اینکه ما مردم ایران بخصوص در داخل کشور ٬ تنها به بهانهء ناکارآمدی مسئولین حکومت ( که البته دور از حقیقت هم نیست) ٬ انفجار بخاری نفتی و سوختن دانش آموزان را و همچنین صدها حادثه مانند آن و فجایع انسانی و بلایای طبیعی که برای هموطنانمان رخ داده را فقط به دیدهء نقد و اعتراض بنگریم و در موردشان بنویسیم ولی در عمل هیچ کاری برای پیشگیری از اینچنین اتفاقاتی بعمل نیاوریم ٬ نوعی شانه از زیر بار مسئولیت خالی کردن و فریب دادن وجدان خواب آلودهء خویش است. درست است که مسئولین از بالا تا پایین همه در حق جامعه و هرجایی و با هر قشری بگونه ای ظلم میکنند اما آیا خود ما ظلم نمیکنیم و کمتر از آنها مقصریم؟
اگر که ضریح هایی از طلا و نقره درست شده و به عراق فرستاده میشود و میلیاردها تومان پول به کشورهایی از جمله پاکستان و فلسطین و سوریه و لبنان کمک میشود و چنانچه دولت هرجا در دنیا که بلای طبیعی رخ میدهد فوری از مردم خودش برای کشور ثالث امداد میطلبد و مردم هم بیدریغ کمک میکنند و اگرکه هلال احمر ایران از زلزله زده های خویش غافل مانده و به هلال احمرتاجیکستان کمک مالی میرساند و هزاران مورد مهمتر دیگر…اما واقعا آیا خود ما مردم خواسته و با میل خود پول به صندوق صدقات نمیریزیم؟
آیا نذرو نیازهای مادی نکرده و پولمان را به ضریح ائمه و امامزاده ها نمیریزیم و آیا بسیاری از ما آرزو و تلاش برای سفر حج و زیارت کعبه نداشته و یا این امکان را برای پدران و مادرانمان فراهم نمیکنیم و آیا خود مبالغی بعنوان فطریه را در انتهای ماه رمضان به امام جماعت مسجد محل و یا صندوقهای جمع آوری فطریه واریز نمیکنیم و آیا خودمان بر اساس مثال خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو رفتار نمیکنیم؟ حکومت که به زور به همه نمیگوید پول بریزید به صندوق صدقات اما مردم موقع سفر بر اساس خرافاتی که در ته ذهنشان هست علیرغم ادعای روشنفکری و آگاهی و به روز بودن به این بهانه که ای بابا…حالا این مبلغ ناچیز که مهم نیست…و خلاصه با این گول زدنهای خویشتن به ادامهء این فجایع و حوادث برای دیگر همنوعانشان بخصوص در شهرستانهای محروم و روستاهای بی کمترین امکانات کمک میکنند.
و سوال من اینست که:
به راستی اگر حکومت ایران همین الان سفر به مکه و واریز پول به ضریح حرم امامان و امامزاده ها را اصلا گیریم که ممنوع کند آیا باز خود مردم پنهانی و دزدانه به سفر نخواهند رفت و مخفیانه پول به ضریح ها نخواهندریخت؟؟؟ من خودمان را بیش از همه مقصر میدانم چون میدانیم یا خیال میکنیم میدانیم اما باز همان گذشته را تکرار میکنیم.
در پایان باید اشاره کنم که منظور من بیشتر با قشریست که خود را آگاه میدانند و خروار خروار ادعای روشنفکری و استادی و فهم و بینش سیاسی و اجتماعی و فرهنگی دارند. اینها چه در درون کشور و چه در بیرون فراوانند.
خاطرنشان میکنم که قصد من از این اشاره٬ نفی زیارت و صدقات و کمکها نیست بلکه معتقدم مردم خودمان نیازمندترند و نبایستی در درجهء دوم و سوم و چهارم اهمیت قرار بگیرند! و بقول معروف: چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است.
 با احترام به عقاید همه و به امید روزهای بهتر برای مردم کشورمان
اشرف علیخانی
(ستاره.تهران)

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)