سیگنال از همه طرفین به مردم عادی، رها کنید هر آنچه ریسک دارد؟!
پسا جنگ ۱۲ روزه (که هیچ کیهن دوستی آرزو داشت هیچگاه کشورش به اینجا میرسید، منظور اگر این چند دهه آن همه اشتباه حکمرانی و نقض بدیهیات خرد و انسان دوستی و حقوق بشر و ذمکراسی… نمی شد، بعید بود چنین اتفاقاتی می افتاد)، اما چند ماهی گذشته، رفتارهایی با مدرم عادی از درون ایران تا بیرون انجام می شود، بجای اینکه مردم عادی و بویژه را حمایت کنند در هر زمینه ممکن، دست کم حمایت حقوقی و امنیتی، اما باز طرفین همچنان بدسیگنال تا گراگیری از نقدها و گلایه ها و تهدید و حذف و پرونده سازی موهوم برای تنها سخن گفتن!
با این وضع بدیهی است اکثریت مردم عادی، تا شرایط مناسب شود، تا زمانی طرفین و لااقل آنهایی کمتر تعهد به بدیهیات حقوق بشر و آزادی و حق زیستن دارند، به سمت تضمینی متعهدانه بیایند (امنیت سایبری و دیچتال…. تا امنیت میدانی زیستی!)، دست سر زندگی خصوصی و اطلاعات دزدی و سواستفاده از آنها و تبدیلشان به آزار تا پرونده سازی کنند، مردم عادی به سکوت می روند، احتمالا پیرتر برای همیشه رها می کنند و شاید جوانترها، همچون آتش زیر خساکتر، منتظر انفجار آتشفانی گونه خواهند ماند.
با وجودی، جنگ ۱۲ روزه، این چنده ماه، نشان داده، طرفین برای صلح تا جنگ، نیازی به هیچ بهانه جدیدی ندارند، انبوه بهانه و دلیل هم برای صلح یا به قولی برخی طرفها تسلیم طرف مقابل و یا جنگ از مهار تا نابودی…. است، نیازی به آزرا مردم عادی و باز گراگیری و پروژه برداشتن برای سادو مازوخیسم یا سادیسم تهاجمی به زدن خودی تا غیر خودی نیست! نیازی نیست به مردم آزاری!، اما چه کنیم، با برخی کشانی طرف هستیم، بیمار شان طوری است که زورشان به طرفی نمی رسد، سر مردم عادی خالی میکنند!
متاسفم، چنین شرایط بوجود آورده اند، برای گفتن بدیهی ترین حقوق بشری، ریسک جان و زندگی هزینه است!
انتخاب زهران ممدانی: خوشبینی به سوسیال دموکراسی یا فراموشی بنبست ساختاری؟
همنشین بهار: فروپاشی دیوار برلین – گفتوشنود با دکتر کریم قصیم
…
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.