عباس عبدی و آویختن به پدیده موهومی به نام «وفاق ملی»
عباس عبدی در یادداشتی با عنوان «معنای شکست پزشکیان» که در روز یکشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۳ در روزنامه اعتماد منتشر شد، اعلام داشته که شکست پزشکیان به عنوان شکست کل حاکمیت خواهد بود.
عبدی نوشت که یک ماه پس از انتخاب پزشکیان در ۱۳ مرداد، و حتی قبل از رای اعتماد به کابینهاش، یادداشتی با عنوان «صندوق با درب باز» نوشته بود.
در آخرین پاراگراف آن یادداشت، عباس عبدی بیان کرده بود که انتخابات هر روز ادامه دارد. او افزود: «صندوقهای رای با دربهای باز در میدانهای همه شهرها و روستاها وجود دارند. هر فردی که رای داده میتواند آن را پس بگیرد و کسانی هم که رای ندادهاند، میتوانند رای خود را در صندوق بیندازند. رای تنها یک برگه کاغذی نیست؛ بلکه اراده و تصمیم مردم است. این سیاستهای حکومت ایران است که مردم را به رای دادن یا رای ندادن تشویق میکند.»
عباس عبدی ادامه میدهد که از همان ابتدا مشخص بود برخی رایدهندگان به پزشکیان که با دشواری به پای صندوق آمدند، توقعات متفاوتی نسبت به دیگران داشتند. کسانی که رای ندادند نیز شاید میخواستند بگویند که پزشکیان شکست خواهد خورد و رای ندادنشان درست بوده است.
او میگوید که نگران رای دادن یا ندادن نباشید. رای فقط یک برگه کاغذی است که ارزش آن به میزان حمایت یا مخالفت مردم با دولت بازمیگردد.
عباس عبدی اضافه میکند: صندوقهای رای در همهجا و در همه لحظات وجود دارند و ما همیشه میتوانیم رای جدیدی بیندازیم یا رای قبلی خود را پس بگیریم.
عبدی به دنبال کدام وفاق؟
او سپس اشاره میکند که عجله و عدم توجه به شعارها و رویکرد دولت پزشکیان کمی عجیب است. شعار اصلی پزشکیان «وفاق» بود. در جامعه ایران، تنش و اختلاف بیشتر از وفاق محبوب است. مردم در درجه اول به دنبال بهبودهای اقتصادی، کاهش تورم، و حل مسائل اجتماعی هستند.
عباس عبدی ادامه میدهد که دلیل انتخاب شعار وفاق این است که شعارهای غیر وفاق در گذشته محقق شدهاند. نمونه آن سالهای ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۶ بود. ولی به علت نبود وفاق داخلی، این دستاوردها پایدار نماندند.
او به مسائل دیگری مثل پیوستن به افایتیاف و قیمت بنزین اشاره میکند و میگوید که در این موارد نیز فقدان وفاق داخلی وجود داشته است. عبدی همچنین به قانون مصوب مجلس خامنهای برای احیای برجام و کشمکشهای درونی در حکومت اشاره کرد.
عباس عبدی سپس بیان میکند که در دوره اول دولت روحانی، دستاوردهای زیادی به دست آمد ولی به دلیل نبود وفاق داخلی، این دستاوردها دوام نیاوردند.
او تاکید میکند که وفاق تنها در داخل ساختار حکومت کافی نیست و باید وفاق با مردم هم وجود داشته باشد. بدون این وفاق، دولت پزشکیان نیز ناکام خواهد ماند.
عباس عبدی اضافه میکند که دولت پزشکیان باید تلاش کند تا نظر کسانی را که رای ندادهاند نیز جلب کند. اما این روند نیازمند تامین وفاق درون سیستمی است. برخی افراد تصور میکنند وفاق یعنی تبعیت کامل طرف مقابل. ولی این تصور نادرست است و نیازمند زمان است.
عباس عبدی: شکست پزشکیان شکست کل حکومت است
عباس عبدی همچنین معتقد است که بدون وفاق، مشکلات بزرگ کشور مثل فیلترینگ، مسائل زنان و روابط خارجی حل نخواهد شد. وقتی وفاق با جامعه شکست بخورد، وفاق درون ساختاری نیز از بین میرود و فرصتی برای حل مشکلات اقتصادی وجود نخواهد داشت.
او اشاره میکند که برخی دستاوردها ممکن است بدون وفاق درون ساختاری محقق شوند، ولی پایدار نخواهند بود.
با این ملاحظات، عبدی میگوید که رویکرد پزشکیان به مسائل کشور روشن است. تایید صلاحیت و حضور او در انتخابات با حمایت کامل ساختار سیاسی بوده و به نظر میرسد که این آخرین شانس سیاسی است.
عباس عبدی در پایان تاکید میکند که موفقیت یا شکست دولت پزشکیان به معنی موفقیت یا شکست کل ساختار حکومت ایران است. تایید صلاحیت پزشکیان به منزله پذیرش رویکردهای اوست و شکست احتمالی دولت او به معنای ناتوانی ساختار سیاسی در انجام اصلاحات خواهد بود.
توصیفات عبدی از وضعیت شکننده ساختار حاکمیت ملایان عیان هستند و بینیاز از بیان.
اما آنچه که عباس عبدی بدان هیچ اشارتی نمیکند این واقعیت محرز و بدیهی است که دولت پزشکیان و حاکمیت ملایان، زیر سایه تحریم حداکثری نمایش انتخابات، عملا مجال تحقق پدیده موهومی به نام «وفاق ملی» را پیدا نمیکند.
لاجرم از هماکنون شکست دولت پزشکیان و در مقیاس عامتر شکست کل ساختار سیاسی حکومت ایران در تقدیر است.
چون هیچ پشتوانه مردمی و اجتماعی در پشت آن نیست.
[عباس عبدی و رویابافی از جنس اشتران بیکوهان!]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.