تشدید سرکوب و نقض حقوق زندانیان سیاسی؛ گزارش یک ماه فاجعه
در ماه اوت ۲۰۲۵، شاهد اوجگیری فشارهای حکومت ایران علیه زندانیان سیاسی بودیم. این سرکوبها در زندانهای مختلفی تشدید شد. خانوادههای این زندانیان نیز از این فشارها در امان نماندند. در این میان، اعدام زنان زندانی و افزایش بازداشتها نیز رکورد تازهای به ثبت رساند. این گزارش تحلیلی، نگاهی دقیق به بحران انسانی زندانیان سیاسی در زندانها و فشارهای وارده بر خانوادههای آنان دارد.
ماه اوت شاهد افزایش سرکوب حکومت ایران بود. این فشارها علیه زندانیان سیاسی تشدید شد. زندانهایی چون اوین و قرچک محل شکنجه هستند. همچنین زندان قزلحصار و تهران بزرگ صحنه این فجایع بودهاند. شکنجه سفید زندانیان سیاسی رو به افزایش است. محرومیتهای حقوقی و درمانی نیز اعمال شده است. خانوادههای زندانیان سیاسی هم هدف قرار گرفتند. بازداشت، گروگانگیری و تهدید علیه آنها صورت گرفته است. تعداد زیادی از شهروندان دستگیر و زندانی شدند. این بازداشتها به دلیل اعتراضات آب و برق بود.
افزایش بیسابقه اعدام زنان و زندانیان سیاسی
در این ماه اعدام زنان زندانی زیاد شد. در فاصله ۳۰ ژوئیه تا ۲۹ اوت، ۸ زن اعدام شدند. آمار اعدام زنان در سال ۲۰۲۵ به ۳۲ نفر رسید. این یک رکورد بیسابقه در تاریخ است. اعدام دو زندانی سیاسی به نامهای بهروز احسانی و مهدی حسنی رخ داد. این اعدامها خانواده زندانیان سیاسی را نگران کرد. آنها اکنون تحت فشار قرار دارند. خانوادهها در همبستگی با «کارزار سهشنبههای نه به اعدام» اعتراض میکنند. آنها خواستار لغو اعدام و آزادی زندانیان سیاسی هستند.
فاطمه ضیایی آزاد، ۶۸ ساله، بازداشت شد. این هفتمین بار است که او دستگیر میشود. این زندانی سیاسی سابقه ۱۳ سال حبس دارد. او از بیماری ام.اس رنج میبرد. پزشکان هشدار داده بودند که ادامه حبس جانش را تهدید میکند. یورش به خانه لیلا صارمی در بروجرد انجام شد. حدود ۴۰ مأمور امنیتی او و همسرش را بازداشت کردند. آنها هیچ حکم قضایی ارائه ندادند. این زوج با ضرب و شتم به زندان بروجرد منتقل شدند. لیلا صارمی مادر زندانی سیاسی فرزاد معظمی است. او در زندان فشافویه تحت شکنجه قرار دارد. فرزاد مدتی در قفس نگهداری شده است.
گروگانگیری برای فشار بر خانواده زندانیان سیاسی
خانه لیلا صارمی دوباره هدف حمله قرار گرفت. این بار هدف بازداشت دخترش، رزیتا معظمی گودرزی بود. مأموران وزارت اطلاعات و لباس شخصی این حمله را انجام دادند. بازداشت لیلا صارمی برای فشار بر دختر و پسرش بود. هدف وادار کردن رزیتا به تسلیم و همکاری فرزاد است. در پروندهای دیگر، خانواده مسعود جامعی بازداشت شدند. همسر و سه فرزند او دستگیر و محاکمه شدند. این اقدام برای افزایش فشار بر این زندانی سیاسی بود. او به اعدام محکوم شده است.
خواهر زندانی سیاسی اکبر دانشورکار ویدئویی منتشر کرد. او از بیخبری خانواده از سرنوشت برادرش گفت. اکبر به قزلحصار منتقل شده بود. او گفت خانواده دو بار شکنجه میشوند. یک بار در زندانها و بار دیگر در خانههایشان. خانواده از ۱۵ مرداد هیچ خبری از او ندارند. مادرش دچار حمله قلبی شده است. پدرش نیز در بخش مراقبتهای ویژه بستری است. شاهرخ دانشورکار، ۵۸ ساله، مهندس عمران است. او در دی ۱۴۰۲ دستگیر شد. او یکی از پنج زندانی سیاسی بود. آنها به زندان قزلحصار کرج منتقل شدند. این جدایی اجباری برای ایجاد رعب بود. همچنین برای قطع ارتباط زندانیان سیاسی و افزایش فشارها بود.
وضعیت فاجعهبار زندان قرچک
گزارشهای زندان قرچک تکاندهنده است. قطع برق روزانه تا پنج ساعت رخ میدهد. این در اوج گرمای تابستان است. هیچ وسیله سرمایشی وجود ندارد. شرایط زیستی در زندان غیرقابل تحمل است. زندانیان با کمبود آب آشامیدنی روبهرو هستند. امکانات بهداشتی در این زندان وجود ندارد. فقط ۳ دوش و ۳ توالت برای دهها زن است. فاضلاب هواخوری آلوده و پر از حشرات و موش است. بسیاری از زنان در محیطی متعفن روز میگذرانند. برخی از این زندانیان سیاسی دچار بیماریهای مزمن هستند. آنها کهولت سن و ضعف جسمی شدید دارند. هیچ پزشک و اورژانسی برای زندانیان سیاسی فراهم نیست.
دو زندانی سیاسی، معصومه عسگری و معصومه نساجی، به انفرادی منتقل شدند. این اقدام به دلیل اعتراض آنها به وضعیت غیرانسانی زندان بود. آنها به شرایط بهداشت و تغذیه نامناسب اعتراض کردند. برخوردهای تهدیدآمیز مسئولان زندان، آنها را وادار به اعتراض کرد. ارغوان فلاحی، ۲۴ ساله، پس از ۲۰۰ روز بلاتکلیفی به قرچک منتقل شد. او از هواداران سازمان مجاهدین است. شرایط غیرانسانی زندان جان زندانیان سیاسی را تهدید میکند. قطع برق و کمبود آب از جمله این شرایط است.
محرومیت درمانی زندانیان سیاسی
راحله راحمیپور بیش از ۷۰ سال دارد. او از تومور مغزی و بیماریهای قلبی رنج میبرد. پزشکی قانونی گفته بود که او تحمل حبس را ندارد. مقامات حکومت به وضعیت او بیاعتنا بودند. حتی پس از زمین خوردن، او را با دستبند به بیمارستان بردند. سپس او را به زندان بازگرداندند. این محرومیت درمانی علیه زندانیان سیاسی است. مریم اکبری منفرد با نقض تفکیک جرائم در قرچک است. او در میان زندانیان عادی و خشن نگهداری میشود. یک درگیری در بند زندانیان عادی رخ داد. این درگیری منجر به بریدگی شاهرگ یک زن زندانی افغان شد. این وضعیت جان مریم اکبری منفرد و سایر زندانیان سیاسی را تهدید میکند.
مریم اکبری منفرد شانزدهمین سال حبس خود را میگذراند. او بدون حتی یک روز مرخصی در زندان است. جانش به دلیل ناامنی محیط در خطر است. سلامتی او به دلیل محرومیت از درمان تهدید میشود. الهه فولادی، زندانی سیاسی دیگر، وضعیتی وخیم دارد. او به دلیل بیماری قلبی با وخامت جسمی روبهرو است. او متأهل و مادر یک فرزند است. الهه فولادی در بهمن ۱۳۹۸ بازداشت شد. سپس به هشت سال زندان محکوم گردید. او در تیر ۱۴۰۴ به زندان قرچک منتقل شد. این انتقالها برای افزایش فشار بر زندانیان سیاسی است.
زندان دولتآباد، کانون جدید نقض حقوق زندانیان سیاسی
زندان دولتآباد اصفهان به کانون نقض حقوق زندانیان تبدیل شد. تمام زنان زندانی اصفهان به آنجا منتقل شدند. این زندان دو بخش مجزا دارد. یکی زیر نظر سپاه و دیگری پلیس است. اما در هیچ بخشی تفکیک جرائم رعایت نمیشود. زنان زندانی سیاسی در کنار قاتلان نگهداری میشوند. این وضعیت مغایر با قوانین بینالمللی است. مسئولان زندان، آنها را «مجرمینی مانند بقیه» میخوانند. تنها متهمان مالی در بندی جداگانه هستند.
وکیل شریفه محمدی خبر تأیید حکم اعدام او را داد. دیوان عالی حکومت این حکم را تأیید کرد. این فعال کارگری پیشتر تحت فشار برای اعتراف اجباری بود. این حکم برای ایجاد رعب و وحشت است.
گزارش حاضر، تصویری نگرانکننده از تشدید سرکوبها علیه زندانیان سیاسی و خانوادههای آنان در ماه اوت ارائه میدهد. در این دوره، زندانهای اوین، قرچک، قزلحصار و تهران بزرگ به صحنه شکنجه و محرومیتهای گسترده تبدیل شدند. همزمان، خانوادههای زندانیان سیاسی نیز از بازداشت، تهدید و فشارهای روانی در امان نماندند، که نمونههای آن در پروندههای لیلا صارمی و مسعود جامعی دیده میشود. این فشارها با هدف گروگانگیری و اجبار به همکاری با حکومت ایران انجام میشود.
علاوه بر این، در یک ماه، ۸ زن زندانی اعدام شدند که آمار اعدام زنان در سال ۲۰۲۵ را به ۳۲ نفر رساند. شرایط غیرانسانی زندانهایی مانند قرچک، با قطعی برق، کمبود آب و امکانات بهداشتی، جان زندانیان سیاسی را به خطر انداخته است. وضعیت زندانیانی مانند راحله راحمیپور که با وجود بیماری از درمان محروم است، یا مریم اکبری منفرد که با نقض اصل تفکیک جرائم در معرض خطر قرار دارد، عمق این فاجعه را نشان میدهد. در نهایت، تأیید حکم اعدام شریفه محمدی نیز نشاندهنده تداوم سیاست ارعاب و نقض آشکار حقوق انسانی است.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.