تولید برق زیر محاق بیکفایتی حکومت
حکومت ایران تبلیغ میکند که مصوبه جدید هیئت دولت «برای تأمین سلامت مردم» تصویب شده است. این مصوبه به توقف استفاده از سوخت مازوت در نیروگاههای اراک، اصفهان و کرج برای تولید برق پرداخته و به ادعای حکومت ایران، مورد استقبال مردم قرار گرفته است.
طبق اطلاعات منتشرشده از سوی توانیر، قطع برق در تمامی مناطق شهری و روستایی بهصورت روزانه و در بازه زمانی ۹ صبح تا ۱۷ به مدت ۲ ساعت اعمال خواهد شد.
اما ذکر این نکته ضروری است که فقط در ۳ نیروگاه استفاده از مازوت متوقف شده و همچنان ۱۱ نیروگاه دیگر به مصرف مازوت ادامه میدهند.
طبق آمار سال ۱۴۰۳، از مجموع ظرفیت ۹۳ هزار مگاواتی نیروگاهی، تنها ۶۴ هزار مگاوات تولید برق محقق شده است.
این در حالی است که میزان تقاضا به ۸۰ هزار مگاوات رسیده است. برخی از نیروگاههای فرسوده نیز فقط در ساعات اوج مصرف فعالیت میکنند.
به همین دلیل، ناترازی برق دیگر تنها به تابستان محدود نبوده و اکنون در سه فصل سال وجود دارد.
با وجود ظرفیتهای بزرگ انرژی و منابع طبیعی، صنعت تولید برق در ایران با چالشهای متعددی مواجه است.
کشور ایران از نظر منابع انرژی نظیر نفت و گاز در جایگاه بالایی در جهان قرار دارد و همین موضوع میتواند ظرفیت بالایی برای تولید برق ایجاد کند.
اما مشکلات ساختاری و مدیریتی و عدم سرمایهگذاری کافی در این بخش باعث شده تا صنعت برق ایران از مسیر توسعه باز بماند و نتواند پاسخگوی نیازهای روزافزون کشور باشد.
یکی از اصلیترین دلایل عقبماندگی در تولید برق در ایران، تخصیص نادرست منابع مالی است.
عدم سرمایهگذاری در تولید برق و تامین هزینههای جنگافروزیهای منطقهای
درآمدهای هنگفت حاصل از فروش نفت و گاز به جای اینکه صرف توسعه زیرساختهای کشور و بهویژه بخش تولید برق شوند، به مصارف دیگری مانند جنگهای منطقهای و حمایت از گروههای نیابتی در منطقه تخصیص داده شده است.
این سیاستهای خارجی در حالی دنبال میشود که نیازهای اصلی مردم ایران مانند تأمین برق پایدار با مشکلات جدی مواجه است.
یکی دیگر از مشکلات بزرگ صنعت تولید برق در ایران، فرسودگی زیرساختهای موجود است.
بسیاری از نیروگاههای کشور عمر بالایی دارند و از فناوریهای قدیمی استفاده میکنند که کارایی و بهرهوری پایینتری نسبت به فناوریهای مدرن دارند.
عدم توانایی در نوسازی این نیروگاهها باعث شده تا تولید برق با بازدهی پایین و هزینههای بالا انجام شود.
این امر به نوبه خود تأثیر مستقیمی بر هزینههای اقتصادی کشور دارد و باعث میشود که تأمین برق با مشکلات بیشتری روبهرو شود.
در حالی که کشورهای پیشرفته و حتی برخی کشورهای منطقه به سمت توسعه نیروگاههای مدرن و بهرهگیری از انرژیهای تجدیدپذیر پیش میروند، ایران همچنان به استفاده از زیرساختهای قدیمی و ناکارآمد در تولید برق ادامه میدهد.
نیاز کشور به تولید برق با رشد جمعیت و توسعه صنایع بیش از پیش افزایش یافته است، اما عدم سرمایهگذاری لازم و عدم توسعه زیرساختهای جدید باعث شده که صنعت تولید برق نتواند این نیازها را برآورده کند.
در بسیاری از مناطق کشور، مردم با قطعیهای مکرر برق مواجه هستند و این مسئله علاوه بر مشکلات روزمره، بر کسبوکارها و صنایع نیز تأثیر منفی گذاشته است.
در واقع، نبود برق پایدار بهخصوص در فصلهای گرم و سرد سال، مشکلات بسیاری را برای مردم و صنایع به وجود آورده است.
بیکفایتی دلیل اصلی کمبود و قطعی برق و نه عوامل و الزامات فنی!
بسیاری از صنایع به دلیل نبود برق و قطعیهای مکرر با کاهش تولید و افزایش هزینهها مواجه شدهاند که این موضوع تأثیر مستقیمی بر اقتصاد کشور دارد.
در بسیاری از کشورها، دولتها با حمایت از بخش خصوصی و ارائه تسهیلات مالی و فنی، تولید برق از انرژیهای تجدیدپذیر را افزایش دادهاند.
اما در ایران، سیاستهای حمایتی برای توسعه این منابع انرژی محدود بوده و در نتیجه، کشور نتوانسته به اهداف تعیینشده برای توسعه انرژیهای تجدیدپذیر دست یابد. یعنی عملا با سپردن اقتصاد ایران به سپاه و بخش خصولتی، بخش خصوصی نمانده که در این زمینه فعالیت و تولید کند.
با توجه به محدودیت منابع مالی کشور و نیازهای متنوع و فوری مردم، میتوان گفت که یکی از دلایل اصلی کمبود برق و عقبماندگی در این حوزه، اولویتبندی نادرست حاکمیت در تخصیص بودجه است.
بسیاری از پروژههای تولید برق و نوسازی زیرساختها به دلیل کمبود بودجه یا نبود حمایت دولتی متوقف شدهاند.
در حالی که سرمایهگذاری در تولید برق میتواند نقش مؤثری در بهبود زندگی مردم و توسعه اقتصادی کشور داشته باشد، بخش عمدهای از منابع صرف هزینههای جاری هر سال اضافهشونده دولت میشود.
این سیاستها نهتنها باعث شده تا مردم ایران از دسترسی به برق پایدار محروم شوند، بلکه مشکلات اقتصادی و اجتماعی فراوانی را نیز به دنبال داشته است.
به طور کلی، صنعت تولید برق در ایران با مشکلات ساختاری، مدیریتی و مالی متعددی روبهرو است که هر یک از این عوامل نقش بسزایی در عقبماندگی این صنعت دارند.
عدم سرمایهگذاری مناسب، فرسودگی زیرساختها، تحریمهای اقتصادی و تخصیص نادرست منابع مالی از جمله عوامل مؤثر در این حوزه هستند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.