سراب انسولین داخلی و جانهایی که از دست میرود
در حکومت ایران، انسولین قلمی همچنان کمیاب است و به رغم تولید آن در کشور از سالها پیش، مقامات ملایان علت این کمبود را «بدعهدی» شرکت خارجی نوومیکس اعلام کردهاند.
در شهریور چهار سال پیش، مقامات وزارت بهداشت با راهاندازی خط تولید انسولین قلمی قول دادند که علاوه بر تأمین نیاز داخلی، مازاد تولید نیز صادر خواهد شد.
بر اساس گزارش انجمن اطلاعرسانی دیابت، حدود هفت میلیون و ۵۰۰ هزار نفر در حکومت ایران به دیابت مبتلا هستند و حدود ۷۶۰ هزار بیمار دیابتی نیز تحت پوشش بیمه سلامت قرار دارند.
با توجه به شیوع دیابت نوع یک، تخمین زده میشود که در حکومت ایران بین ۳۵۰ هزار تا ۷۰۰ هزار نفر به این بیماری مبتلا باشند.
انسولین برای کنترل این بیماری یک داروی ضروری و حیاتی به شمار میرود. این برای اولین بار نیست که کمبود این دارو در حکومت ایران خبرساز میشود.
در ۳۰ تیرماه ۱۴۰۳، شکور امیدی، رئیس انجمن حمایت از بیماران دیابتی حکومت ایران، درباره این مشکل گفت: «یک شرکت داخلی واردات انسولین را برعهده داشت اما اخیراً این شرکت کنار رفته است. نوع قلمی به شدت کمیاب است، در حالی که نوع تزریقی موجود است. تقاضای بالا برای نوع قلمی آن باعث کمبود آن شده است.»
در همان زمان، غلامحسین صادقیان، مدیرکل دارو و مواد تحت کنترل سازمان غذا و دارو، اعلام کرد که ماهانه ۸۰۰ هزار قلم انسولین قلمی نوومیکس در حکومت ایران مصرف میشود.
وی توضیح داد که بخش عمدهای از نوع قلمی مصرفی، تحت لیسانس یکی از برندهای معتبر جهانی در داخل کشور تولید میشود.
مصرف ماهانه ۸۰۰ هزار قلم انسولین خارجی، با ۷۶۰ هزار بیمار دیابتی که تحت پوشش بیمه سلامت قرار دارند، در ارتباط است.
صادرات یا کمبود؟ کدام را باور کنیم؟!
در خردادماه ۱۴۰۳، محمدمهدی ناصحی، مدیرعامل سازمان بیمه سلامت، با انتقاد از «تجویز بیش از حد این دارو» در سال ۱۴۰۲، اظهار داشت: «این دارو پرهزینهترین داروی کشور در سال گذشته بوده است و میزان تجویز آن بیش از ۳۰ تا ۴۰ درصد از نیاز بیماران دیابتی بیشتر است.»
بازار داروی بیماران دیابتی، بازاری پرسود است. با این حال، نام شرکتهای واردکننده انسولین به طور مشخص در مصاحبهها اعلام نشده است.
در سالهای اخیر تلاشهایی برای تولید داخلی انواع داروهای مصرفی بیماران دیابتی انجام شده است و اشارههایی به نام تولیدکنندگان این حوزه نیز صورت گرفته است.
در شهریورماه ۱۴۰۲، خبرگزاری برنا در گزارشی با عنوان «بازهم تحریم کنندگان را به زانو درآوردیم» اعلام کرد که شرکت ویتان فارمد با سرمایهگذاری ۱۰۰ میلیون دلاری خارجی موفق به تولید این دارو از مرحله سلول و ماده مؤثره در داخل حکومت ایران و خاورمیانه شد.
محصول نهایی این شرکت پس از انجام تستهای تکمیلی و دریافت تأییدیههای سازمان غذا و دارو، در نیمه اول سال ۱۴۰۳ به بازار عرضه خواهد شد.
هلدینگ مادر این شرکت، گروه دارویی گلرنگ، وابسته به گروه صنعتی گلرنگ و متعلق به خانواده فضلی است. شرکت «نوو نور دیسک پارس» نیز از تیرماه ۱۳۸۹ در حکومت ایران تأسیس شده است.
در آن زمان، کیانوش جهانپور، سخنگوی سازمان غذا و دارو، اعلام کرد که این مجموعه در مراحل اولیه خود میتواند بیش از ۳۰ درصد انسولین قلمی مورد نیاز در حکومت ایران را تولید کند و برنامهریزی برای تأمین انواع انسولین قلمی برای کشورهای منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا نیز در دستور کار قرار دارد.
با این وجود، در شهریور ۱۴۰۳، چهار سال پس از وعده تأمین نیاز داخلی و حتی صادرات به خاورمیانه و شمال آفریقا، انسولین قلمی در حکومت ایران نایاب شده است و مقامات دولتی علت آن را «بدعهدی» شرکت خارجی میدانند.
فروش انسولین در بازار سیاه و بخت سیاه خانوادهها
کمبود انسولین در ایران به یکی از چالشهای جدی برای بیماران دیابتی تبدیل شده است.
این دارو یکی از مهمترین داروها برای کنترل دیابت نوع ۱ و برخی از موارد دیابت نوع ۲ است، و نبود یا کمبود آن بهطور مستقیم سلامت بیماران را به خطر میاندازد.
در سالهای اخیر، تحریمهای اقتصادی و مشکلات در واردات دارو باعث کمبود برخی داروهای حیاتی از جمله انسولین شده است. این کمبود به چند دلیل رخ داده است:
فقدان تبادلات بانکی، بهویژه در حوزههای بانکی و تجاری، روند واردات دارو و مواد اولیه دارویی را با مشکل مواجه کرده است. این مشکلات به کاهش دسترسی به این داروی وارداتی منجر شده است.
با وجود تلاشهایی برای تولید داخلی انسولین، نیاز کشور همچنان بیشتر از توان تولید داخلی است. در نتیجه، کمبودهایی در تأمین این دارو مشاهده میشود.
با افزایش کمبود انسولین در بازار رسمی، برخی افراد به قاچاق این دارو روی آوردهاند. داروهای قاچاق که از راههای غیرقانونی وارد میشوند، نه تنها قیمتهای بسیار بالاتری دارند، بلکه ممکن است از کیفیت مناسبی برخوردار نباشند.
این انسولینها اغلب در بازار سیاه به قیمتی بسیار گزاف به فروش میرسند، که دسترسی بیماران به آن را محدودتر میکند.
[افزایش قیمت دارو به دلیل حذف ارز دولتی]
احتکار و سوءاستفاده: برخی افراد نیز از وضعیت بحرانی سوءاستفاده کرده و با احتکار انسولین، قیمت آن را در بازار سیاه افزایش دادهاند.
این شرایط فشار مضاعفی را بر بیماران دیابتی و خانوادههای آنها وارد کرده است.
بیماران مجبور به خرید آن با قیمتهای بالا در بازار سیاه شدهاند که به افزایش هزینههای درمان آنها منجر شده است.
استفاده از انسولینهای قاچاق یا بیکیفیت ممکن است برای بیماران خطرات جدی به همراه داشته باشد، زیرا عدم تطابق در دوز یا ترکیبات آنها میتواند عوارض جبرانناپذیری ایجاد کند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.