۱۹ آبان؛ سالروز تیرباران مردی که استقلال ایران را به بهای جانش پاس داشت.
امروز، سالروز اعدام دکتر حسین فاطمی است؛ مردی که در برابر استعمار سر خم نکرد، در برابر قدرت بیگانه زانو نزد و تا آخرین لحظهٔ زندگی، پای شرافت، عزت و استقلال ایران ایستاد.
۱۹ آبان ۱۳۳۳، روزی است که گلوله‌های جوخهٔ اعدام قلب مردی را نشانه رفتند که جرمش، ایستادن بر سر آرمان استقلال ایران بود.
او را تیرباران کردند، اما اندیشه‌اش را نتوانستند بکشند؛ جسمش را از میان برداشتند، اما صدای استقلال‌خواهی‌اش در تاریخ ایران ماندگار شد.
دکتر حسین فاطمی از آن نسل مردانی بود که وطن را نه ملک شخصی صاحبان قدرت، نه ابزار معاملهٔ سیاستمداران و نه حیاط خلوت قدرت‌های خارجی می‌دانست؛ ایران را متعلق به ملت ایران می‌دانست و برای همین باور، تا پای جان ایستاد.
او چه شجاعانه فریاد زد:
«در ایران بودند و هنوز هم هستند کسانی که قبله‌گاهشان سفارتخانه‌های بیگانه و کعبهٔ آمال سیاسی‌شان لندن است؛ کسانی که چنان در برابر ارادهٔ مستر چرچیل سر تعظیم فرود آورده‌اند که گویی بدون اجازه و اشارهٔ او، حتی جنبنده‌ای در گوشه‌ای از جهان حق حیات ندارد!»
این سخنان، تنها نقد یک جریان سیاسی نیست؛ فریادی است از عمق تاریخ معاصر ایران علیه یک بیماری دیرپا: وابستگی، خودباختگی و سپردن سرنوشت یک ملت به ارادهٔ بیگانگان.
زمان می‌گذرد، چهره‌ها و نام‌ها عوض می‌شوند، اما منطق وابستگی همچنان همان است.
دیروز قبلهٔ آمال عده‌ای لندن بود و چشم‌انتظار اشارهٔ مستر چرچیل بودند؛ امروز نیز عده‌ای چشم به واشنگتن و تل‌آویو دوخته‌اند و دل به عمو ترامپ و عمو بی‌بی خوش کرده‌اند!
دیروز برای سیاست ایران از لندن چراغ سبز می‌خواستند؛ امروز برخی برای آیندهٔ ایران چشم به کاخ سفید و تل‌آویو دارند.
چه تفاوتی می‌کند ارباب در لندن باشد یا واشنگتن و تل‌آویو؟ نام‌ها عوض می‌شوند، دولت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما آنچه تغییر نمی‌کند، منطق وابستگی و نادیده گرفتن حق ملت ایران برای تعیین سرنوشت خویش است.
استقلال، با تغییر ارباب به دست نمی‌آید؛ استقلال یعنی اساساً نپذیرفتن ارباب!
ایران نه قیم خارجی می‌خواهد، نه منجی وارداتی و نه سیاستمداری که برای آیندهٔ این سرزمین، چشم به رضایت قدرت‌های بیگانه بدوزد.
نه لندن حق دارد برای ایران تصمیم بگیرد، نه واشنگتن و نه تل‌آویو. هیچ قدرت خارجی، هیچ دولت بیگانه و هیچ رهبر فرامرزی، صاحب اختیار ملت ایران نیست.
ایران خانهٔ ملتی است که تاریخش سرشار از مبارزه برای آزادی، استقلال و سربلندی است؛ ملتی که حق دارد دربارهٔ سرنوشت، حکومت و آیندهٔ خویش تصمیم بگیرد.
دکتر حسین فاطمی بهای این باور را با جانش پرداخت.
او را در ۱۹ آبان ۱۳۳۳ به جوخهٔ اعدام سپردند؛ اما آنچه در برابر گلوله‌ها ایستاده بود، تنها یک انسان نبود؛ اندیشه‌ای بود که استقلال را بر وابستگی، شرافت را بر سازش و عزت ملی را بر رضایت قدرت‌های خارجی ترجیح می‌داد.
تاریخ، تفاوت میان این دو نگاه را فراموش نخواهد کرد:
یکی چشم به دست بیگانه دارد و دیگری برای استقلال و آزادی وطن جان می‌دهد.
یکی برای رضایت قدرت‌های خارجی سر خم می‌کند و دیگری زیر بار تهدید و فشار سر فرود نمی‌آورد.
یکی سرنوشت کشور را در پایتخت‌های بیگانه جست‌وجو می‌کند و دیگری باور دارد که سرنوشت ایران باید به دست مردم ایران رقم بخورد.
این است تفاوت میان استقلال‌خواهی و وابستگی؛ میان شرافت ملی و خودباختگی سیاسی.
اما تاریخ تنها روز اعدام فاطمی را ثبت نکرده است؛ تاریخ، ایستادگی او را نیز ثبت کرده است. نام او در کنار نام کسانی ماند که حاضر نشدند عزت و استقلال میهن را معامله کنند.
امروز، در سالروز اعدام او، باید از خود بپرسیم: اگر دکتر حسین فاطمی امروز در میان ما بود، در برابر کسانی که چشم به قدرت‌های خارجی دوخته‌اند چه می‌گفت؟
بی‌تردید همان فریاد تاریخی را تکرار می‌کرد: سرنوشت ایران را به بیگانگان نسپارید!
یاد و نام دکتر حسین فاطمی، مردی که در برابر استعمار سر خم نکرد و پای شرافت و استقلال ایران تا پای جان ایستاد، جاودانه باد.
یاد همهٔ شهدا و رفتگان راه آزادی، استقلال، حاکمیت ملی و سربلندی ایران گرامی باد.
گلوله می‌تواند انسانی را از پا درآورد، طناب دار می‌تواند جانی را بگیرد و زندان می‌تواند جسمی را محبوس کند؛ اما هیچ‌کدام نمی‌توانند آرمان استقلال و آزادی را از ذهن و حافظهٔ یک ملت پاک کنند.
ایران نه ملک بیگانگان است، نه حیاط خلوت قدرت‌ها و نه سرزمینی برای معاملهٔ دولت‌های خارجی؛ ایران خانهٔ ملت ایران است و سرنوشتش باید به دست مردم ایران رقم بخورد.
تا ایران هست، آرمان استقلال و آزادی زنده است؛ و تا آزادی‌خواهان هستند، نام مردانی چون دکتر حسین فاطمی فراموش نخواهد شد.
پاینده ایران؛ زنده باد استقلال و آزادی، سربلند باد ملت ایران! شاد باشید.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.