مهاجرت ۲۵ درصد استادان دانشگاه از ایران
وزیر علوم پزشکیان خبر داده است که ۲۵ درصد از استادان دانشگاه نیز در سالیان اخیر به موازات سایر نوابغ، مغزها و متخصصان و… از کشور مهاجرت کردهاند!
حسین سیمایی صراف، وزیر علوم، اعلام کرده که در چند سال اخیر «۲۵ درصد» از استادان دانشگاههای حکومت ایران مهاجرت کردهاند.
او تأکید کرده که بسیاری از این استادان دانشگاه حتی «قصد بازگشت» به کشور را ندارند.
در همین حال، پزشکیان نیز اظهار داشته که آموزش در دانشگاهها باید بهگونهای باشد که «دانشجو را بزنی هم حاضر به ترک مملکت خود نباشد».
وزیر علوم ملایان این مهاجرت گسترده استادان دانشگاه را بسیار نگرانکننده دانسته است.
او تصریح کرده که عوامل شغلی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در افزایش این آمار نقش دارند.
سیمایی صراف تأکید کرده که «حقوق استادان دانشگاه» در کشورهای همسایه بین «۴ تا ۷ هزار دلار» است.
در حکومت ایران، اما حقوق استادان تماموقت حتی با ۵۰ پایه به زحمت به «۱۰۰۰ دلار» میرسد.
این اختلاف باعث میشود بسیاری از استادان دانشگاه ترجیح دهند مهاجرت کنند.
او همچنین به مشکلات اقتصادی استادان جوان اشاره کرده است.
وی گفته که این افراد با حقوق «۳۰۰ دلار» نمیتوانند زندگی تشکیل دهند.
حقوق پایین، امکان تهیه مسکن، خرید خودرو و تأمین نیازهای فرزندان را برای این استادان دشوار کرده است.
فشارهای سیاسی عامل اصلی مهاجرت استادان دانشگاه
او هشدار داده که این میزان از مهاجرت استادان دانشگاه باعث کاهش کیفیت دانشگاهها خواهد شد. سیمایی صراف افزوده که اگر این روند ادامه یابد، جایگزین شدن استادان دانشگاه با افراد کمتجربهتر اجتنابناپذیر خواهد بود.
وی به فشارهای سیاسی بهعنوان یکی دیگر از دلایل مهاجرت استادان دانشگاه اشاره کرده است.
در سالهای اخیر، تعداد زیادی از استادان دانشگاه حکومت ایران به دلیل مخالفت با سیاستهای این حکومت تعلیق، اخراج یا تحت فشار قرار گرفتهاند.
به عنوان نمونه، روزنامه اعتماد در شهریور ۱۴۰۲ فهرستی از «۵۲ استاد اخراجی» از دانشگاههای حکومت ایران منتشر کرده است.
این موج اخراجها از ابتدای دولت رئیسی آغاز شده و در اعتراضات ۱۴۰۱ شدت گرفت و هنوز با اندکی بالا و پایین ادامه دارد.
در دوم آذرماه، مسعود پزشکیان اعلام کرده که بیش از «۸۰ درصد» از جوانان حکومت ایران تمایل به مهاجرت دارند.
او دلیل مشخصی برای این تمایل ارائه نکرده اما گفته است که آموزش باید به گونهای باشد که دانشجویان «حاضر به ترک کشور خود نباشند».
این اظهارات پس از سخنان علی ربیعی، دستیار اجتماعی پزشکیان، مطرح شد. ربیعی اعلام کرده بود که سن تمایل به مهاجرت در حکومت ایران به «زیر ۱۸ سال» رسیده است.
مشکلات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در سالهای اخیر باعث شده که تعداد بیشتری از مردم، از جمله استادان دانشگاه، به مهاجرت فکر کنند.
بسیاری از این افراد ترجیح میدهند در کشورهای همسایه حکومت ایران زندگی کنند.
برخی رفتند و برخی نیز در تدارک رفتن!!!
منصور غلامی، وزیر سابق علوم، نیز در سال ۱۳۹۸ اعلام کرده بود که حدود «۹۰۰ نفر» از اعضای هیئت علمی دانشگاهها حکومت ایران را ترک کردهاند.
او گفته بود که شرایط اقتصادی نامناسب و عدم جذابیتهای مالی مهمترین دلایل این مهاجرتها بوده است.
در شهریور ۱۴۰۲، حسین آخانی، استاد دانشگاه تهران، اعلام کرد که «۵۰ استاد» از این دانشگاه مهاجرت کردهاند.
او وضعیت بودجه پژوهشی را یکی از دلایل اصلی این مهاجرتها دانسته و گفته است که این بودجه به اندازه «چند شب کار در اسنپ» هم نیست.
وبسایت «خبرآنلاین» نیز گزارش داده که بسیاری از اعضای هیئت علمی در حال برنامهریزی برای مهاجرت هستند.
این وبسایت تأکید کرده که فارغالتحصیلان دانشگاههای معتبر خارجی نیز تمایلی به بازگشت به حکومت ایران ندارند.
در آذر ۱۴۰۲، خبرنامه امیرکبیر از مهاجرت چندین استاد دانشگاه صنعتی شریف خبر داد.
سعید سمنانیان، رئیس سابق دانشگاه تربیت مدرس، نیز در اسفند ۱۴۰۱ گفته بود که در یکی از دانشکدههای دانشگاه تهران، از «۷۰ استاد»، حدود «۳۰ نفر» مهاجرت کردهاند. برخی از این استادان دانشگاه نیز در حال آمادهسازی برای ترک کشور هستند.
قطع یقین و ناگفته این مهاجرتها ناشی از فشارها و سرکوبهای حکومت ایران بوده و هست اما عوامفریبی پزشکیان و وزیر علومش، خود جای تعجب دارد.
[دانشگاه در چنگال سرکوب: از وزارت علوم تا وزارت کشور]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.