zan-khiyabanاخیرا امام جمعه بهشهر برای اینکه خانم‌ها از مسیر خارج نشوند و در خیابان‌ها و بازارها بدون هدف قدم نزنند، راه حلی ارائه داده و گفته باید کاری کنیم که زنان مانند گذشته به گل‌دوزی و جوراب‌بافی و سایر هنرهای دستی روی بیاورند. البته این اولین بار نیست آخوند و امام جمعه ای نگرانی خود را از بیرون از خانه بودن زنان ابراز می کند و برای باز گرداندن زن به خانه و خانه نشینی زن راه حل ارائه می دهد. اما براستی این نگرانی از کجا ریشه می گیرد و ریشه این طرز فکر نسبت به زن چیست ؟ آیا جز این است که کسی که از زن چیزی جز شهوت نمی فهمد ، حق دارد که نگران باشد و قیاس به نفس کند و باور نداشته باشد که مردان بتوانند جز به چشم شهوت به زنان نگاه کنند. و حضور زنان در جامعه را از دست رفتن عفت و عصمت بدانند.

و مسلما در تفکر چنین شخصی، آزادی زن جز آزادی شهوت رانی معنایی نمی تواند داشته باشد. در این نوع طرز فکر هرگونه ارتباط زن با جامعه و محیط ، فحشا محسوب میشود . زن حتی المقدور باید از خانه خارج نشود واگر مجبور بود، باید زره پوشیده خارج بشود و تازه به وقت ضروری . نوع این ضرورت را هم خود رژیم مشخص می کند. تازه این دور شدن از بازار و خرید و خیابان هم کافی نیست. هر روز طرحها و برنامه های جدیدی تصویب می شود و به اجرا گذاشته می شود، تا زن هر چه بیشتر از محیط و فعالیت های اجتماعی دور شود.

مشکل نظام اسلامی با زنان تنها این نیست که نگران هستند ، در خیابانها عفت و عصمت را به خطر می اندازند ، بلکه کار مشترک زنان ومردان در کارخانه ها، ادارات، و همچنین حضور زنان در مدارس، دانشگاه ها، موسسات علمی و ورزشی-هنری و غیره، همه و همه مشکل آفرین است . در ایدئولوژی اسلامی زن جنس پست تر و شهروند در جه دومی است که مهم ترین وظیفه او همسر داری و بچه زایی است . زیرا در ایدئولوژی حکومت اسلامی رابطه زن با جامعه نه براساس هویت انسانی، بلکه براساس :» مَحرم و نامحرم» تعریف می شود. هر نوع رابطه ی زن با نامحرم غیر شرعی و نامشروع تلقی می شود. تنها رابطه مشروع ، محدود به چاردیواری خانه پدری و شوهری است که محارم به آن محدود می شوند. تصفیه های وسیع و مداوم زنان از محیط های کار ، جداسازی جنسیتی در دانشگاه ها، اختصاص سهمیه ترجیحی به مردان در برخی از رشته ها در دانشگاه ها و شرط تحقیر آمیز متأهل بودن برای استخدام در برخی از پست های دانشگاهی و خودداری از استخدام زنان مجرد، همه در راستای محدود کردن زن به چاردیواری خانه می باشد .دادن اولویت استخدامی به مردان ، حذف تدریجی زنان فعال از عرصه های مختلف فعالیت های فرهنگی هنری و اجتماعی را ، هم چنین باید در این راستا توضیح داد . در حالی در ایران هر روز برای بیرون راندن زنان از فعالیت ها و زندگی پویای اجتماعی و پایین آوردن نقش زن در اجتماع، طرح می دهند و قانون وضع می کنند، که در کشورهای پیشرفته در مورد تبعیض ِ مثبت در قبال زنان، برای جبران نابرابری زن و مرد در عرصه ی اجتماع هر روزه بحث می شود.

اما بیرون راندن زنان از عرصه حیات پویای جامعه از منظر مسئولین نظام اسلامی مغایرتی با کشاندن زنان به عنوان سیاهی لشگر حامی نظام ندارد. جلوه های مختلف این نیاز رژیم به زنان را از استفاده ابزاری از زنان در حوزه های مختلف می شود دریافت: از به میدان کشاندن زنان برای داغ کردن تنور انتخابات گرفته، تا راهپیمایی های فرمایشی نهاد های مختلف زیر کنترل دستگاه ولایت فقیه، تا شرکت آنان در نمازهای جمعه و غیره . به عبارتی جمهوری اسلامی در حدی زنان را به خانه می رانَد که مانعی جدی در سر راه این سوءاستفاده ابزاری از زنان بوجود نیاید و این نکته مهمی است که در تحلیل سیاست های ضد زن جمهوری اسلامی در مقاطع مختلف باید مورد نظر قرار دهیم . نظام ولی فقیه به زنانی نظیر الهام چرخنده نیاز دارد تا به عنوان فدایی رهبر وارد صحنه شوند و نشان دهد که در جمهوری اسلامی زنان در صحنه سیاست هم حضور دارند؛ اما حضوری که الگوی مورد علاقه ی نظام را از زن ذلیل و مطیع را بازتولید می کند.

بنابراین اگر در حوزه هایی حضور زنان را تحمل می کنند ، دلیلش این نیست که در جمهوری اسلامی واقعا به زن به چشم شهروند نگاه می شود، بلکه علتش در واقع یک حسابگری سیاسی است . به طور واقعی، نظام اسلامی امروز قبل از هر چیز زنان را همون طور که خامنه ای هم بارها اعلام کرده، در «نقش خطیر» مادر و همسر در خدمت تحکیم خانواده ی اسلامی و افزایش شمار امت اسلامی می داند و نه بیشتر! اما در سالهای گذشته، زنان ایرانی از هر فرصتی برای تقویت حضور اجتماعی خود استفاده کرده اند و طرح های مختلف ضد زنِ حکومت، هر بار با مقاومت جانانه زنان در کشور ما روبرو شده است. افاضات یاوه گویانی نظیر امام جمعه اصفهان و امام جمعه بهشهر هم راه به جایی نخواهد برد.

جمعه ۲۵ دی ۱۳۹۴ برابر با ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)