تحلیلی بر مقاله مسموم تسنیم‌نیوز درباره پرداخت فیلم مهتاب به هم‌جنس‌خواهی

خبرگزاری تسنیم در نفرت‌پراکنی جدید خود تحت عنوان «اسکار هم مثل کَن مشتری «همجنسبازان» شد!» هم‌جنس‌گرایی را بار دیگر تقبیح کرده و آن را نوعی بیماری و رذیلت دانسته است.

«بسیاری از فیلم‌ها با موضوع هم‌جنس‌گرایی و دگرباشی همواره از گزینه‌های برگزیده آکادمی اسکار است.» این جمله‌ای است که خبرگزاری تسنیم درباره اسکار امسال نوشته است.

هم‌جنس‌گراستیزان تریبون دولتی که تا دیروز جز از لفظ هم‌جنس‌باز با زنجیره‌ای از صفات زشت استفاده نمی‌کردند امروز خوب به لغت «دگرباش» دل بسته‌اند، لغتی که با «دیگری» و «متفاوت» خواندن هم‌جنس‌گرایان سعی در القای بار منفی از موجودیت هم‌جنس‌گرایان در ذهن مخاطب دارد.

اینبار خبرگزاری تسنیم، به بهانه جوایز اسکاری که فیلم مهتاب از آن خود کرد،‌ در مطلبی هم‌جنس‌گرایی را نزولی از «زیست مردانه» به زیست «پوشالی دگرباشانه» دانست. نویسنده در این مطلب جهت‌دهی شده سعی دارد با نالایق جلوه دادن فیلم مهتاب، تایید آکادمی و جوایز اسکار را ناشی از «تقدیس» هم‌جنس‌گرایی بداند و جلوه هم‌جنس‌خواهانه فیلم را تحقیر کند. غافل از آنکه نمی‌توان پیام انسانی فیلم را با برچسب‌های «تدوین درمانده، فیلمبرداری ماقبل عقب مانده، کارگردانی مستاصل و فیلمنامه غیر داستانگو ماقبل روایتگری» سلاخی کرد.

در لابلای این مقاله مسموم، سعی شده است مخاطب به این سمت سوق داده شود که هم‌جنس‌گرایی را بیماری بداند و حق زیست سالم و امن بدور از خشونت را از هم‌جنس‌گرایان سلب کند. جالب است که نویسنده برای این هدف از اظهار انگیزه‌های اقتدارگرایانه خود هیچ ابایی ندارد و به روشنی به این امر معترف است که رختخواب افراد تا چه اندازه بر گفتمان نرسالار سایه ترس می‌افکند.

این سم‌پاشی‌ها اینطور آغاز می‌شود که نویسنده مقاله هم‌جنس‌گرایی شایرون، شخصیت اصلی فیلم را «بیماری غریزی» می‌داند و می‌گوید: «خوان یک پدر معنوی با احساساسی است که هنوز مشکلات غریزی شایرون را درک نمی‌کند و به همین دلیل مثل فرزندش پدرانه و مهربانانه به او محبت می‌کند». گویی به محض آشکار شدن گرایش‌های هم‌جنس‌خواهانه فرزند، وی باید در نگاه یک پدر سقوط کند و از محیط امن خانواده محروم شود.

کاراکتر خوان اسکار بهترین نقش مکمل مرد را از آن خود کرد. نویسنده این مقاله علت انتخاب این جایزه را احترام خوان به «کودکی که در آینده یک دگرباش خواهد شد» می‌داند و آن را تقبیح می‌کند. این تحلیل، نه تنها خواننده را به طور ضمنی خشونت علیه «کودکان هم‌جنس‌گرا» دعوت می‌کند بلکه به طور علنی هویت کودکان هم‌جنس‌گرا را نادیده می‌گیرد و آنان را تنها محصول آسیب‌های اجتماعی می‌داند.

در ادامه سعی شده است با ترسیم فضایی «ناهمگون لبریز از خشونت» از زندگی شایرون، هم‌جنس‌خواهی او محصول فشار جامعه و خشونت معرفی شود. نویسنده معتقد است که شایرون پس از آزادی از زندان «با انجام ورزشهای سنگین، از خواسته‌های غریزی خود دست کشیده است و مسیر سلامتی را برای زندگی انتخاب کرده است.» و بدین ترتیب بار دیگر هم‌جنس‌خواهی را به عنوان نوعی انحراف و عدم سلامت روحی و روانی ترسیم می‌کند.

در ادامه این ادعا مطرح می‌شود که شایرون توسط دوستش دوباره به «مسیر دگرباشی هدایت» می‌شود. تعبیر نویسنده از دوست شایرون این است: او «یک پیوستگی ابرمردانه را به نوعی مردانگی رذیلانه از جنس دگرباشی پیوند می‌زند». اینکه منظور از «پیوستگی ابرمردانه» در این متن چیست نامشخص است. اما این عبارات به خوبی نشان می‌دهد که «اقتدارگرایی» در گفتمان نرسالاری تا چه حد به سلطه‌جویی جنسی و به بند کشیدن زنان وابسته است. از این رو است که کشش عاطفی و جنسی به هم‌جنس رذیلت شمرده می‌شود، چرا که با برهم زدن مناسبات جنسی، اقتدارگرایی مردان را متزلزل می‌سازد.

اقتدارگرایانی که سلطه مردانه را لازمه حفظ قدرت خود می‌دانند، عشق مرد به مرد و زن به زن را نوعی ضعف و تهدید برای خود می‌دانند. به رسمیت شناخته شدن حقوق انسانی هم‌جنس‌گرایان در ذهن مسموم آنان «تقدیس دگرباشان» و برساخت «اقتدار پوشالی دگرباشانه» است. این در حالی است که فیلم مهتاب، پسربچگی و امثال آن سعی دارد از دریچه هنر در دنیایی که تنفس را از هم‌جنس‌خواهان دریغ داشته است، ما را بیدار کند و با ترسیم فضایی ملموس از پیوند بی‌عدالتی با نژاد، فقر و کشش‌های عاطفی و جنسی، ما را به وجدان انسانی فراموش‌شده‌مان پیوند بزند.

—

وبسایت شش‌رنگ:
http://6rang.org

صفحه فیسبوک شش‌رنگ:
https://www.facebook.com/6rang.Iran

کانال شش‌رنگ در تلگرام:
https://t.me/Iran6Rang

فضای اختصاصی شش‌رنگ در تریبون زمانه:
https://www.tribunezamaneh.com/archives/author/6rang-org

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)