ماههای مرداد و شهریور یادآور یکی از جنایات هولناکی است که در دوران حاکمیت جمهوری اسلامی، انجام گرفته است. ۳۶ سال پیش در ماههای مرداد و شهریور سال ۱۳۶۷ رژیم اسلامی دست به جنایتی زد که آثار و اسناد نشان از قساوت و درنده خویی بدون مرز مقامات رژیم اسلامی دارد. خمینی و مشاورانش که نگران گسترش اعتراضات کارگران و مردم ایران بعد از شکست رژیم در جنگ ارتجاعی ایران و عراق بودند، با هدف مرعوب کردن مردم به جان آمده از جنگ و فلاکت اقتصادی، برای کشتار زندانیان برنامه ریزی کردند. پروژه قتل عام و کشتار زندانیان سیاسی در زندانهای ایران از روز جمعه ۲۸ تیر ماه سال ۱۳۶۷ تنها یک روز بعد از سرکشیدن جام زهر پذیرش آتش بس در جنگ ارتجاعی ایران و عراق، بر اساس فرمان خمینی رهبر رژیم اسلامی آغاز شد.
خمینی با ایجاد کمیته ایمرکب از نیری، قاضی شرع، اشراقی دادستان ، ابراهیم رئیسی ،رئیس جمهوری فعلی و معاون وقت داستان که بعدها به هیئت مرگ شهرت پیدا کرد ، فتوای مذهبی کشتار زندانیان سیاسی را صادر کرد.در متن این فتوا که با خط خمینی تحریر شده چنین آمده است:
«…رحم بر محاربین سادهاندیشى است، قاطعیت اسلام در برابر دشمنان خدا از اصول تردیدناپذیر نظام اسلامى است،امیدوارم با خشم و کینه انقلابیخود نسبت به دشمنان اسلام رضایت خداوندمتعال را جلب نمائید، آقایانی که تشخیص موضوع به عهده آنان است وسوسه و شک و تردید نکنند و سعى کنند [اشداء على الکفار] باشند. تردید در مسائل قضائى اسلام انقلابى نادیده گرفتن خون پاک و مطهر شهدا مىباشد. والسلام».
بلافاصله به دنبال صدور این فرمان، ارتباط زندانهای اصلی ایران با دنیای خارج به تمامی قطع شد . طی حدود دو ماه جنایتی رقم خورد که در نوع خود بینظیر بود و جامعه ایران را تا سالها در اندوهی مرگبار فرو برد. وزارتخانه های دادگستری و اطلاعات و اداره زندانهای اصلیِ نگهداری زندانیان سیاسی یعنی اوین و گوهردشت کرج مسئول اجرای پروژه کشتار زندانیان سیاسی شدند. طی مدت زمانی کمتر از ۲ ماه دستگاه کشتار و جنایت رژیم اسلامی هزاران زندانی با گرایشات مختلف سیاسی را اعدام کرد.
زندانیان اعدام شده را در اوین و گوهذدشت را گورهای جمعی در خاوران دفن کردند، اما این پروژه همزمان در دیگر مناطق ایران و از جمله در کردستان نیز به اجرا درآمد. در حقیقت امروز نه از یک گلزار خاوران، بلکه از گلزارهای خاوران در سراسر ایران باید یاد کرد.
جمهوری اسلامی ۴تنها ماه بعد در آذرماه ۱۳۶۷ خانواده های قربانیان را در جریان اعدام آنان قرار داد و پس از آن بود که مردم ایران از وقوع این جنایت علیه بشریت در زندانهای رژیم اسلامی مطلع شدند.سران جنایتکار جمهوری اسلامی تا امروز هم حتی از حضور مادران داغدیده بر سر مزار عزیزانشان جلوگیری می کنند.
یکی از ویژگی های کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ این است که پرونده تمام قربانیان این فاجعه عظیم با همان قوانین ضد بشری رژیم اسلامی هم مختومه اعلام شده و آنها در حال گذراندن دوران محکومیت خود بودند. بسیاری از آنها حتی دوره زندان خود را طی کرده و در انتظار آزادی به سر می بردند.
امروز که به همت مبارزین سیاسی و نجات یافتگان از قتل گاههای اوین، رجایی شهر، عادل آباد، دیزل آباد و زندان سنندج و جاهای دیگر، ابعاد این جنایت ضد بشری روشن تر شده است، هر سال در ماههای مرداد و شهریور دهها مراسم یادمان و دهها کمپین انتشار خاطرات و اسناد و مدارک این جنایت هولناک رژیم اسلامی در کشورهای مختلف جهان برگزار می شود.
مردم ایران عوامل مستقیم و غیر مستقیم، مجریان و تائید کنندگان این جنایت را نه فراموش می کنند و نه می بخشند. حضور این جنایتکاران حرفه ای در رأس این حکومت نشان می دهد که اگر مردم به آنان فرصت بدهند همان راهی را می روند که خمینی با کشتارهای دهه ۶۰ و به اوج رساندن آن در سال ۶۷ به آنها نشان داده است.
امروز جنبش دادخواهی بر بستر انقلاب «زن، زندگی، آزادی »، در حال گسترش است. مادران جانباختگان در صف نخست این جنبش قرار دارند. نخستین جرقه این جنبش را مادران جانباختگان کشتار ۶۷ تحت عنوان «مادران خاوران» زدندو به جنگ سران جنایتکار رژیم رفتند. اکنون در کنار تشکل «مادران خاوران»،تشکل های «مادران پارک لاله»، «مادران دادخواه»، «مادران صلح» ، «مجمع مادران پیشرو»،« مادران انقلاب » در مبارزه علیه جمهوری اسلامی و ارگان های سرکوبگر آن به دادخواهی بر آمده اند. جمهوری اسلامی و حاکمان جنایتکار آن که مسبب قتل عام هزاران نفر از مخالفین سیاسی خود هستند، تلاش بسیار کردند تا جنایات دهه شصت را انکار و تمامی شواهد را از بین ببرند . اما جنایات گسترده در کردستان، قتل های حکومتی وسیع در بلوجستان ، خوزستان ، ترکمن صحرا. ترورهای برون مرزی و اعدامهای گسترده در زندانها، همگی مستند شده اند و دیگر قابل انکار و لاپوشانی نیستند.
سرانجام آنروز فرا خواهد رسید که سران جنایتکار جمهوری اسلامی در دادگاه عدل مردم زجر کشیده ایران به محاکمه کشیده شوند، رازهای سر به مهر جنایات بیشماری که مرتکب شده اند بیشتر برملا شود و مجازات شایسته خود را دریافت دارند. یاد جانباختگان قتل عام سال ۶۷ و دیگر جانباختگان راه رهایی بشریت همیشه زنده و گرامی است.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.