شب جمعه برای علاقه مندان به موسیقی ایرانی در کلن شبی خاطره انگیز بود. حسین علیزاده بار دیگر با تار و سه تار جاودانی اش با ما سخن گفت. سالن پر بود و حتی تعدادی در انتهای سالن سرپا ایستاده بودند. برنامه با مدیریت خانم نازی شاهین و حمایت انجمن دیوان در خانه ی فرهنگی بلژیک برگزار شد.

حسین علیزاده با حرکت انگشتان خود بر روی تارهای زمان مرا به همراه خود به سرزمینم می برد و احساس می کردم که در کوه ها و دشت ها و جنگل های میهنم مستانه قدم میزنم و می رقصم.

حسین علیزاده به همراه تنبک بی نظیر هنرمند توانا بهنام سامانی و کمانچه فرزند استاد، «صبا علیزاده» با بداهه نوازی های شنیدنی آنچنان تماشاگران را تحت تاثیر قرار داده بود که گاهی احساس می کردم هیچکس در سالن نفس نمی کشد. از حسین علیزاده خالق «نینوا» که توانست تاریخ انقلاب ایران را تا به هنگام جنگ در موسیقی خود با حزن « نی» بیان کند، انتظار کمتری نمی توان داشت.

بهنام سامانی که از افتخارات ایرانیان کلن است، در بیان صدای ضربش، تماشاگران را محو انگشتان طلایی خود کرده بود. بهنام از نوازندگان قهار سازهای کوبه ای ست که تا کنون با اکثر بزرگان موسیقی ایرانی، و با هنرمندان موسیقی ملل شرق و امریکای لاتین همکاری کرده است.

صبا علیزاده، هنرمند جوان توانایی از جنس حسین علیزاده. تاریخ موسیقی اصیل ایرانی همواره به علیزاده ها مدیون است و چه شانسی برای موسیقی اصیل ایرانی که علیزاده همانند شجریان در فرزندانشان چون صبا و همایون تکرار و تداوم می یابد.

برنامه شب گذشته در دو قسمت اجرا شد که هر کدام نزدیک به یک ساعت بود.

تقریبا دو ساعت موسیقی بدون آواز و کلام! با اینکه خواننده ای وجود نداشت اما تماشاگران چنان با اشتیاق گوش میدادند که گویی خواننده ای با کلام آنها را مخاطب قرار داده ست و آنها سراپا گوشند تا مبادا کلمه ای را از دست بدهند.

بعد از پایان کنسرت با تشویق طولانی تماشاگران قطعه ی دیگری در بداهه نوازی اجرا شد.

خانم سیما بینا هنرمند ملی نیز در سالن کنسرت حضور داشت که مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت.

کنسرت ساعتی قبل از نیمه شب به پایان رسید.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)