سازمان یونسکو: از ۲۵ زبان درخطر ایران ۲۲ زبان زیر شاخه زبان فارسی هستند

با رجوع به سایت سازمان یونسکو میتوان زبانهای درخطر موجود در تمام جهان که گویشوران کمی دارند را مشاهده کرد. با انتخاب نام ایران و فشار دادن کلید جستجو ۲۵ زبان در خطر در ایران نشان داده میشود که غیر از ۳ مورد بقیه زبانها در خطر ایران یعنی ۲۲ زبان در خطر جز شاخه های زبان فارسی هستند. نه ترکی قفقازی(آذربایجانی) نه عربی و نه کردی هیچکدام جز زبانهای در خطر نیستند.
http://www.unesco.org/languages-atlas/index.php

با هر معیاری چه حقوق بشری، چه عقل و منطق و چه الویت زبانهای در خطر به قضیه زبانها توجه شود، دروغ و خیانت روشنفکران ایرانی و قوگرایان را خواهید دید که همچون نوری در حال کور کردن چشم ملت ایران هستند. تنها با کور کردن ملت ایران با دروغ و دغل و اطلاعات نادرست است که وحشت وجودی روشنفکران بیسواد وطنی برای مردم قابل تحمل میشود.

من تا به حال مشاهده نکردم بی بی سی فارسی که زبان سازمانی انگلیسی دارد و قاعدتا به اسناد سازمان یونسکو بیش از یک ایرانی دسترسی دارد از نمایندگان ۲۲ زبان درخطر که زیر شاخه های زبان فارسی هستند دعوت کند و یا حتی یک بار به زبان بیاورد که طبق گفته سازمان یونسکو ۲۲ زبان زیر شاخه فارسی در خطر نابودی هستند. چرا نویسندگان سکوت میکنند؟

مطلقا هیچ فعال حقوق بشر و تحلیلگر سیاسی را نمیتوان یافت که حتی یکبار از ۲۵ زبان در خطر ایران جای صحبت کرده باشد. و این سوال را مطرح کند که آیا فارغ از بحث حقوقی رسمی شدن زبانها که هرگز پایه حقوقی ندارد میتوان از لحاض عقلی تصور رسمی شدن ۲۵ زبان درخطر و زبانهای دیگر ایران که روی هم رفته ۳۳ زبان میشود را داشت؟

هرچند که قبلا در مقاله برسسی تمام اسناد :آموزش و پرورش به زبان مادری جز حقوق بشر نیست از دید حقوقی ثابت کردم که رسمی شدن و آموزش و پروش به زبان مادری اساس حقوقی در هیچ سند حقوقی در جهان ندارد. اما باید توجه کرد که تنها ۲۵ زبان در خطر در ایران وجود دارد به این زبانها اضافه کنید زبان عربی، فارسی،عبری(یهودیان)، کردی، گیلکی، ارمنی، بلوچی، ترکی قفقازی(ترکی آذربایجانی) روی هم رفته میشود ۳۳ زبان که باید رسمی شود. این چیزی جز شوخی نیست. این یعنی:

نوشته شدن تمام اسناد دولتی به ۳۳ زبان

تمام فیشهای بانکی، تابلوهای دولتی و فرمهای دولتی حتی پول کشور باید به ۳۳ زبان نوشته شود

وزارت خانه و اداره کل، دولت و تشکل اداری معنای خود را از دست میدهد و حتی مکان آن مورد اختلاف خواهد بود چون هر قومیت در ایران هزاران سال است در مکان خود زندگی میکند و تاسیس این ادارات در هر جا مورد اختلاف خواهد بود. تقسیم این ادارات بین زبانهای مختلف هم غیر ممکن است چون ۳۳ زبان وجود دارد اما ۳۳ وزارتخانه موجود نیست.

در عین حال زبان مکاتبات و ارتباطات آن وزارت خانه مشخص نخواهد بود حتی اینکه ریس جمهور باید به چه زبانی بنویسد و صحبت کند هم دیگر مشخص نیست. و اگر بخواهند یک زبان را خدای ناکرده به عنوان زبان میانه و همگانی انتخاب کنند آیا این خودش یک استعمار نوین و سیاه دیگر نخواهد بود که بر شانه های ملل در بند ایران فشار خواهد آورد؟

از مقطع ابتدای تا دانشگاه تمام کتب درسی در علوم مختلف و سطوح مختلف باید به ۳۳ زبان نوشته شوند

در تمام علوم و تمام سطوح تحصیلی تا پایان دانشگاه به ۳۳ زبان باید معلم تربیت کرد. مثلا برای درس ریاضی کلاس اول برای ۳۳ زبان رسمی کشور ۳۳ نوع معلم باید پرورش داد

به علت نبود زبان همگانی اگر یک آذری در بلوچستان زخمی شود باید زبانشناس خبر کنند چون زبان همگانی وجود ندارد و همه زبانها به یک اندازه معتبرند کارکنان ادارات هم همگی باید بتوانند به ۳۳ زبان صحبت کنند مثلا کارمند بانک و اداره برق باید بتواند علاوه بر انجام تخصص خود در ۳۳ زبان خدمات ارائه دهد

حق تمام زبانهای محلی از صدا سیمای دولتی مساوی خواهد بود پس با تقسیم ۲۴ ساعت به ۳۳ زبان رسمی عدد ۰.۷۵ به دست خواهد آمد که هر زبان رسمی وظیفه خواهد داشت در آن زمان تعین شده برنامه اجرا کند

خلاصه اینکه برحماقت روشنفکران ایران بخصوث چپها و ملی مذهبیها پایانی نیست، چون این تخم لق را اول آنها در دهان تمام منطقه شکستند.

۲۰۱۸/۱۰/۷
متولد آذربایجان شرقی
و فارغ التحصیل رشته زبانها و فرهنگهای مردم خاورمیانه-ترکشناس
Rouzbeh Azergoun

Shortlink لینک کوتاه شده مقاله برای به اشتراک گذاری
https://wp.me/p4PMdM-hm

هم میهن گرامی با کلیک بروی لینک زیر تصویر را در ابعاد بزرگتر مشاهده فرمایید
https://azericultureinfo.files.wordpress.com/2018/07/2018-07-17_230650.png

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)