انتخاب زهران ممدانی، یک مسلمان هندی‌تبار سوسیال دموکرات، به عنوان شهردار نیویورک، بی‌تردید پدیده‌ای نمادین و کم‌سابقه در کشوری است که طبقه حاکمه آن را می‌توان یکی از پیشرفته‌ترین نمونه‌های «امپریالیسم» دانست. این انتخاب، از این منظر حائز اهمیت است که نشان می‌دهد توده‌های زحمتکش و حتی بخش‌هایی از طبقه متوسطِ زیر ضرب نئولیبرالیسم، علیرغم سال‌ها بمباران ایدئولوژیک رسانه‌ای و هویت‌گرایی نژادی-مذهبی که ستون فقرات فاشیسم نوین است، همچنان خواستار عدالت اجتماعی هستند. آنها در عمل نشان دادند که می‌توانند بر فراز مناقشات هویتی مصنوعی، حول محور منافع اقتصادی مشترک (مسکن، دستمزد، خدمات عمومی) هم‌صدا شوند. این رویداد، ضعف ایدئولوژی مسلط در جذب کامل آگاهی توده‌ها را نیز عیان می‌سازد.