دولت هشت ساله‌ی محمود احمدی‌نژاد خسارات بسیاری را به کشور وارد کرد. اما شاید بتوان گفت خسارتی که به سیستم آموزش عالی و فضای دانشگاه‌ها وارد شد، دستکمی از خسارت‌های اقتصادی این دولت نداشت. خالی شدن دانشگاه‌ها از اساتید نخبه، سرکوب جنبش دانشجویی و خروج تعداد بیشتری از دانشجویان زبده از کشور تنها بخشی از مشکلاتی است که دولت روحانی باید برای آن‌ها راه حلی بیابد.

اما واقعیت آن است که اصولگرایانی که هشت سال از رویکرد دولت احمدی‌نژاد در قبال دانشگاه‌ها حمایت کردند حالا نگرا‌نند تغییر فضای دانشگاه‌ها، منافع سیاسی‌شان را با خطر روبرو کند.
به یاد دارم که در سال‌های اولیه دولت محمد خاتمی چگونه تغییر فضای دانشگاه، فضای سیاسی کشور را نیز متاثر کرد. جنبش دانشجویی به عنوان عنصری اثر گذار و تعیین کننده در انتخابات مجلس ششم حضور داشت و دانشگاه به عنوان یکی از ارکان توسعه سیاسی نقش قابل توجهی را بازی کرد.

در این شرایط نباید چندان متعجب شد اگر اصولگرایان تندرو و رسانه‌های وابسته به این جریان از تغییر مدیران دانشگاها ابراز نگرانی می‌کنند. تغییر نگاه مدیران دانشگاهی همراه با رویکرد تازه نهادهای امنیتی و خصوصا وزارت اطلاعات می‌تواند نشاط سال‌های پایانی دهه هفتاد را به دانشگاه‌ها باز گرداند.
شاید عدم رای اعتماد مجلس به وزیر پیشنهادی برای وزارت علوم یک فرصت استثنایی را به دولت حسن روحانی داد تا با پرداخت هزینه‌ای اندک، تحولات مدیریتی در این وزارتخانه را دنبال کند.

اما باید متوجه بود که تغییر فضای دانشگاه‌ها بدون حضور و فعالیت مجدد خود دانشجویان ممکن نیست. تشکل سازی و سازماندهی نیاز امروز گروه‌های دانشجویی است که می‌خواهند بر تحولات ایران تاثیر بگذارند.
جنبش دانشجویی یک بار دیگر می‌تواند در عرصه‌ی عمومی ظاهر شود. در این ظهور مجدد باید تجربه‌ی ۱۶ سال گذشته مورد توجه و نقد قرار گیرد تا اشتباهات پیشین تکرار نشود.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)

این یک مطلب قدیمی است و اکنون بایگانی شده است. ممکن است تصاویر این مطلب به دلیل قوانین مرتبط با کپی رایت حذف شده باشند. اگر فکر می‌کنید که تصاویر این مطلب ناقض کپی رایت نیست و می‌خواهید توسط زمانه بازیابی شوند، لطفاً به ما ایمیل بزنید. به آدرس: tribune@radiozamaneh.com