از وقتی که به خاطر دارم کشور ما به قول حکومت‌چی‌ها “در وضعیت خطیری” قرار داشته است. این “وضعیت خطیر” بهانه‌ای شده است برای ایجاد محدویت‌ برای افراد و گروه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی. از شرایط عمومی هم می‌شود این نتیجه را گرفت که چشم‌انداز مثبتی فعلا متصور نیست برای خلاصی از این وضعیت در کوتاه مدت.
از جمله‌ی این محدویت‌هاست، ممانعت از حضور زنان – جدای از شخصیت فکری و سیاسی آنها- در پست‌ها و موقعیت‌های کلیدی به ویژه پست‌های دولتی.
بدون تردید هر کشوری که اندک توسعه‌ای در زمینه‌های مختلف داشته است مطمئنا شرایط اجتماعی زنان و همچنین کودکان در آنجا به مراتب بهتر از امثال ما بوده است. یادم هست زمانی که بچه بودیم در شهر ما رسم بود پشت کارت دعوتی که برای عروسی و یا مراسم مختلف داده می‌شد، می‌نوشتند:

“از نور چشمان بعدا پذیرایی خواهد شد.” و این بعدا هیچ وقت فرا نمی‌رسید.

حالا شده حکایت حضور زنان در سمت‌های طراز اول سیاسی و اجتماعی.
وزرای مردی که به تنهایی و بدون همراهی زنان کشورمان سال‌ها در مسندهای مختلف بوده‌ و با آزمون و خطا آن را اداره کرده‌اند برای کشورمان حاصلی جز عقب‌ماندگی و پسرفت نسبت به دنیای امروز نداشته است. و نتیجه‌ی آن، همین وضع فاجعه باری است که خود ما مردان هم به آن اذعان داریم، مگر در حوزه‌هایی که زنان هم در آنجا نقش برجسته‌ای داشته‌اند.
این هم قابل چشم پوشی نیست که اگر نبودند همسران، مادران و دختران همین مردان رییس در خانواده و اجتماع و گوشزد نمی‌کردند بسیاری از مسائل را، بدون تردید وضع ما فاجعه‌بارتر از آنی بود که هست.
هیچ انسانی از شکم مادر وزیر و وکیل متولد نمی‌شود. تلاش فردی و همزمان وجود فرصت‌های برابر آنان را در موقعیت‌های گوناگون قرار می‌دهد.
هر چقدر هم گروهی، برای نشان دادن ناتوانی و نبود تجربه‌ی مدیریتی در زنان، دلیل بتراشند فقط در جهت عکس تجربه انسانی در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه اندیشه می‌کنند.
تردید نکنیم، اگر هر کدام از زنانی که در حال حاضر در کشورهای مختلف در موقعیت‌ها و پست‌هایی در حد نخست وزیر و یا رییس جمهور بوده و هستند اگر در کشور ما بودند در نهایت می‌توانستند مدیر یک مرکز و یا نماینده‌ی مجلس شوند. بهانه هم همان “وضعیت خطیری” بود که گفتم.
این مطالب ساخته‌ی ذهن من نیست. اینها را فعالین حوزه‌ی زنان اعم از زن و مرد بارها و بارها به ما گفته و آموخته‌اند. هدف من یادآوری و تاکید بیشتری است بر این گفته‌ها و واقعیت‌هایی که دیر یا زود برای ورود به دنیای بهتر باید بپذیریم.
ظاهرا “از بانوان عزیز بعدا پذیرایی خواهد شد.” ولی کی؟ خدا می‌داند.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)