سخنرانی زیر توسط اشتفان اِنگل، رئیس پیشین «حزب مارکسیست-لنینیست آلمان» (MLPD) و مسئول کنونی «راه انقلابی» (Revolutionärer Weg) ارگان تئوریک این حزب در نیمهشب جشن سال نو در شهر گلزنکیرشن آلمان ایراد شده است:
همه دربارۀ بحرانها صحبت میکنند. طبیعتاً نتایجی که هر فرد از آنها می گیرد متفاوت است. سیاستمداران بورژوا میخواهند– از طریق مدیریت موقت بحران که در آستانۀ انتخابات فوریه به ما ارائه میشود، خیلی سریع به بحرانها پایان دهند. اما هیچ کدام از آنها واقعاً نمیتوانند بحرانها را حل کنند، چرا که این بحرانها بر قوانین این جامعه مبتنی هستند. آنها این واقعیت را بیان میکنند که جامعه دیگر کار نمیکند.
تصور کنید که برای معاینه به دکتر میروید. شما به تومور مغزی، مشکل پروستات، دیابت، آرتروز و درد زانو دچار شدهاید. هر پزشک عادی فوراً شما را به بیمارستان میفرستد و میگوید: “ابتدا باید بهطور کامل معاینه و سپس با دقت درمان شود”. اما سیاستمداران بورژوا چه میکنند؟ آنها کاری کاملاً متفاوت از این را انجام میدهند. آنها سرمایهداری را به بیمارستان نمیفرستند، بلکه مدام گیجبازی درمیآورند و فحش نثار یکدیگر میکنند. همۀ آنها اساساً هیچ راهحل واقعی ندارند.
ما مارکسیست-لنینیستها با بحرانها به گونهای متفاوت برخورد میکنیم. ابتدا بررسی میکنیم که بحرانها از کجا میآیند. دوم اینکه، ما از زبان چینی پیروی میکنیم که در آن کاراکتر “بحران” شامل کاراکترهای “ویرانی” و “شروع جدید” است. این مفهوم دوگانه، دیالکتیکی است!
بحرانها را باید به عنوان فرصتی برای شروع یک چیز جدید در نظر گرفت، که در آن صورت، اثری خلاقانه دارد که به شما کمک میکند دوباره خوب شوید، و به شما چشمانداز روشنتری میدهد. بحرانها همیشه اصطکاک، برانگیختگی و تضاد نیز ایجاد میکنند. کسانی که در قدرت هستند همیشه میخواهند تضادها را بهسرعت تعدیل کنند. کارگران بهتر است دست به اعتصاب نزنند تا شغل خود را حفظ کنند. سپس نوعی توافق بهدردنخور از کلاه بیرون کشیده میشود. اولاف شولتس امروز در سخنرانی خود برای شب سال نو گفت: آرامش خود را حفظ کنید، ما باید در کنار هم باشیم. ما قرار است بهویژه با کسانی که مسئول تمام مشکلات و بحرانهای اینجا هستند، کنار هم بایستیم. نه! ما کنار آنها نمیایستیم.
بحرانها جنبش ایجاد میکنند. و هنگامی که چیزی شروع به حرکت میکند، بنیادی برای پیشرفت میشود. زمانی که آرامش حاکم باشد نیست که جهان تغییر نمیکند، بلکه زمانی است که – به همراه آگاهی و شفافیت در مورد اینکه کجا باید برویم، جنبش افزایش مییابد.
ما باید روی نقاط قوت خود تمرکز کنیم. ما نباید همیشه خودمان را آنقدر کوچک کنیم. سیاستمداران بورژوا همیشه میخواهند ما را کوچک کنند. خوب، فکر میکنید هر حزبی در شهر گلزنکیرشن میتواند جشن سال نو را مانند این جشن بگیرد؟ نه، هیچ کدام از آنها نتوانستند!
آیا فکر میکنید هیچ حزب دیگری به جز حزب ما میتواند تنها در چند هفته ۴۰۰۰۰ امضا جمع کند تا واجد شرایط انتخابات شود؟ قادر نخواهند بود. اما ما میتوانیم این کار را انجام دهیم، چرا که ما اعتقادات محکم و سازماندهی قوی داریم؛ و ایدهای برای اینکه این جامعه به کجا باید برود.
ما این ایده را قبول نداریم که همه چیز باید به همان شکلی که هست ادامه یابد. شعار این انتخابات نمیتواند “باز هم همان” باشد. آنچه مورد نیاز است یک تغییر بنیادین است!
تغییر برای یک جامعۀ جدید که در آن همۀ چیزهای مثبتی که بشریت تولید کرده است واقعاً برای خیر بشریت استفاده بشود، نه برای چند ابرمیلیاردر که سیری نمیپذیرند. کل مشکل به طور خلاصه این است: ما در جامعهای زندگی میکنیم که در آن سود بر هر چیز دیگری مقدم است. آنهایی که در قدرت هستند اهمیتی نمیدهند که مردم چگونه امرار معاش میکنند.
من امیدوارم که سال جدید همچنان شاهد جنبشهای زیاد، اما آگاهی بیشتر، حتی ارادۀ بیشتر برای مبارزه و، بالاتر از همه، رشد چشمانداز باشد. هر کسی که میخواهد در این امر مشارکت داشته باشد، میتواند به ما بپیوندد.
برای همه آرزوی سلامتی و تندرستی دارم. و اگر به مشکلی برخوردید، همراه با یکدیگر بر آن غلبه کنید. راهحل درست این است. این مکتب راهی برای به پیش بردن همه چیز است. به همین دلیل است که ما در سال جدید ۲۰۲۵ به حرکت خود ادامه خواهیم داد.
اما باید دانست که جهتهای متفاوتی برای حرکت وجود دارند. میتواند در جهت عقبگرد و در جهت رو به جلو باشد. اکنون غیرعادی نیست که مردم فکر کنند باید به راستگرایان فرصت حکومت بدهند. این یک گرایش جهانی است. شما آن را در ایالات متحدۀ آمریکا، در ایتالیا یا جمهوری چک، در آرژانتین، روسیه، و نیز در آلترناتیو برای آلمان مشاهده میکنید. ایلان ماسک، رئیس تسلا از ایالات متحدۀ آمریکا که با خودروهای برقی خود در سراسر جهان پول جمع میکند، قبلاً یک دموکرات معتقد بود. امروز او از حامیان سرسخت رئیس جمهور فاشیست ترامپ است. در ماسک نیز چیزی حرکت کرده است، اما در جهت عقب. این مرد دیوانهتر و دیوانهتر میشود.
شفافیت ما، اعتماد به نفس ما، مبارزۀ ما، چشمانداز ما، احساس مسئولیت ما در قبال تمام بشریت، و همبستگی بینالمللی – اینها نقاط قوت ما هستند. اینها به پیروزی خواهند رسید. آرزوی من سالی پیروز در سال ۲۰۲۵ است که برای آن همه با هم در یک لحظه شادباش سرمیدهیم.
اشتفان انگل
*****
سخنرانی گَبی فشتنر، رئیس «حزب مارکسیست-لنینیست آلمان» (MLPD):
اردوگاه آموزشی برای تهاجم طبقۀ کارگر
انحصارها در آلمان در حال خطر کردن برای به راه انداختن حملهای آشکار به نیروی کار صنعتی در چندین جبهه هستند. آنها در سنگرهای اصلی خود همکاری طبقاتی را برای رسیدن به این هدف قطع کردهاند.
تقریباً در تمام انحصارها، و همچنین در بسیاری از شرکتهای کوچک، همراه با اخراجهای گسترده، تعطیلی کارخانهها و کاهش دستمزدها، مشاغل در مقیاس گستردهای از بین میروند. هدف در اینجا ارائۀ یک نمونۀ سیاسی است. «فولکسواگن» پرچمدار سیاست همکاری طبقاتی بود. اکنون این شرکت قرار است گل سرسبد اجرای چرخش ارتجاعی انحصارها باشد.
روند جوش و خروش سیاسی، با شرکت بیش از هفت میلیون نفر در مبارزات کارگری و مردمی امسال، از اواخر تابستان با مداخلۀ پرولتاریای صنعتی کیفیت جدیدی به خود گرفت. تغییر تدریجی خلق و خو دوباره بیشتر به چشم میخورد. از سپتامبر، حدود یک میلیون، و تنها در سه هفتۀ گذشته حدود ۲۵۰۰۰۰ کارگر صنعتی در اعتصابات و اعتراضات شرکت کردهاند.
در همین حال، پتانسیل گذار به تهاجم طبقۀ کارگر در حال گسترش است که شروع به رها شدن کرده است.
این امر جنبههای مختلفی دارد:
– آگاهی طبقاتی در نیروی کار صنعتی بیدار شده است، البته این آگاهی هنوز در یک جبهۀ گسترده قرار ندارد. بخشهای رو به رشد آگاهانه در حال گسست از فلسفههای شرکتی مانند “خانوادۀ فولکسواگن” و سیاست چند دههای همکاری طبقاتی هستند.
– «حزب مارکسیست-لنینیست آلمان» (MLPD) عملاً بر مباحثۀ گستردهای که در میان دهها هزار کارگر صنعتی آلمان جریان دارد تأثیرگذار است، حتی اگر هنوز بر سر همۀ مسائل توافق وجود نداشته باشد. خواستههای فردی و شعارهای گروههای محل کار حزب مارکسیست-لنینیست رهبری افکار را در دست گرفته است. این به مبارزه برای هر شغل و مکان آموزشی، نیاز به اتحادیههای کارگری به عنوان سازمانهای مبارز، یا ضرورت مبارزۀ نیروی کار در سطح شرکت و فراسوی مرزهای شرکت مربوط میشود. ضد کمونیسم در حال از دست دادن اثر بازدارندگی خود است، اما باز هم بیشتر مورد استفاده قرار میگیرد. هنوز به شفافسازی دقیقتری نیاز است، زیرا تنها در صورت غلبه بر آن است که میتوان به سوسیالیسم واقعی روی آورد و رابطۀ توأم با اعتمادی را با «حزب مارکسیست-لنینیست آلمان» گسترش داد.
– موجی پویا از مبارزات مستقل و تحت رهبری اتحادیهها قابل تشخیص است. “برای اعتصاب سراسری آماده باشید” به شعار تودهها تبدیل شده است. اقدامات صنفی مبارزهجویانه معمولاً از تمایل شدید به فعالیت مبارزهجویانه در میان نیروی کار سرچشمه میگیرد. این نیز با مجموعهای از اجتماعات و تظاهرات مستقل و عمدتاً اقدامات اعتصابی خودسازماندهیشدهای که هنوز کوچکتر هستند نشان داده میشود. در «فولکسواگن»، «فورد» و «تیسنکروپ»، سالهاست که شاهد چنین اقداماتی نبودهایم. حتی با وجود اینکه تاکنون تنها تعداد کمی از نیروی کار در آن شرکت کردهاند، اکثریت میگویند: “در واقع حق با شماست!” حملات انحصارها را فقط در یک مبارزۀ سخت میتوان دفع کرد. شکستن چارچوب اتحادیه در صورت لزوم و حرکت به سمت اعتصابات مستقل اهمیت ویژهای پیدا میکند. این هفتهها یک اردوی تمرینی مهم برای این امر است.
– هزاران کارمند حقوقبگیر به طور مستقل قبل از جلسۀ کاری در فولکسواگن وولفسبورگ تظاهرات کردند. این اهمیت استراتژیک دارد زیرا روشنفکران خردهبورژوا متحد اصلی طبقۀ کارگر هستند.
– سرکوب در حال افزایش است و اغلب اثری مرعوبکننده دارد. در مقابل این، چندین موفقیت پیشگام در مبارزه برای حقوق و آزادیهای دموکراتیک کارگران به دست آمده است. شرکتهایی مانند «تسلا»، «کاتل» یا «کا+اس» سعی کردهاند همکاران مبارز را اخراج کنند، اما موفق نشدهاند. تقاضا برای حق قانونی اعتصاب به طور کامل، در همۀ موارد در سطح گستردهای مورد بحث قرار میگیرد. هنگامی که کارگران دیگر از رویارویی با دستگاه دولتی اجتناب نمیکنند، این نشاندهندۀ گذار به غلیان انقلابی است.
– اشباع شدن از مبارزات تودههای گسترده هنوز باید ارتقاء یابد. بخشهایی از “جنبش جمعهها برای آینده” و اکنون “دانشجویان علیه راست” آگاهانه از کارگران بهعنوان نیرویی مهم یاد میکنند و به آنها روی میآورند. در شهر کرویتستال، تظاهرات خودسازماندهیشدۀ کارگران «تیسنکروپ» با همراهی مردم برگزار شد.
– در میان بخشهای مبارز نیروی کار، انتقادات فزایندهای از اصلاحطلبان وجود دارد. هوشیاری و آشتیناپذیری رو به رشدی نسبت به مذاکرات پنهانی، برنامههای ریاضت اقتصادی، یا تاکتیکهای ضربتی “خراش دادن”[۱] وجود دارد. برخی اصلاحطلبان ادعا میکنند که اعتصابات مستقل میتواند به “حمل آشکار چاقو”[۲] منجر شود. با این حال، هنگام مبارزه نیست که به چاقوی باز برخورد میکنید، بلکه این اتفاق وقتی رخ میدهد که دستان خود را به نشانۀ تسلیم شدن در برابر حملۀ عمومی سرمایه بالا میبرید.
– در سالهای اخیر، طرز تفکر قوممدارانه و سوسیالشوونیستی کاملاً قادر بوده است که مانع رشد آگاهی طبقاتی شود. با این حال، کارگران در مسیر رشد آگاهی طبقاتی در برخورد با این موضوع تواناتر میشوند. مطالعهای که اخیراً توسط «بنیاد فردریش ایبرت» انجام شد نشان داد که در میان کارگرانی که “از منافع طبقاتی متضاد آگاهی” دارند، “نه راست میانه و نه افراطگرایان راست” نمیتوانند امتیازی کسب کنند. هنگامی که انحصارات آلمانی دست به چنین رفتار ضد کارگری میزنند، توسل خام قومی-ناسیونالیستی به “ما آلمانیها” بهخوبی به نتیجه نمیرسد. «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) زمانی که مطالبات دستمزدی کارگران فولکسواگن را “احمقانه” میخواند و علیه اعتصابات اعتراض میکند، چهرۀ ضد کارگری خود را آشکارتر به نمایش میگذارد. اخراج نمایندگان «آلترناتیو برای آلمان» توسط همکاران فولکسواگن شهر تسویکاو در جلسۀ شرکت آنها از نظر سیاسی مهم بود.
دقیقاً به دلیل اینکه تغییرات بسیار بزرگ هستند، باید به کارگران زمان داده شود تا آنها را پردازش کنند و چالشهای جدید را درک کنند. در جانب ما، اهمیت دارد که مطالبات آیندهنگر، شعارها، تاکتیکهای مبارزه و اشکال سازماندهی توسعه و پیشرفت بیابند. ایدههای درست تنها در صورتی میتوانند به نیروی مادی تبدیل شوند که عمومی شوند و به طور گسترده مورد بحث قرار گیرند. و فقط در ارتباط با تجربۀ مبارزۀ عملی است که آگاهی طبقاتی رشد میکند. بسیار حائز اهمیت است که این روند آغاز شده است.
یادداشتها:
[۱] pinprick ایجاد آسیب طولانیمدت از طریق تجمع تعداد زیادی از حملات با آسیب کم. م
[۲] open knife قانون حمل آشکار چاقو بیان میکند که دستۀ چاقو را نباید پنهان کرد و یا حتی آن را در زیر لباس یا غلاف چاقو قرار داد. این قانون به عنوان راهی برای اطمینان از این امر وضع شده که اطرافیان شخص حامل چاقو بتوانند آن را بهوضوح ببینند تا از حملات غافلگیرکننده جلوگیری شود. م
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.