نیازی نیست تحلیلگر سیاسی باشید تا بدانید آیا جنگ میان امریکا و جمهوری اسلامی قطعی است یا نه. همین بس که لحظه‌ای به شروط هفت‌گانه‌ای که حکومت برای حل مسئله تنگه هرمز ارائه داده است بنگرید؛ خشک و بی‌حرکت می‌مانید و مطمئن نیستید که باید گریه کنید یا بخندید. چراکه متن بیانیه یا شرط‌نامه برای گشایش تنگه هرمز، به جای لحنی محترمانه در عین خصومت، تماماً خط‌ونشان کشیدن و زبان تهدیدآمیز و عربده‌کشی است؛ گویی رهبر غایب، قدرتمندترین نیروی جهان است و می‌تواند آمریکا را با یک بمب معجزه‌آسا با خاک یکسان کند، همان‌گونه که قرار بود پدرش حیفا را با خاک یکسان کند.

اما به نظر می‌رسد سپاه پاسداران با دائمی ساختن حمله‌های ناگهانی در آب‌های خلیج فارس، بیش از هر چیز درگیری‌هایی را برای خاموش کردن شعله جنبش‌های اعتراضی در خیابان‌های کشور طراحی کرده است. این سودی است که این نیرو از فرونشاندن خشم مردم به دست می‌آورد. از همین روست که کمتر روزی پیش می‌آید که از افزایش تنش میان خود و نیروهای آمریکایی عقب‌نشینی کند؛ چراکه اگر درگیری با نیروهای غربی در کار نباشد، بعید است بتواند توجیه قانع‌کننده‌ای برای اقداماتی ارائه دهد که نتیجه‌ای جز خسارت و تخریب به بار نمی‌آورد. با وجود این، سپاه پاسداران به سختی می‌کوشد کنش‌های تهاجمی خود در آب‌های خلیج فارس را تنها به عنوان واکنش به نیروهای غربی توجیه کند. به باور این نگارنده، بخش عمده آموزش‌های این نیرو در سرکوب جنبش‌های جمعی در خیابان‌ها شکل گرفته است و از درگیری با نیروهای خارجی در خلیج فارس برای سرپوش گذاشتن بر سرکوب و کشتار هم‌وطنان بهره می‌برد.

بیانیه جمهوری اسلامی درباره گشایش تنگه هرمز، تنها می‌تواند از ذهنی برخیزد که کوچک‌ترین شک و تردیدی درباره رفتن به بهشت به خود راه نمی‌دهد و آماده شهادت است؛ یا آنکه از سخنانی بی‌محابا و ناپخته سرچشمه می‌گیرد که گوینده‌اش به پیامدهای کلمات خود نمی‌اندیشد. آیا دبیر شورای عالی امنیت ملی، آقای محسن رضایی، و هم‌رزمانش هرگز به خطرات ویرانگر بمبی ساخته شده از مواد غنی‌شده هسته‌ای فکر کرده‌اند؟ حاکمان جمهوری اسلامی و پیروانشان ظاهراً به چیزی که اصلاً نمی‌اندیشند، پیامدهای فاجعه‌بار کشتار جمعی، تخریب و ویرانی است که چنین مسیرهایی به دنبال دارد.

باید به یاد داشته باشیم نظامی که درباره آن سخن می‌گوییم، تنها در ظاهر سیاسی است، در حالی که در اصل یک نهاد دینی است که قدرت در نهان آن ریشه دارد. در چنین ساختاری، التزام به باورهای دینی خود مسیر صعود به مراتب قدرت است و حکومت می‌کوشد از قوانین شرع تبعیت کند. هرچند در محافل دیپلماسی، نمایندگان آن تلاش می‌کنند تفاوت چندانی با دیگر دیپلمات‌ها نشان ندهند، اما باور مطلق‌گرایانه به حقیقت انحصاری و نگاه آشتی‌ناپذیر به دیگری در پس آن قرار دارد. به عبارت دیگر، اگرچه این حکومت در ظاهر نهادهای یک دولت مدرن مانند تفکیک قوای مجریه، مقننه و قضایی را داراست، اما در عمل استقلال این نهادها تابع همان ساختار ایدئولوژیک و دینی است.

بهرحال جای تأکید بسیار است که انقلاب شیر و خورشید به رهبری شاهزاده رضا پهلوی، نمی‌تواند کنشگری‌های انقلابی را با براندازی ساختار سیاسی پایان‌یافته تلقی اگر، انقلاب سیاسی شیر و خورشید را با برانداختن باورها و ارزش‌های تزریقی حکومت آخوندی همراه نکنیم. چه تعجب اگر به استقبال بازگشت به گذشته بازگردیم. اما در برچیدن بساط دین، اول از همه باید  بساط دین را “بهر شکل” از سطح جامعه برچینیم و با احترام، راه تداوم باور و ایمان به دین را در آزادی کامل در محیطی خصوصی بازنگاه داریم. بدون قدر گذاشتن به این آزادی نمی‌توانیم آن را در عمل وارد زندگی نموده و فعالانه شرایطی را فراهم آوریم که هرگز هیچ‌کس باور دینی دیگری را مورد حمله قرار ندهد.

فیروز نجومی

firoz nodjomi

https://firoznodjomi.blogspot.com/

fmonjme@gmail.com

 

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)