آیا تمامی ابعاد شکنجه در سال ۸۸ رسانهای شده؟
در ۱۰ شهریور مناظرهای بین مهدی طائب از اصولگرایان مرتجع و احمد زیدآبادی از اصلاحطلبان قلابی برگزار شد که در آن به شکنجه در بازداشت خصوصا در اعتراضات ۱۳۸۸ اذعان شده است.
مناظره احمد زیدآبادی و مهدی طائب، رئیس قرارگاه عمار و برادر «حسین طائب»، رئیس سازمان اطلاعات سپاه، به دلیل اشاره به شکنجههای سال ۱۳۸۸، در رسانههای اجتماعی بازتاب گستردهای پیدا کرده است.
پیش از این، برخی وقایع به معنای پایان دادن به زخم ۱۳۸۸ توسط حکومت ایران تعبیر شده بود، اما پس از گذشت ۱۵ سال، مجدداً در هر مناسبتی، اتفاقات آن سال مطرح میشود.
زیدآبادی در این مناظره از شکنجههای شدید خود و تعدادی از دیگر زندانیان آن سال، مانند محمدعلی ابطحی، سخن گفته است.
این موضوع اگرچه قبلاً در نامههای زندانیان مطرح شده بود، اما این بار در یک مناظره و در یک رسانه داخلی به میان آمده است.
حکومت ایران تنها موضوع شکنجه در بازداشتگاه کهریزک را از مجموع سرکوب سال ۱۳۸۸ پذیرفته و دیگر موارد را انکار کرده است.
در این میزگرد، مهدی طائب اظهار کرده که امنیتی نیست، اما در جریان بازجوییها حضور داشته و سخنان زیدآبادی را تأیید نمیکند.
زیدآبادی در این مناظره تأکید کرده که معتقد بوده اعتراضات خیابانی نتیجهبخش نخواهد بود، اما تنها یک روز پس از انتخابات ۱۳۸۸ بازداشت شده است.
او میگوید دادگاههای فرمایشی برگزار کردند و قبل از دادگاه علنی، زندانیان را به سالن دادگاه میبردند تا اعترافات اجباری را تمرین کنند. حتی رئیس دادگاه نیز در این اقدامات پیش از دادگاه علنی حضور داشته است.
به گفته زیدآبادی، بازجویان تصویری از این دادگاه به او نشان دادهاند و وقتی عکس ابطحی را دیده، وحشت کرده است.
شکنجه تا سر حد خودکشی
زیدآبادی تأکید کرده که در دوران بازداشت اعتصاب غذا کرده و در وضعیتی بوده که به مرز از دست دادن مشاعرش نزدیک شده بود.
با این حال، او را به تیم جدیدی از بازجویان سپردند تا او را مورد آزار و اذیت بیشتری قرار دهند.
زیدآبادی میگوید بازجویان به او میگفتند: «یا اعتراف میکنید و تواب میشوید، یا خامنهای دستور داده که شما را اعدام کنیم.»
او تأکید میکند که در بازداشتگاه چهار شبانهروز بدون خواب ماند و کنترل اعصابش را از دست داد و دیوانه شد. سپس در این حالت، او را به دست افرادی سپردند که به او فشار فیزیکی و روانی وارد کردهاند.
وی اضافه میکند که موضوعات مربوط به شکنجههای خود را به عباس جعفری دولتآبادی، دادستان تهران در آن زمان، در حضور بازجو گفته است.
جعفری دولتآبادی وعده داده که موضوع را حل کند، اما هیچ اقدامی نکرده است.
مهدی طائب در این میزگرد تأکید کرده که امنیتی نیست، اما در جریان بازجوییها حضور داشته و سخنان زیدآبادی را تایید نمیکند.
زیدآبادی همچنین میگوید برخی زندانیان سیاسی در سال ۱۳۸۸ موافقت کردند که درباره اعترافات مورد نظر بازجویان صحبت کنند.
اما به آنها گفته شده بود که تا «مسائل جنسی» را ننویسید، اعترافات شما پذیرفته نمیشود.
موضوع شکنجه زیدآبادی برای اولین بار در نوشتههای محسن امینزاده، معاون وزیر خارجه دولت خاتمی، مطرح شد.
او در نوشتههای خود از قول زیدآبادی نقل کرده است که علاوه بر کتکهای ضمن بازجویی، دو بار نیز شلاق خورده است.
زیدآبادی بعدها نیز به این موضوع در دوره زندان اشاره کرده است که به نظر میرسد مربوط به سال ۱۳۸۸ باشد.
او تأکید میکند که به راههای خودکشی در سلول انفرادی فکر میکرده است.
گمنامان و ناپدیدشدگان اعتراضات ۸۸ چه شدند؟
موضوع تقلب در انتخابات ۱۳۸۸ در مناظره زیدآبادی و طائب به صورت کلی مطرح شد. زیدآبادی بیشتر بر روی رفتار حکومت ایران با فعالان سیاسی و معترضان و شکنجه آنان تأکید داشت.
در برخی مناظرهها و سخنرانیها، مانند مناظره مصطفی تاجزاده و علیرضا زاکانی، موضوع تقلب در انتخابات سال ۱۳۸۸ نیز مطرح شده است.
برخی اصلاحطلبان قلابی نیز گفتهاند که برای صحبت کردن درباره این موضوع محدودیت دارند.
از جمله محسن هاشمی در مناظره با علی خضریان، نماینده مجلس خامنهای، گفته بود که ما درباره ۱۳۸۸ محدودیت داریم، اگر میتوانستیم صحبت کنیم، شما اینجا نبودید.
زیدآبادی همچنین به فشار بر بازداشتشدگان برای اعترافات جنسی ساختگی علیه خود اشاره کرده است.
وی گفته که نیروی حاکم قصد داشت تا اوضاع را امنیتی کند و همه را حذف کند.
جزئیات شکنجه علیه بازداشتشدگان اعتراضات ۸۸ در مناظره احمد زیدآبادی و مهدی طائب واکنشهای بسیاری به همراه داشت.
کاربران رسانههای اجتماعی به پاسخهای طائب و کشتهشدن معترضان در زندان و همچنین تجاوز در زندانها واکنش شدید نشان دادند.
در جریان اعتراضات سراسری سال ۸۸ پس از اعلام نتایج انتخابات که ماهها طول کشید، دهها نفر کشته و زخمی شدند و هزاران نفر بازداشت و شکنجه شدند.
برخی از کسانی که از زندانها آزاد شدند، از تجاوز و آزار جنسی در جریان بازجوییها و دوران زندان خبر دادند.
[شکنجه؛ ابزار بقای یک حاکمیت درمانده!]
این اعمال شکنجه در سال ۸۸ در مورد زیدآبادی که فردی شناختهشده از اصلاحطلبان قلابی بود و عمدتا مخفی بوده حقیقت دیگری را نیز بیان میکند.
این که دیگر شهروندان معترض در اعتراضات ۸۸ که دستگیر شدند چه شکنجههایی را متحمل شدند؟ آیا تمامی ابعاد آن رسانهای شده است؟ آیا کسی به خاطر آن جنایات محکوم و زندانی شده است؟ جواب البته با قاطعیت خیر است.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.