انسولین هم از دسترس بازنشستگان خارج می‌شود؟
بازنشستگان می‌گویند بعد از گوشت، مرغ، لبنیات و داروهای عمومی، حالا نوبت به داروهای حیاتی رسیده است. افزایش قیمت برخی داروهای پرمصرف تا ۵۰ درصد، نگرانی خانواده‌های بیمار را بالا برده است.
گرانی انسولین و زنگ خطر برای بازنشستگان
قیمت انسولین و داروهای پرمصرف فشار خون در یک ماه گذشته تا ۵۰ درصد افزایش یافته است. این گزارش در ۱۴ آبان ۱۴۰۵ منتشر شد. نگرانی بازنشستگان از این افزایش، به‌ویژه در خانواده‌های دارای بیمار دیابتی جدی است.
در ماه‌های گذشته نیز قیمت برخی اقلام دارویی تا ۳۸۰ درصد بالا رفته است. شهروندان از کمبود و گرانی انسولین خبر داده‌اند. داروهای لوزارتان و تامسولوسین نیز در این فهرست‌اند.
این داروها از پرمصرف‌ترین اقلام سالمندان‌اند. به همین دلیل، هر گرانی در این گروه، مستقیم‌ترین بخش سبد درمان را هدف می‌گیرد. آنان این فشار را در هر خرید ماهانه حس می‌کنند.
درآمد ثابت و هزینه غیرقابل‌تعویق
درآمد بسیاری از بازنشستگان ثابت است، اما قیمت دارو ثابت نمی‌ماند. هر افزایش قیمت دارو یعنی حذف بخش دیگری از هزینه‌های زندگی. غذا، گرمایش و هزینه رفت‌وآمد باید جای خود را به دارو بدهند.
دارو با بسیاری از کالاها تفاوت اساسی دارد. نمی‌توان مصرف آن را به تعویق انداخت یا از سبد خانواده حذف کرد. بیمار دیابتی حق انتخاب ندارد؛ انسولین کالای لوکس نیست و نیاز روزانه برای ادامه زندگی است.
به گفته علی‌اکبر عیوضی، برخی مستمری‌بگیران به‌دلیل هزینه درمان، مراجعه به پزشک و تهیه‌ی دارو را متوقف کرده‌اند. توقف دارو برای بیمار دیابتی می‌تواند عوارض جدی ایجاد کند.
کمبود در مراکز درمانی و سرگردانی در داروخانه‌ها
بازنشستگان می‌گویند این داروها را در مراکز درمانی تامین اجتماعی پیدا نمی‌کنند. آنان برای تهیه دارو به داروخانه‌های دیگر مراجعه می‌کنند. بیماران میان داروخانه‌های هلال‌احمر و ۱۳ آبان تهران بلاتکلیف مانده‌اند.
طبق قانون، دارو و درمان بازنشستگان تامین اجتماعی باید رایگان در اختیار آنان قرار گیرد. اما شواهد میدانی و تماس‌های مکرر مستمری‌بگیران، از دسترسی نداشتن مراکز ملکی به بیشتر این داروها حکایت دارد.
خروج بخشی از داروهای تزریقی از پوشش بیمه در بخش سرپایی نیز هزینه پرداختی بیماران را افزایش می‌دهد. به گفته عیوضی، این روند به اقلام پرمصرف قند و فشار رسیده است. به باور بازنشستگان، پوشش بیمه‌ای با هر گرانی محدودتر می‌شود.
مسئولیت قیمت‌گذاری و نظارت
عیوضی می‌گوید وزارت بهداشت تقریباً وظیفه کنترل قیمت دارو را رها کرده است. به گفته او، مدیران سازمان تامین اجتماعی ابزاری برای حل مسئله دارو ندارند. این سازمان حتی بر شرکت‌های دارویی شستا نیز تسلط ندارد.
حسن صادقی، عضو هیئت‌مدیره کانون بازنشستگان تامین اجتماعی تهران، روایت دیگری دارد. به گفته او، دارو را سازمان تامین اجتماعی گران نمی‌کند. شورای عالی خدمات درمانی کشور، به گفته او، دارو را گران می‌کند.
فشار فقط بر بیماران نیست. مدیران چند بیمارستان خصوصی از مطالبات معوق بیمه‌ها و افزایش روزانه هزینه‌ی دارو و تجهیزات می‌گویند. به گفته آنان، نقدینگی مراکز درمانی کاهش یافته و توان ارائه خدمات تحت فشار است. این وضعیت، زنجیره درمان را از دو سو ناپایدار کرده است.
پیامد خانوادگی گرانی برای بازنشستگان
بیماری دیابت فقط یک نفر را درگیر نمی‌کند. خانواده‌ها ناگزیرند برای تهیه‌ی انسولین، از دیگر هزینه‌ها بزنند. بودجه خانوار در بخش‌های دیگر کوچک‌تر می‌شود.
بیمار وابسته به انسولین برای کنترل قند خون به آن نیاز روزانه دارد. نبود دارو یا گرانی آن، به معنای به خطر افتادن سلامت است. بسیاری از سالمندان از این پیامد نگران‌اند.
ماجرا تنها به انسولین محدود نیست. گزارش‌ها از گرانی داروهای فشار خون و پروستات نیز خبر می‌دهند. بیماری‌های مزمن، معمولاً چند دارو را هم‌زمان لازم دارند و هزینه‌ها روی هم انباشته می‌شود.
برنامه‌های ناتمام پیشگیری
سازمان تامین اجتماعی سال‌ها پیش برنامه‌ی کنترل و پیشگیری از دیابت و فشار خون را تهیه کرده بود. برای این برنامه مراکزی نیز تأسیس شد. با این حال، اهداف آن محقق نشد و به‌مرور مشکل دارو تشدید شد.
اکنون بر اساس این گزارش‌ها، مستمری‌بگیران توان خرید انسولین یا داروهای فشار خون را ندارند. کنترل این بیماری‌ها با افزایش نرخ‌ها، پیوسته دشوارتر می‌شود. این روند، بار درمانی را به جیب بیماران منتقل کرده است.
برای مقایسه، ۵۰ درصد گرانی یعنی هر ۱۰۰ هزار تومان هزینه دارو به ۱۵۰ هزار تومان می‌رسد. اگر درآمد ثابت بماند، سهم دارو از معیشت بزرگ‌تر می‌شود. این محاسبه‌ی ساده، ابعاد فشار بر مستمری‌بگیران را نشان می‌دهد. با این اوصاف بازنشستگان علاوه بر بیماری و پیری به زیر خط فقر نیز سوق داده می‌شوند و حکوکت ملایان هیچ پاسخگویی در قبال این مشکل ندارد و حتی پول سازمان‌های بیمه تامین اجتماعی را هر سال با تاخیر چند ماهه واریز می‌کند و این یعنی توقف درمان و جان‌هایی که در خطر است خصوصا بازنشستگان که در سنین پیری هستند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.