جان پیلچر؛ صدای بی صداها، کاوشگر و بیانگر حقیقت، نماد ژورنالیسم با وجدان

به مناسبت خاموشی یکی از برجسته ترین روزنامه نگاران جهان

ستاره درخشانی از آسمان عدالت خاموش شد. یکی از مهمترین روزنامه نگاران عصر حاضر را از دست دادیم.^۱

جان پیلجر همیشه در کنار مظلومان بود. او امپریالیسم و همه غارتگری های خشونت آمیزش – جنگ، نسل کشی، استثمار – و همچنین دروغ های بی پایان و پروپاگاندای آن را تقبیح کرد. او تا لحظه مرگ، برای آزادی جولیان آسانژ به طور خستگی ناپذیری مبارزه کرد، و آخرین مقاله اش^۲ دعوت برای همبستگی بود.

جان صدای بی صداها و محرومین بود: گرسنگان^۳، فقرا^۴، معلولین^۵، سربازان^۶، تحریم شدگان و بمباران شدگان^۷، تهیدستان^۸، پناهندگان^۹، در معرض تجربیات شیمیایی^۱۰ قرار گرفتگان، قربانیان تعدیل ساختاری^۱۱، مردم تحت کودتا^۱۲، قحطی زدگان^۱۳، مستعمره شدگان^۱۴، قربانیان نسل کشی^۱۵، خاموش شدگان^۱۶، بدون تردید او نوری درخشان در سراشیبی پنهان و تاریک جهنم امپراطوری و سرمایه داری بود.

جان نژادپرستی^۱۷، جنگ^۱۸، خصوصی سازی^۱۹، استعمار نو^۲۰، نئولیبرالیسم^۲۱، جهانی شدن،^۲۲ پروپاگاندا^۲۳، تبلیغات^۲۴، دیوانگی اتمی^۲۵، و کودتاهای آمریکایی^۲۶ را تقبیح کرد و با آنها جنگید.

فیلم شناسی و نوشته های او رکوردی از جنایات بی وقفه امپراتوری است.

در توصیف تلویزیون بی تی ای (the British Television Authority) از او به عنوان “تهدیدی بر علیه تمدن غرب” شاید بهترین ادای احترامی باشد که به او شده است.

جان همچنین آینده نگر بود: در سال ۱۹۷۰، او در فیلم مستند “شورش آرام^۲۷” طغیان سربازان بر علیه جنگ ویتنام را به صورت رویدادنامه بازگو کرد. در سال ۱۹۷۴، و دوباره در سال ۲۰۰۲، او علنا اعلام کرد که “فلسطین هنوز یک مسئله است^۲۸“، و خواهان “پایان دادن به اشغال فلسطین، همین حالا” شد. او در مورد نظامی گری^۲۹ و رویزیونیسم (تجدید نظر طلبی) ژاپن هشدار داد. در سال ^۳۰۲۰۱۴، او هشدار داد که اوکراین، یک “پارک تفریحی سازمان سیا” است که در حال آماده شدن برای “یک جنگ چریکی با مدیریت ناتو که احتمالا روسیه هم به آن کشانده خواهد شد” می باشد. هفت سال پیش، وقتی که فقط تعداد محدودی از آن اطلاع داشتند، و حتی تعداد کمتری راجع به آن صحبت می کردند – و فقط شاید با کلمات و مقالات کوتاه – او یک فیلم مستند کامل ساخت و با صدای بلند به جهان هشدار داد که آمریکا در حال دامن زدن به یک جنگ فاجعه آمیز بر علیه چین^۳۱ است.

جان نه تنها یک روزنامه نگار پرقدرت بلکه منتقد و فیلمساز برجسته ای بود – “سال صفر، کامبوج”^۳۲ به عنوان یکی از موثرترین مستند های قرن بیستم محسوب می شود. او همچنین یک صنعتکار، شاعر، و هنرمند بود – او قدرت زبان را می فهمید اما همچنین در رسانه ای که با تعداد کلمات محدود می شد، معنا و اهمیت هر کلمه ای درک می کرد.

اما آنچه که بیشتر از هرچیزی مرا همیشه تحت تاثیر قرار می داد نوع انتقال غنی و طنین دار کارهایش بود – مثل یک بازیگر شکسپیر. سرشار از شجاعت غیرقابل انکار و صداقت اخلاقی بود: صدایی که می داند که در حال گفتن حقیقت است.

شما خیلی چیزها را در روزهای آینده در بار او خواهید شنید – همین حالا که درباره او صحبت می کنیم، رسانه جریان اصلی در حال بیرون آوردن آگهی های ترحیم از قبل تنظیم شده از بایگانی هایشان است – اما باید به کلمات درخشان^۳۳ خود جان توجه کرد.

در مورد شیوه روزنامه نگاری:

“همه اشکال روزنامه نگاری باید مبتنی بر جمع آوری حتی المقدور حقایق و واقعیت ها باشد. رمز و رازی وجود ندارد. بله، ما همگی یک چشم انداز شخصی را وارد کارمان می کنیم؛ آن حقوق انسانی ماست. دیدگاه من این است که باید به کسانی که در پی کنترل ما هستند، در واقع باید به همه مقاماتی که پاسخگو نیستند، مشکوک بود، و نباید “حقایق رسمی” را قبول کرد، که اغلب دروغ هستند. روزنامه نگار نماینده و عامل مردم است (یا که باید باشد)، نه نماینده قدرت: یعنی یک دیدگاه زمینی از طرف مردم.”

در مورد ایجاد تحول و تاثیر پذیری:

“….هدف روزنامه نگاری خوب این است که (یا باید این باشد که) به مردم اطلاعات یعنی منبع قدرت را عرضه کند – بدون آن اطلاعات از آزادی های خاصی نمی توانند برخوردار باشند. به همان سادگی است که به نظر می رسد. هر از گاهی شما شاهد تاثیرات یک مستند خاص یا مجموعه ای از گزارش ها هستید. در کامبوج، پس از فیلم اول من بیش از ۵۰ میلیون دلار کاملا داوطلبانه به ما داده شد؛ و من و همکارانم این پول را توانستیم صرف خرید لوازم پزشکی، غذا و پوشاک کنیم. چندین دولت به خاطر این فیلم سیاست هایشان را عوض کردند. چیزی شبیه به آن پس از انتشار فیلم مستند من در مورد تیمور شرقی به وقوع پیوست – بیشتر فیلم پنهانی ساخته شد… آیا شرایط را در تیمور شرقی عوض کرد؟ نه، اما به سال های طولانی کار خستگی ناپذیر مردم در سراسر جهان کمک کرد.

در مورد شبکه های اجتماعی:

“از قضا، شبکه های اجتماعی فاصله ما را از یکدیگر می توانند بیشتر کنند: ما را در حباب جهانی تلفن هوشمند و اطلاعات پراکنده، و صحبت های ناخوشایند محصور کنند. به نظر من، فکر کردن و تفکر جالب تر از آنهاست.”

در مورد سیاست خارجی:

“من به ندرت اصطلاح تقریبا محترمانه، سیاست خارجی آمریکا، را بکار میبرم؛ مطمئنا، طرح های آمریکا برای جهان اصطلاح درست تری است. این طرح ها در یک خط مستقیم از سال ۱۹۴۴، وقتی که کنفرانس برتون وودز آمریکا را به عنوان قدرت درجه یک امپراتوری منصوب کرد، در حال اجرا بوده اند. البته این حرکت خطی گاه به گاه دچار اختلال شده اند مثل عقب نشینی از سایگون و پیروزی ساندینیستا، اما این طرح ها هرگز عوض نشدند. هدفشان تسلط روی بشریت بوده است. آنچه که عوض شده است این است که آن طرح ها اغلب از طریق قدرت مدرن روابط اجتماعی پنهان شده اند، اصطلاحی که ادوارد برنیز در جنگ جهانی اول اختراع کرد چون “آلمانی ها پروپاگاندا را بدنام کرده اند.”

در مورد اقتصاد:

“با هر دولت جدید در آمریکا، به نظر می رسد که اهداف تبدیل به “تنیدن” بیشتر در درون دنیای فانتزی شده است در حالی که بیشتر و بیشتر افراطی می شود. بیل کلینتون، که هنوز افراد ساده لوح او را “مترقی” می دانند، در واقع خطر را، با بی عدالتی های نفتا (پیمان تجارت آزاد آمریکای شمالی) و کشتارهای گوناگون در سراسر جهان، حتی بالاتر از دوران ریگان برده است. آنچه که بطور خاص امروز خطرناک است این است که اقتصاد عمدتا فروپاشیده آمریکا (فروپاشیده شده برای مردم عادی) و صنایع “دفاعی” انگلی و بلامنازع آمریکا همان مسیر آشنا را پیگیری کرده اند که منجر به نظامی گری بیشتر، خونریزی و دشواری های اقتصادی شده است.”

در مورد فعالیت های در رابطه با صلح:

“تلاش های فعلی برای درگیری با چین نشانه آن است، همانطور که حمله به آفریقا….به نظر من اینکه در دوران زندگی من در اثر هولوکاست هسته ای که واشنگتن مشتعل کننده آن می توانست باشد تکه تکه نشدم امر فوق العاده ای است. نتیجه ای که از آن می توانم بگیرم این است که مقاومت در بقیه جهان پر قدرت و ارزشمند است و قلدرها از آن وحشت دارند – مثلا نگاهی به تعقیب هیستریک ویکی لیکس بیندازید. حتی اگر که از آن نمی ترسد، برای صاحب قدرت گیج کننده است. به همین علت برای ما که صلح موضوعی عادی انسانی است باید در انتظار راهی طولانی باشیم، و متزلزل شدن در مسیر حرکت واقعا قابل قبول نیست.”

در مورد آینده:

“من مطمئن هستم که اگر ما ساکت بمانیم در شرایطی که وضعیت جنگی بی بند و بار آمریکا در مسیر خونین خود ادامه یابد، برای کودکان، نوه های خود و دیگران دنیایی با محیط زیست آخرالزمانی، رویاهای از هم پاشیده زندگی بهتر باقی می گذاریم (یعنی همانطور که ژنرال پترائوس بدون عذرخواهی اعلام کرد، وضعیت “جنگ ابدی”). آیا آن را باید قبول کرد یا که با آن باید مقابله کرد؟”

منبع: https://mronline.org/2024/01/02/john-pilger-1939-2023/

Notes

۱. https://consortiumnews.com/2023/12/31/the-world-has-lost-john-pilger/

۲. https://consortiumnews.com/2023/11/09/john-pilger-we-are-spartacus/

۳. https://johnpilger.com/videos/smashing-kids

۴. https://johnpilger.com/videos/conversations-with-a-working-man

۵. https://johnpilger.com/videos/nobodys-children

۶. https://johnpilger.com/videos/vietnam-the-quiet-mutiny

۷. https://johnpilger.com/videos/paying-the-price-killing-the-children-of-iraq

۸. https://johnpilger.com/videos/stealing-a-nation

۹. https://johnpilger.com/videos/to-know-us-is-to-love-us

۱۰. https://johnpilger.com/videos/thalidomide-the-ninety-eight-we-forgot