پژوهش کمال سلیمانی به بررسی ظهور ناسیونالیسم ترکی، کردی و عربی در امپراتوری عثمانی بین سالهای ۱۸۷۶ تا ۱۹۲۶ میپردازد. نویسنده این فرض آکادمیک غربی را که ناسیونالیسم مدرن ذاتاً سکولار است، به چالش میکشد و در عوض استدلال میکند که هویت مذهبی اغلب بازسازی و برای خدمت به دستور کارهای قومی به کار گرفته شده است. این متن با بررسی مباحث تاریخی پیرامون خلافت و مشروعیت اسلامی، نشان میدهد که چگونه گروههای قومی مختلف از گفتمان مذهبی برای توجیه خواستههای خود برای خودمختاری استفاده کردهاند. این منبع تأکید میکند که «پاناسلامیسم» اواخر عثمانی اغلب به عنوان پوششی برای ترکسازی عمل میکرد، که به نوبه خود باعث واکنشهای متمایز مذهبی-ملی از سوی اعراب و کردها شد. در نهایت، این اثر نشان میدهد که مدرنیته و دین مانعهالجمع نیستند، زیرا ایمان واژگان اساسی برای تعریف مرزهای ملی و جوامع اخلاقی در خاورمیانه را فراهم میکرد.
https://www.youtube.com/watch?v=9Auw4MCpoHQ
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.