%20(1)%20(1).gif)
جنبش بدحجابی از دل جنبش علیه حجاب اجباری سر برآورده است. اما، پس از سرکوب و سختگیری و به‌کارگیری انواع و اقسام گشت‌های گوناگون ارشادی برای جلوگیری از «بیماری» بدحجابی، پیوسته ماشین سرکوب و مجازات و تنبیه را به راه انداخته‌اند. اما، اخیراً با پدیده‌ای برخورد کرده‌اند به نام «برهنگی» که از دل مبارزه با جنبش بدحجابی رشد و تکامل یافته است.
حکومت آخوندی تمامی اقتدار خود را به کار می‌گیرد تا حجاب اجباری زنان، جدایی جنسیت‌ها و، مهم‌تر از همه، تولید و مصرف نوشابه‌های شادی‌آور، یا مشروبات الکلی، را چنان سرکوب نماید که نیاز به رویش آن‌ها را از بیخ و بن برکند. آخوند محسنی اژه‌ای، آخوندی که از لحظه‌ای که بر فراز منبر قدرت صعود کرد، به موجودی گزنده و آزاردهنده تبدیل شد، تحت عنوان مبارزه با «هنجارشکنی» و عبور از ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها، مهم‌تر از همه حجاب اجباری، جدایی جنسیت‌ها و پدیده تازه‌ظهور برهنگی، این رفتارها را از جمله گناهانی می‌داند که در عین حال می‌توانند جرم هم محسوب شوند و مرتکبان آن‌ها را در برابر قانون قرار دهند.
لازم است به خاطر آوریم که از آغاز حکومت آخوندی، اقتدار مطلق خود را بر کنترل و ممنوع‌سازی رفتار و کرداری نهاده است که در ارتباط نزدیک با یکدیگر می‌توانند موجودیت یابند؛ مثل شادی و نشاط جمعی، به‌ویژه اختلاط جنسیت‌ها و پدیده بدحجابی؛ پدیده‌ای که اخیراً حتی فراتر از آن رفته و، همچنان‌که پیش‌تر اشاره شد، مبارزه به برهنگی نیز کشیده شده است. یعنی پس از ۴۷ سال مبارزه با پدیده بدحجابی، نظام، نفی خود را در درون خویش، به شکل برهنگی، پرورش داده است؛ معضلی بسیار دشوارتر برای سرکوب و نابودی. با وجود این واقعیت، آخوندهای حاکم بر آن باور بوده‌اند که با به‌کارگیری گشت‌های گوناگون، مثل گشت حجاب‌بانان زن، می‌توان امیدوار بود که در مدتی کوتاه ریشه بدحجابی و برهنگی را از بیخ و بن برکنند و جامعه را از چنگال گناه و معاصی رها سازند.
«همان‌گونه که حکومت آخوندی در عرصه زندگی اجتماعی، استقلال و خودمختاری انسان را برنمی‌تابد، در عرصه روابط بین‌المللی نیز از پذیرش واقعیت‌های جهان و ضرورت تصمیم‌گیری مستقل و واقع‌بینانه ناتوان مانده است.»
به هر حال، اکنون بعضی از اصلاح‌طلبان، با حساب‌وکتاب سود و زیان، دل به دریا زده‌اند و به ضعف در برابر نیروهای آمریکایی اعتراف می‌کنند. حال، پس از ۵۰ سال حکومت، اعتراف به این ضعف ممکن است راهی به سوی حل معضل روابط بین‌المللی بگشاید.
وزیر امور خارجه، ظریف، در یک سخنرانی از مائو تسه‌تونگ و صد سال تحقیر چین سخن گفت و از شجاعت او یاد کرد که به نیکسون اعلام کرد او را شایسته مذاکره با خود می‌داند. آقای ظریف هم به‌تازگی فهمیده است که فریفتن عامه، شغل شرافتمندانه‌ای نیست.
فیروز نجومی
firoz nodjomi
firoznodjomi.blogpost.com
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.