Image may contain: 1 person, smiling, sitting and indoor

برای تو می‌نویسم سپیده برای تو که با دردهای ما آشنایی، برای تو که در خیل تازیانه‌های بخیلان همچنان پیش می‌روی و بر اسب شهامت نشسته‌ای و به لشکر ظلم می‌تازی، برای تو که استواری، برای خودم برای دوستانمان برای اشک‌ها و فریادهای خفه شده در گلو. 
برای نگرانی‌هایمان و برای دلتنگی‌هایمان. 
روزها را می‌شماریم سپیده گاهی بلند و گاه در خلوت امن به دور از خباثت سیاه‌اندیشان.
امروز ۲۱۷ روز است که تو در زندانی و ۵ روز از اعتصاب غذای خشکت می‌گذرد به من می‌گویند حالت خوب نیست،نمی‌توانی راه بروی و حرف بزنی، از دیدار با دکتر سر باز زده‌ای. عزیزم ما روزها رو می‌شماریم با بغض و با امید پیروزی.
می‌دانی سپیده از بچگی همه زندگی‌ام با شمارش شروع شده درست ١٤ روز بايد می‌شمردم تا بابام رو ببينم هنوز يادم مياد که دفعه آخر ١٤ روز بيشتر طول کشيد شد٣ ماه یا ٤ ماه(از اون روزها زیاد چیزی به خاطر ندارم) چرا که طفلی خردسال بودم و بعد ديگه ١٤ روزی در کار نبود و بعد هر ٣٠ روز می‌گذشت و من می‌توانستم برم خاوران و به يک مشت خاک سلام کنم خاکی که برایم عزيز است و حالا روزها و ساعت‌ها رو می‌شمارم تا شايد آدم‌هايی که برای همان دلايلی که بابا زندان بوده دارن جانشان را، جسمشان را فدا می‌کنند بتوانند صدایشان را به جايی برسانند ….. من دختر یکی از هزارها شهید فاجعه ملی سال ٦٧ هستم چند روز دیگر می‌شود ۳۳ سال که در ۹ مرداد ۱۳۶۵ زندگی من عوض شد بعد از این روز دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود روز دستگیری پدر و مادرم به اتفاق من و برادر ۴ ماهه‌ام فکر کنم ۳یا۴ ماه ما همه در زندان بوده‌ایم بعد هم یک سالی بی مادر نزد مادر بزرگ بوده‌ایم نمی‌دانم چرا نوشتن این نامه با این روزها مصادف شده است ولی شاید این هم نشانی از وابستگی من با این روزها دارد …
می‌بینی دختر مدام در حال شمردنم 
روزها را می‌شمارم، رفقای در بند را می‌شمارم، غم‌ها را می‌شمارم و سال‌های تلخ و سیاه را می‌شمارم…
عزیزم می‌دانم چرا دست به اعتصاب زده‌ای و من هم با تو همراه و همدلم و نمی‌خواهم حرف‌های من هم فشاری بر تو باشد ولی تو باید سالم و سلامت بمانی و باید دوباره بلند شوی راه بروی و دست‌هایت را گره کنی و فریاد بزنی و خاری باشی در چشم جلادان و بازجویان و شکنجه‌گران و سیاه‌اندیشان و بخیلان و با وجودت و‌ با آن لبخند زیبا و موهای کوتاه رنگی که نشان از شور و شوق و‌ ولع به زندگی دارد یک لحظه خواب خوش را چشم ظالمان بربایی. 
می‌دانم هستند‌ کسانی که هم صدا با بازجوهایت سعی در شکستن تو دارند چشم بر آنها ببند که آنها مگسانی بیش نیستند. پس این نامه را می‌نویسم برای دل خودم و رفقایت برای همه آنها که نگران تو و چشم براهت هستند، ولی بیش از همه برای تو می‌نویسم که بدانی در راهی که می‌روی تنها نیستی هرچند اگر گاه اینطور به نظر بیاید ولی در جهان هستند کسانی که محکم از تو حمایت می‌کنند به صدای بلند 
انها گوش کن .


رفیق دورت بهاره منشی‌رودسری

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)