۸۲ درصد مستاجران ایرانی زیر خط فقر هستند!!!
طبق گزارشهای منتشره از سوی وزارت کار دولت پزشکیان ۸۲ درصد مستاجران ایرانی زیر خط فقر به سر میبرند.
مسئله زیر خط فقر بودن مستأجران در حکومت ایران به یک چالش بزرگ اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. طی سالهای اخیر، افزایش تورم، کاهش قدرت خرید، و هزینههای سرسامآور مسکن، بسیاری از خانوارهای مستأجر را درگیر فقر کرده است. طبق آمار رسمی، بخش بزرگی از این خانوارها در مناطق شهری ساکن هستند، جایی که فشار هزینههای زندگی بیشتر احساس میشود.
این پدیده نشاندهنده شکافهای عمیق اقتصادی در کشور است که به ویژه در گروههای آسیبپذیر جامعه نمود پیدا میکند. خانوارهای روستایی نیز از این بحران بینصیب نبوده و درصد قابل توجهی از آنها به دلیل درآمدهای پایین، با معضل تأمین مسکن روبهرو هستند. افزایش چشمگیر تعداد خانوارهای زیر خط فقر، نتیجه سیاستهای ناکارآمد اقتصادی است که توانایی مقابله با فشارهای مالی را از بسیاری گرفته است.
بر اساس آمار منشتره از سوی وزارت کار دولت پزشکیان، بین سالهای ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱، شمار خانوارهای مستأجری که زیر خط فقر بودند، ۴۸ درصد افزایش یافت. در سال ۱۴۰۱، بیش از یک میلیون خانوار مستأجر در مناطق شهری (۸۲ درصد) درآمدی کمتر از خط فقر داشتند. همچنین ۲۳۳ هزار خانوار (۱۸ درصد) به دلیل هزینههای بالای مسکن استیجاری زیر خط فقر قرار گرفتند. در مناطق روستایی، ۷۵ هزار خانوار (۷۱ درصد) به دلیل درآمد نامکفی و ۳۱ هزار خانوار (۲۹ درصد) به دلیل هزینه مسکن دچار فقر شدند.
تهران؛ سرآمد مستاجران زیر خط فقر
طبق گزارش وزارت کار، در سال ۱۴۰۱، ۳۷ درصد از خانوارهای مستأجر کشور زیر خط فقر مطلق بودند. این رقم برابر با ۱.۴۳ میلیون خانوار از مجموع ۴.۶ میلیون خانوار مستأجر است. بررسیها نشان میدهد تنها ۸ درصد از خانوارهای مستأجر درگیر فقر در مناطق روستایی زندگی میکنند. این موضوع نشان میدهد فقر مستأجران بیشتر پدیدهای شهری است.
محرومیت مسکونی که شامل کیفیت پایین مسکن است، در مناطق روستایی بیشتر دیده میشود. در سال ۱۴۰۱، ۴۸ درصد از خانوارهای درگیر محرومیت مسکونی در مناطق شهری و ۵۲ درصد در مناطق روستایی بودند. در برخی استانها، وضعیت فقر و محرومیت مسکونی تفاوتهای چشمگیری دارد.
برای نمونه، در استانهای البرز و قم، ۱۰۰ درصد مستأجران به دلیل درآمد نامکفی زیر خط فقر هستند. در مقابل، استانهایی مانند کردستان و آذربایجان غربی، به ترتیب ۳۸ و ۴۶ درصد از خانوارهای مستأجر به دلیل هزینههای بالای مسکن استیجاری درگیر فقر هستند.
استان تهران بیشترین تعداد خانوار مستأجر درگیر فقر را دارد. در این استان ۳۵۲ هزار خانوار مستأجر زیر خط فقر مطلق زندگی میکنند. با این حال، نرخ محرومیت مسکونی در تهران تنها ۵ درصد است. در استان سیستان و بلوچستان، این نرخ به حدود ۶۰ درصد میرسد.
مستاجران فقیر!
بین سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱، نرخ فقر مستأجران تغییر محسوسی نداشت. با این حال، تعداد خانوارهای زیر خط فقر ۲۱ هزار خانوار افزایش یافت. از کل خانوارهای مستأجر زیر خط فقر مطلق، ۸۲ درصد (۱.۱۷ میلیون خانوار) به دلیل درآمد نامکفی و ۱۸ درصد (۲۶۵ هزار خانوار) به دلیل هزینههای مسکن استیجاری درگیر فقر بودند.
در سال ۱۴۰۱، از مجموع خانوارهای مستأجر زیر خط فقر مطلق، ۹۲ درصد (۱.۳۲ میلیون خانوار) در مناطق شهری و ۸ درصد (۱۰۶ هزار خانوار) در مناطق روستایی زندگی میکردند. در شهرها، ۸۲ درصد از خانوارها (۱.۹ میلیون خانوار) به دلیل درآمد کم و ۱۸ درصد (۲۳۳ هزار خانوار) به دلیل هزینههای بالای مسکن زیر خط فقر بودند.
در روستاها، این ارقام به ترتیب ۷۱ درصد (۷۵ هزار خانوار) و ۲۹ درصد (۳۱ هزار خانوار) است. کمترین تعداد خانوارهای مستأجر زیر خط فقر مطلق در استان ایلام و بیشترین تعداد در تهران گزارش شده است. بیشترین نرخ فقر در استان کرمان با ۵۵ درصد و کمترین نرخ در استان زنجان با ۱۸ درصد مشاهده شده است.
شرایط اقتصادی حاکم بر حکومت ایران، خانوارهای مستأجر را در یکی از بحرانیترین وضعیتهای تاریخ اقتصادی کشور قرار داده است. نرخ بالای فقر در برخی استانها و افزایش نابرابریهای اقتصادی، پیامدهای اجتماعی و روانی گستردهای به همراه داشته است.
[مستاجران و خانه به دوشی به حاشیه شهرها]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.