عذرخواهی از نوع پزشکیانی آن یا چوپانی دروغگو؟
مسعود پزشکیان رئیسجمهور خامنهای در اظهار نظری شاذ، بابت وضعیت موجود کشور خصوصا قطعیها و کمبود حاملهای انرژی و… عذرخواهی کرده است. اما بسیاری از تحلیلگران معتقدند که این عذرخواهی نوشدارو پس از مرگ سهراب است و کفایت نمیکند.
مسعود پزشکیان رئیسجمهور ملایان در پی قطعیهای مکرر برق و گاز و… اخیرا گفته است «باید از مردم عذرخواهی کنیم که در شرایطی قرار داریم که مردم مجبورند مراعات کنند. انشاالله تلاش میکنیم سال آینده این اتفاقات نیفتد…»
این اظهارات البته در حاکمیت ملایان امری جدید و نادر به شمار میرود. حاکمیت ملایان با تئوری «ولایت فقیه» که نه ولایت دارد و نه فقاهت! خود را در حکم «قیم صغار» معرفی میکند.
ناگفته پیداست که از این تئوری و ایدئولوژی، عذرخواهی از مردم در و بر نمیآید.
حال که پزشکیان به عنوان رئیسجمهور ملایان مبادرت به چنین اقدامی کرده است، همگان از این امر شگفتزده شدهاند.
اما ماجرای عذرخواهی پزشکیان چگونه قابل تبیین و تفسیر است؟
رسانههای حکومتی و مهرههای آنها هر کدام به فراخور وابستگی باندی و جناحی مواضع خود را دارند.
ناگفته پیداست که اصولگرایان مرتجع این اظهارات پزشکیان را دستاویزی برای تسویه حساب با او قرار میدهند.
در مقابل اصلاحطلبان قلابی و اقمار وابسته و رسانههایشان به دو گروه تقسیم میشوند.
برخی عنان از کف داده و از «صداقت» نداشته پزشکیان سخن میرانند و چهها و چهها پیرامون آن میبافند.
برخی اما این اظهارات پزشکیان را کافی نمیدانند و وی را متهم میکنند سیاستی عوامفریبانه و پوپولیستی اختیار کرده است.
برخی دیگر نیز که وخامت اوضاع اقتصادی و اجتماعی کشور را به عینه در مقابل چشمانشان میبینند اعتقاد دارند که وی برای جلوگیری از بروز نارضایتیها و انفجار خشم مردم دست به چنین کاری زده است.
نگاهی به ماهیت عذرخواهی تصنعی پزشکیان
از کم و کیف این اظهارات که بگذریم همگان بر سر برخی موضوعات اشترک نظر دارند.
اول این که عذرخواهی پزشکیان نمونهای نادر است، چنان که همگان را باعث شگفتی کرده است.
دوم این که تکنمونه عذرخواهی تصنعی پزشکیان، دردی نه از مشکلات برق نداشته حل میکند و نه گاز قطع شده و نه گرمایی به زمستان سخت مردم ایران میبخشد.
سوم اینکه ترس در شرایط و برهه حساس کنونی به لحاظ سیاسی، (تحولات منطقه و سقوط دیکتاتور سوریه، آمدن ترامپ، ضربههای پی در پی به گروههای نیابتی و…)، به لحاظ اقتصادی، که نیاز به سخن ندارد و بینیاز از توضیح است، به لحاظ اجتماعی در مثل موضوعاتی مانند حجاب اجباری و فیلترینگ و… نه پزشکیان که کل حاکمیت را برداشته است.
در چنین شرایطی آسانترین کار هر چند نادر و… باشد، از در عذر و تقصیر واردشدن و معذرتخواهی کردن است.
تصدیق هم آنکه هیچ وعده محققشدنی و مادی در بین نیست. پزشکیان به موازات عذرخواهی تصنعی، باز هم انگشت اتهام را به سوی مردم ایران اشاره کرده که «اگر مردم در مصرف برق، گاز و… رعایت کنند مشکل حل میشود… به جای ۴ چراغ ۱ چراغ روشن کنند… چه اتفاقی میافتد»! (اشارت به اظهارات پزشکیان).
از این روست که برخی در درون حاکمیت اعلام میدارند که تنها پزشکیان عذرخواهی کرده و آیا بخشهای دیگر حاکمیت نیز حاضرند به خاطر چنین حجمی از قصور و اجحاف چنین کاری کنند؟!
پاسخ پیشاپیش روشن است و بدان نمیپردازیم!
یا اظهارات دیگر که اعلام میدارند «با یک گل بهار نمیشود…»، چوپان دورغگو خطابکردن پزشکیان و شرکاء! «پزشکیان انتظار نداشته باشد با این حجم بدعهدیها مردم اعتماد کنند و…»، «معذرتخواهی خشک و خالی فایده ندارد…» موید ناباوری به عذرخواهی تصنعی پزشکیان است.
[وقتی پزشکیان هم دروغگو از آب در میآید]
ترس واقعی در کجا و برای چیست؟
پزشکیان بر خلاف سلفش، رئیسی، با وعدههای رنگی بر سر کار آمد در حالی که مردم ایران بزرگترین تحریم نمایش انتخابات ملایان را رقم زدند.
امری که رسانههای حاکمیت نیز مجبورند هر از گاهی آن را به رخ سران حاکمیت بکشند.
در این بین و با اکثریت تحریمی و مردهریگی که از رئیسی با لیبل «اسب زینشده» به پزشکیان به ارث رسیده، جز خزانه خالی و ناترازیهای هنگفت در همه زمینهها سخن از چیز دیگری نمیتوان گفت.
چنین وضعیتی با توجه به بگیر و ببندهایی نظیر قانون عفاف و حجاب که ملایان موقتا از ترس از آن عقب نشستند، یا موضوع رفع فیلترینگ که بحث آن داغ است، جامعه را به سوی انفجار عظیم سوق میدهد.
در این بین اصولگرایان مرتجع اگر چه بدشان نمیآید مانند اعتراضات ۹۶، با جناح مقابل تسویه حساب کنند، اما از انفجار خشم مردم ایران توامان در هراسند. در هراسند که به چنان که شعلهای افروزد، تر و خشک را با هم سوزد.
از سوی دیگر اصلاحطلبان قلابی، چیزی در چنته برای عرضه به مردم ایران ندارند.
لاجرم کلیت حاکمیت در وضعیت آچمز قرار گرفته است. از این رو مجبور است که هر از گاهی با یک سناریو، به مصداق سوپاپ اطمینان، جهت پیشگیری و بهتر بگویم جلوگیری از سونامی اعتراضات دست به دستاویزی بیاویزد.
یکی مانند رئیسی، در اوهام «فتح قلهها» و «قطار پیشرفت» و یکی مانند خلفش، پزشکیان، از در عوامفریبی و عذرخواهی تصنعی آن هم به مثابه نوشدارو پس از مرگ سهراب. نه از روی «صداقت» نداشته و نیافته در حاکمیت ملایان.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.