تحریم جشن روز پرستار؛ صندلی‌های خالی پرستاران در دانشگاه علوم پزشکی بهشتی
پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵، پرستاران جشن تکریم روز پرستار دانشگاه علوم پزشکی بهشتی را تحریم کردند. این مراسم از روزهای پیش با حواشی مختلف همراه بود. تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد پرستاران در جشن شرکت نکرده‌اند و صندلی‌های خالی چشم‌انتظار آنان مانده است.
صندلی‌های خالی در جشن تکریم
جشن تکریم دانشگاه علوم پزشکی بهشتی قرار بود روز پرستار را گرامی بدارد. با این حال، تصاویر منتشرشده ردیف‌های خالی صندلی را نشان می‌دهد. کادر پرستاری در سالن حضور نیافت. به گفته گزارش‌ها، این مراسم از چند روز پیش حاشیه‌های متعددی داشت.
گزارش‌های رسانه‌ای ۲۴ مهر ۱۴۰۵ از نارضایتی گسترده‌ی جامعه‌ی پرستاری حکایت دارد. بر پایه‌ی این گزارش‌ها، پیام‌های تبریک مسئولان انتظار پرستاران را برآورده نمی‌کند. آنان می‌خواهند قدردانی به اقدام اجرایی تبدیل شود.
به نوشته‌ی همین گزارش‌ها، ثمره‌ی چنین اقدامی باید در فیش حقوقی دیده شود. بهبود شرایط معیشتی نیز بخش دیگر این مطالبه است. تا آن زمان، تبریک و مراسم برای بسیاری از شاغلان این حرفه کافی به نظر نمی‌رسد.
فشار معیشتی و اقتصادی بر پرستاران
بر اساس گزارش‌ها، تعرفه‌های نامناسب، اضافه‌کاری ناچیز و تأخیر در پرداخت کارانه‌ها از عوامل اصلی فرسودگی شغلی است. روسای هر سه دانشگاه علوم پزشکی تهران، از جمله بهشتی، از کمبود نیرو گلایه دارند. علت این کمبودها نیز برای آنان روشن است. شاغلان این حرفه در انتظار تدبیری هستند که ترک کار همکارانشان را متوقف کند.
معاون پرستاری وزارت بهداشت در گفت‌وگوی ۲۴ مهر ۱۴۰۵ از تاخیر در پرداخت مطالبات مالی خبر داده است. به گفته‌ی او، تأخیر در پرداخت تعرفه‌ها و کارانه پیشتر در برخی مراکز به حدود ۱۲ ماه می‌رسید.
ماه‌ها و بعضا سال‌ها انتظار برای دریافت مطالبات، فاصله معیشت پرستاران با هزینه‌های زندگی را نشان می‌دهد. گزارش‌ها همچنین از رسیدن درآمد بخشی از خدمات مراقبتی به نیروی دیگر خبر می‌دهند. به نوشته آنها، این مشکل سال‌هاست ادامه دارد.
کمبود نیرو و بار کاری
عباس عبادی، معاون پرستاری وزارت بهداشت، کمبود حدود ۱۰۰ هزار پرستار را تأیید کرده است. برآورد او بین ۸۰ تا ۱۰۰ هزار نفر است. کشور حدود ۱۶۰ هزار تخت فعال دارد و نسبت پرستار به تخت هنوز از استاندارد فاصله دارد. این برآورد بر شمار تخت‌های فعال، نسبت کنونی و شاخص مورد انتظار استوار است.
در چنین شرایطی، هر پرستار باید جای ۲ تا ۴ همکار خدمت کند. توزیع نیرو نیز متوازن نیست. به گفته عبادی، در غرب کشور پرستاران بیکارند، اما در جنوب کمبود نیرو وجود دارد. عبادی همچنین گفته است جامعه پرستاری درباره کاهش ساعت کاری مطالباتی دارد. شیفت‌های شب، کار در روزهای تعطیل و فشار جسمی و روانی، بررسی دقیق شرایط کاری را ضروری می‌کند.
رئیس انجمن سوختگی ایران نیز ۲۴ مهر ۱۴۰۵ هشدار داد. به گفته او، مشکلات معیشتی و نبود حمایت روانی منظم، ماندگاری پرستاران را دشوار کرده است. او بدون نیروی باتجربه، رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب را ناممکن دانست.
شکاف روایت رسمی و مطالبات
معاون پرستاری وزارت بهداشت از مهاجرت ۴۰۰ نفر از پرستاران در سال خبر داده است. او همچنین از پیوستن بیش از ۷۰ بیمارستان به ثبت الکترونیک خدمات پرستاری در یک سال گذشته گفته است.
رئیس شورای عالی پرستاری، قاسم ابوطالبی، در برنامه‌ی «گفت‌وگوی ویژه خبری» مسئله را کمبود جذب و نگهداشت نیرو دانسته است. عبادی نیز در ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ گفته بود مجوزهای استخدامی محدود، در بهترین حالت فقط وضعیت موجود را حفظ کرده‌اند.
در برابر این روایت، صندلی‌های خالی جشن پرستاران جلوه دیگری از ماجرا را نشان می‌دهد. کمبود ۱۰۰ هزار نفری، تأخیر نیم‌ساله و فشار شیفت‌ها از مهم‌ترین محورهای گزارش‌هاست. بررسی‌ها نشان می‌دهد این مسائل به بخش‌های مختلف درمانی محدود نیست. آمار اعلام‌شده نشان می‌دهد فاصله میان وعده‌ها و وضعیت میدانی هنوز محسوس است.
این در حالی است که بنا بر اذعان بسیاری از مقامات حاکمیت ۷۰ هزار پرستار خانه‌نشین و بیکار در کشور وجود دارند. اما حاکمیت ملایان به جای استخدام آنها ثروت کشور را خرج پروژه‌های جاه‌طلبانه خود می‌کند. نتیجه این امر در تحریم شوی تقدیر از پرستاران در دانشگاه علوم پزشکی بهشتی دیده می‌شود.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.