بعد از سرکوب خونین اعتراضات و شکست راههای مسالمتآمیز، بخشی از جامعه به سمت ایدهای رفت که زمانی غیرقابل تصور بود:
«جنگ شاید تنها راه نجات باشد.»
برخی استدلال میکردند که اگر حمله نظامی بتواند یک حکومت استبدادی را سرنگون کند، حتی با وجود مرگ غیرنظامیان و ویرانی، نتیجه نهایی یعنی آزادی ، میتواند از نظر اخلاقی قابل دفاع باشد.
اما آیا استیصال میتواند هر انتخابی را موجه کند؟
در این ویدیو، درباره یکی از دشوارترین پرسشهای فلسفه اخلاق و سیاست فکر میکنیم:
آیا انسانهای تحت ستم، اگر از جنگ و خشونت حمایت کنند، همچنان مسئولاند؟
مسئولیت یک رهبر سیاسی با یک شهروند ناامید چه تفاوتی دارد؟
آیا «قربانی بودن» به معنای معاف شدن از سرزنش اخلاقی است؟
چگونه انسانهای عادی، بدون آنکه هیولا باشند، ممکن است از پروژههای ویرانگر حمایت کنند؟
و آیا «آگاهی کاذب»، تبلیغات و trauma میتوانند مسئولیت اخلاقی را کاهش دهند؟
این ویدیو نه تلاشی برای تحقیر انسانهای ناامید است،
و نه تلاشی برای تبرئه کامل انتخابهای فاجعهبار.
بلکه تلاشی است برای فهم یک تراژدی سیاسی و انسانی:
اینکه انسانها گاهی در لحظههای استیصال، به چیزی امید میبندند که بعدها خودشان هم از آن وحشت میکنند.
#فلسفه_اخلاق #مسئولیت_اخلاقی #هانا_آرنت
#اریک_فروم #آگاهی_کاذب #اخلاق_سیاسی #استیصال #جنگ #فلسفه_سیاسی
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.