ورزش در ۱۴۰۵؛ وقتی گرانی مردم را از باشگاهها دور کرد
ورزش در سال ۱۴۰۵ از یک عادت روزمره به کالایی گران بدل شده است. شهریهی سالنها، همراه با تورم و افت قدرت خرید، خانوارها را از باشگاهها دور کرده است.
بر پایهی دادههای تیرماه ۱۴۰۵، تورم ماهانه ۳.۱ درصد اعلام شده است. تورم نقطهبهنقطه به ۸۷.۹ درصد و تورم سالانه به ۶۶ درصد رسیده است. قیمت خوراکیها نیز در همان ماه ۱۲۸.۱ درصد جهش کرده است. این ارقام یعنی خانوار برای خرید سبدی مشابه پارسال، هزینهی بسیار بیشتری میپردازد.
در چنین شرایطی، هزینههای غیرضروری نخستین قربانی میشوند. در اصفهان، کلاس شنای سهنفره حدود ۱۲ میلیون تومان قیمت دارد. کلاس دونفره ۱۵ میلیون و کلاس یکنفره حدود ۱۸ میلیون و ۷۰۰ هزار تومان گزارش شده است. پکیج ماهانهی استخر و بدنسازی نیز حدود ۱۲ میلیون تومان است.
در تهران، مجموعههای لوکس شمال و غرب ماهانه ۶ تا ۱۵ میلیون تومان شهریه میگیرند. در بیشتر سالنهای تهران، شهریه فقط ورود و استفاده از دستگاهها را پوشش میدهد. برنامهی تمرینی اختصاصی نیز ۵۰۰ هزار تا ۱.۵ میلیون تومان هزینهی جداگانه دارد. برای خانوادهای با درآمد متوسط، چنین رقمهایی از توان پرداخت فراتر است.
باشگاهها؛ قربانیان بحران معیشت
سالنهای ورزشی میان دو فشار گرفتار شدهاند. هزینهی اجاره، دستمزد مربی، قبوض و تجهیزات بالا رفته است. در سوی دیگر، مشتریان توان پرداخت شهریهی بیشتر را ندارند. این شکاف، درآمد باشگاهداران را کاهش داده و بقای کسبوکار را تهدید کرده است. ناترازی انرژی و تعطیلیهای اجباری، این فشار را دوچندان کرده است. فعالان این حوزه، از کاهش شدید درآمد و افزایش هزینههای جاری خبر میدهند.
بر اساس یک گزارش پژوهشی، حدود ۳۳ هزار باشگاه در کشور فعال است. این واحدها برای حدود ۵۰۰ هزار نفر اشتغال ایجاد کردهاند. دامنهی افزایش قیمتها در باشگاههای مختلف، از ۳۰ تا بیش از ۳۰۰ درصد برآورد شده است. بنابراین گرانی، هم به مشتری و هم به مدیر سالن فشار آورده است. هرچه شمار مشتریان کمتر شود، سهم هر نفر از هزینههای ثابت بیشتر میشود. این چرخه، شهریه را باز هم بالاتر میبرد.
بخش بزرگی از مربیان، و کارکنان خدماتی، پارهوقت و بدون قرارداد رسمی کار میکنند. در دورهی تعطیلی اجباری، آنان بیمه و حمایتی نداشتند. گزارشها میگویند بانکها اقساط را برداشت کردهاند و برخی موجران، تخفیف یا مهلتی ندادهاند. در برخی موارد، حتی اجرای تضامین آغاز شده است. پژوهش یادشده، پرداخت اجاره و اقساط در دورهی بیدرآمدی را نخستین تهدید بقای باشگاهها میداند.
ورزش قسطی و افت فعالیت خانوارها
نشانهی تازهی فشار هزینهها، قسطی شدن شهریهی باشگاه است. انتشار یک استوری دربارهی پرداخت اقساطی شهریه، این روزها واکنش کاربران را برانگیخته است. این خبر نشان میدهد نقدینگی خانوارها، به هزینههای سلامت هم رسیده است. پرداخت اقساطی، اغلب برای کالاهای بادوام رایج بود. اکنون شهریهی ماهانهی باشگاه نیز به همان قالب رسیده است.
گزارشی نظارتی میگوید هزینهی خانوارها برای تفریح و خدمات فرهنگی، از ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱ کاهش یافته است. این کاهش در مناطق روستایی و محروم، بیش از ۵۰ درصد بوده است. در ۱۴۰۱، خانوارهای تهرانی ۲۲ درصد بیشتر از هزینهی ورزشی، در غذاخوریها خرج کردهاند. همین گزارش از مرگ سالانهی حدود ۳۲۰ هزار نفر بر اثر کمتحرکی سخن میگوید.
فروشندگان لوازم ورزشی نیز از افت محسوس فروش خبر میدهند. به گفتهی آنان، کمبود کالا و نبود تخصیص ارز، فعالیت این صنف را دشوار کرده است. این صنف پیشتر جایگاه بهتری در سبد خرید خانوارها داشت. اکنون سهم آن از هزینهی خانوار، بهطور محسوسی کوچکتر شده است. کاهش فروش لوازم، نشانهای دیگر از عقبنشینی مردم از ورزش است. ورزش در خانه نیز به تجهیزات و لباس مناسب نیاز دارد. با گرانی این اقلام، جایگزین ارزانتر باشگاه هم هزینهبر شده است. بنابراین مردم، هم از سالن و هم از خرید لوازم عقبنشینی کردهاند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.