ دموکراسی طرح می‌شود که دموکراسی فرومی‌کاهند در حد برگزاری انتخابات و رأی اکثریت، و نتیجه می‌گیرند دموکراسی یعنی دیکتاتوری اکثریت! خب این ناشی از درک ناقص این قیبل افراد است از دموکراسی، که اصلاً به معنی رای اکثریت نیست، رأی گیری چه به صورت اکثریت یا جمعی، صرفاً یکی از ابزارهای پرشمار تحقق دموکراسی است (مانند ابزارهای چون نظرسنجی، رفراندوم، مطبوعات و رسانه، و دیگر ارکان دموکراسی…).
اما دموکراسی – به نظرم شبیه- پارادایم / الگواره است که بایست منعطف باشد، اصول دموکراسی بایست متضمن انعطاف در حل مسائل باشد، ضد مسئله بودن لزوماً منجر به حل مسئله نمی‌شود، مثلاً ما انواع فساد مالی ضدیت داریم، فقط با گفتن اینکه با فساد مخالفیم به راه حل مبارزه با فساد نمی‌رسیم.
دموکراسی هماره در حال تکامل و اصلاح خویش بایست باشد، که هدفش تعالی بشریت برای بهتر شدن وضع حق آزادی با مسئولیت، آسایش و امنیت، رفاه نسبی، آسایش و خلاصه زندگی مناسب حداقلی با بازتوزیع منابع زاینده فرصت زندگی است. سوسیال دموکراسی امثالهم هم یکی از فرم‌های دموکراسی است. اما این قید دموکراسی است که می‌تواند یک ایدئولوژی را تبدیل به پارادایم کند. ایراد اصلی کمونیسم شوروی سابق یا نازیسم و امثالهم همین بود که در قید دموکراسی نبوند، با وجودی مدعیانش می‌گفتند قصد خیر و عدالت دارند! اگر آنها در قید دموکراسی بودند هرگز تبدیل به ایدئولوژی‌های توتالیتاریسم نمی‌شدند و آن فجایع هولناک ضد بشری را خلق نمی‌شد که موجب شرم و ننگ در تاریخ بشریت است. (آرتامن)

هیچ کس بهتر از خود اشخاص نمی‌توانند در مورد منافعشان تصمیم بگیرند، انتقال ثروت ملی به نسل آینده بایست توسط خود مردم، و از راه ارث گذاشتن باشد، این نسل را مردم زاد و ولد و تربیت می‌کنند و هزینه‌هایش می‌پردازند، و خودشان بهتر هر کسی دل‌سوز هستند.

چند مورد نادر از بی‌مسئولیتی والدین دلیل نمی‌شود بهانه جویی شود که به‌گویند مردم صلاحیت تصمیم گیری دربارۀ نسل آینده ندارند! این حرف‌ها را طی نسل‌ها تحویل مردم می‌دهند که بایست ثروت ملی خرج سرمایه‌گذاری شود و عمران و عیره، شیره مالیدن سر مردم است که نمومه اش رژیم‌های سلطانی خود را قیم مردم معرف می‌کنند و مردم را صغیر می‌پندارند که عرضه ندارند دربارۀ خیر و صلاحشان تصمیم به‌گیرند! نسل‌ها می‌گذرد و فقر ادامه می‌یابد! اگر آن دولت‌ها عرضه داشتن پس این همه فقیر در کشورهایشان از برای چیست با وجود آن همه فرصت و ثروت زایی ملی که تحت کنترل دولت بود بود و نه مردم! خود مردم بهتر از هر کسی می‌تواند حق خود از ثروت ملی سرمایه‌گذاری کنند.
بایست مردم و فعالان حقوق مردم، این ثروت‌های ملی را شناسایی کنند، و دقیقاً حق مردم را محاسبه کنند، و در این صورت مردم می‌توانند حق خود را مطالبه کنند.
http://pakabara.blogfa.com/post/26
پاکابارا
“پیشنهادِ ایده‌های کاربُردی از برای آسانی رِفُرم اقتصادی” (آرتامن)

به نظرم، این سیستم اقتصادی، سازگار با سرشت و طبیعت بشر و جهان هستی است. هر موجودی- از جمله انسان- آزاد به دنیا می‌آید. انسان بنا بر غریزه، می‌خواهد تدوام حیات دهد، در رقابت با سایر موجودات و هم‌نوعان، از تمام توانایی اش‌ برای بهره‌گیری از مواهب طبیعی در دسترس، استفاده می‌کند.

بین دورۀ ارائۀ نظریات اسمیت تا کینز، این سیستم اقتصاد بازار آزاد رقابتی، دچار اُفت و خیزها، حتی وقوع بحران‌های اقتصادی شد، از دورۀ کینز به بعد، این نظریه کمابیش مورد قبول قرار گرفت، که هرچند بازار رقابتی آزاد ادامه بایست یابد؛ اما سیستم اقتصادی بازار باید رو به تکامل تجربی بگذارد و نواقصش برطرف شود. علم و دانش بیش‌تر بر بحث‌های نظری و عمل‌کردها گسترش یابد.

چون هر چیزی بالاخره حدی باید داشته باشد، مطلق‌گرایی فاجعه بار است، در آزادی و رقابت هم بایست حدود عقلانی-اخلاقی مراعات شود. پس قوای حاکمیتی مانند اجراییه، مقننه، قضاییه، امنیه و غیره، به نیابت و نمایندگی از آحاد مردم، برای حفظ مصالح عمومی و هم‌چنین حفظ حقوق فردی، می‌بایست نظارت و کنترل داشته باشد بر فعالیت اقتصادی در سیستم بازار رقابتی آزاد، بدون آن‌که در اصل و ماهیت آزادی، و رقابتی بودن ارائه کالا و خدمات در بازار تصدی‌گری کند، ولی جلوی ایجاد بحران، فساد و مسائل دیگر را بایست بگیرد.

مثلاً: با وضع قوانین برای حمایت از فعالیت اقتصادی سالم، جلوگیری از فسادهای اقتصادی-مالی (از جمله جلوگیری از فرار مالیاتی، فعالیت بدون مجوز یا مضر به ویژه در امور حیاتی همچون تولید و عرضۀ مواد غذایی و دارویی، مبارزه با انواع دزدی، گران‌فروشی، کم‌قروشی، کلاه‌برداری، اختلاس، غش و تقلب، جعل، احتکار، نقض کپی‌رایت و غیره)، با کنترل و مهار تورم از راه تعیین نرخ سود بانکی و کنترل نقدینگی، تصویب قانون ضد تراست (مبارزه با انحصارگرایی/کارتلیسم)، مبارزه با قاچاق، جلوگیری از دامپینگ، مبارزه با انواع تقلب با وضع استانداردهای اجباری یا تشویقی برای کالا و حدمات، وضع عوارض گمرکی برای حمایت از تولید و اشتغال داخلی، کنترل ورود و خروج ارز و فلزات گران‌بها، که موجب کاهش نوسان شدید واحد پول ملی شده، و در نهایت منجر به آرامش و اطمینان در بازار می‌شود.

این سیستم اقتصادی (بازار رقابتی آزاد)، بنا بر ماهیت رقابت‌پذیری، باعث پیش‌رفت دانش، مدنیت، اختراع و ابتکار، موجب افزایش کیفیت و البته کاهش قیمت شده است.

منبع:
http://pakabara.blogfa.com/post/53
پاکابارا
“پیشنهادِ ایده‌های کاربُردی از برای آسانی رِفُرم اقتصادی” (آرتامن)

کشور ایران، بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ دارای ۷۹٬۹۲۶٬۲۷۰ نفر جمعیت و مساحت ۱٬۶۴۸٬۱۹۵کیلومتر است، که میانگین ۴۸ نفر در هر کیلومتر مربع است. به عبارتی دیگر به ازای هر نفر ایرانی، حدود ۲۱,۰۰۰ متر مربع می‌رسد.

خب، متاسفانه بسیاری از ایرانیان به دلیل فقر، تا آخر زندگی، حتی صاحب‌ خانه ای کوچک نمی‌شوند، و احتمالاً سهمشان – از زمین کشور- فقط دو متر قبر است، آن هم بعد از مردن!

بر اساس برخی آمارها، بالغ بر یک سوم خانوار ایرانی، مستأجر هستند!

منبع مطلب:
پاکابارا
“پیشنهادِ ایده‌های کاربُردی از برای آسانی رِفُرم اقتصادی” (آرتامن)