بسیاری از ما تصور میکنیم فحاشی و حملات کلامی در شبکههای اجتماعی صرفاً نتیجه عصبانیت، بیادبی یا ناتوانی در استدلال است. اما پژوهشهای علوم اجتماعی و علوم سیاسی تصویر پیچیدهتری ارائه میکنند.
در بسیاری از موارد، توهین و تحقیر آنلاین نه یک واکنش لحظهای، بلکه ابزاری برای افزایش هزینه مخالفت است. هدف فقط آسیب زدن به فردی که مورد حمله قرار گرفته نیست؛ بلکه ارسال پیامی به همه تماشاگران است:
«اگر مثل او حرف بزنی، همین اتفاق برای تو هم میافتد.»
در علوم سیاسی به این پدیده «اثر ارعاب» (Chilling Effect) گفته میشود؛ وضعیتی که در آن افراد پیش از آنکه سانسور شوند، خودشان سکوت را انتخاب میکنند.
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. در فضای دیجیتال، حملات هماهنگ، حسابهای ناشناس و گاهی شبکههای سازمانیافته با تکرار مداوم چند برچسب و توهین مشخص، فضایی میسازند که گویی یک اجماع عمومی علیه فرد شکل گرفته است. این همان چیزی است که برخی پژوهشگران آن را بخشی از «پروپاگاندای محاسباتی» میدانند؛ استفاده از ابزارهای دیجیتال برای شکل دادن به ادراک عمومی و محدود کردن مشارکت سیاسی.
در این ویدیو بررسی میکنیم که چگونه فحاشی آنلاین میتواند از یک رفتار فردی فراتر برود و به یک فناوری اجتماعی برای فرسوده کردن، منزوی کردن و ساکت کردن صداهای مخالف تبدیل شود.
#آزار_آنلاین #زبان_نفرت #روانشناسی_اجتماعی #پروپاگاندا #خودسانسوری #تفکر_انتقادی #سواد_رسانهای #علوم_اجتماعی #شبکه_های_اجتماعی #هزینه_مخالفت
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.