اخیرا مصاحبه ای از طریق خبرگزاری فرات نیوز منتشر شد که در آن امیر کریمی (مزدک) ریاست مشترک پژاک به تحلیل نتایج انتخابات ایران پرداخت و در آن بیان کرد که آنها از نتایج انتخابات جدید استقبال می کنند. مسئله اساسی این است که رفیق مزدک نه به عنوان رهبر حزبی انقلابی بلکه مانند یک روزنامه نگار سیاسی نویس مسئله را تحلیل می کند و فرصت های پیش رو را در مورد انتخاب پزشکیان مورد بررسی قرار می دهد. این در حالیست که اکثریت اپوزیسیون ایرانی و مردم ایران، اولا سلامت انتخابات و نتایج حاصل از آن را زیر سوال می برند و دوما با توجه به ساختار سیاسی ایران امیدی به تغییرات موثر از طریق انتخاب این افراد ندارند اما به نظر می رسد که پژاک و به خصوص مرجع ایدئولوژیک آن پ.ک.ک/ک.ج.ک در این مورد با اکثریت اپوزیسیون ایرانی اختلاف نظر دارند و جمهوری اسلامی را بیشتر از تهدید، نوعی فرصت می بینند برای پشتیبانی جنگ در مقابل ترکیه که به واسطه عضویت در پیمان ناتو بیشتر در جبهه ی غرب/اسرائیل قرار می گیرد.
اینکه آپوییست ها و جمهوری اسلامی را بالقوه متحد استراتژیک یکدیگر بدانیم تفسیری غلط از شرایط موجود است اما نسبت به سایر دولت های منطقه ای خواسته ها و منافع مشترک بیشتری دارند و در هر دو طرف می بینیم که سازشی نامتعارف در حال انجام است. از طرفی جمهوری اسلامی به آن صورت که سایر احزاب کرد را تحت انواع فشارهای سیاسی و نظامی قرار می دهد با آنها برخورد نمی کند. همانطور که در خبرها دیدیم سال گذشته سال سختی برای احزابی مانند کومله و دموکرات بودند هم به لحاظ بمباران مقرهایشان در اقلیم کردستان هم فشار ایران از طریق دولت عراق برای خلع سلاح و دورتر شدن از مرز ایران! از طرفی دیگر هم می بینیم که در وقایع مهمی که در سال گذشته جمهوری اسلامی در آن ضربه ای خورده پ.ک.ک/ک.ج.ک و همچنین عوامل آنها در بخش های دیگر کردستان علنا موضع گیری به نفع جمهوری اسلامی کرده اند. از پیام تسلیت ک.ج.ک برای واقعه ی کرمان و تشییع جنازه ی قاسم سلیمانی گرفته تا پیام تسلیت مظلوم کوبانی فرمانده لشکری روژاوا و ک.ج.ک برای مرگ ابراهیم رئیسی که به نوع خودشان در مورد موضع گیری های سیاسی پ.ک.ک نسبت به سایر دولت های منطقه منحصر به فرد است.
مصاحبه ی اخیر امیر کریمی هم به نظر می رسد که در راستای همان سیاستگذاری کلان پ.ک.ک/ک.ج.ک باشد. هر چند پژاک برای مصارف تبلیغاتی و حفظ ژست انقلابی در روژهلات سعی می کند در برخی موارد موضع گیری هایی رادیکال تر از پ.ک.ک در مورد ایران از خود نشان دهد اما به نظر می رسد در نهایت تابع همان تحلیل پ.ک.ک در مورد تعامل با جمهوری اسلامی هستند. دلیل این موضع گیری های متفاوت هم این است که بالاخره پژاک خودش را یک نیروی انقلابی در روژهلات معرفی می کند و در صورت رسمی کردن این تعامل دچار بحران هویتی می گردد پس قطعا باید در اذهان عمومی این مسئله را انکار کند. پ.ک.ک هم از فعالیت های تبلیغاتی پژاک در روژهلات به خصوص در مورد جذب نیروی انسانی و منابع مادی سود می برد و نمی خواهد این را از دست بدهد. نوع ساختاربندی ک.ج.ک در تبلیغات برای هر بخش مستقل نشان داده می شود اما منابع اعم از نیروهای انسانی، اشتراکی هستند و بارها این موضوع را دیدیم که از روژهلاتی ها در بخش های دیگر کردستان استفاده می شود و در میان تمام بخش ها اولویت اصلی باکور کردستان است.
اینکه هر حزب چه نوع سیاستی را اتخاذ کند به خودشان مربوط است اما در سازماندهی و پراتیک اصول اخلاقی وجود دارند که اگر رعایت نشوند مشروعیت سازمان رو به افول می گذارد. یکی از مهمترین آن اصول، هماهنگی میان زبان و عمل است. پژاک به واسطه ی اینکه دچار دوگانگی حاصل از تبعیت از سیاست های پ.ک.ک و دلیل وجودی خودش شده است در حال اتخاذ مواضع و اقداماتی هست که با یکدیگر تناقض دارند و در نهایت این موضوع روی مشروعیت و محبوبیت آنها تاثیر می گذارد. اوجالان رهبر ایدئولوژیک آنها در جایی گفته است که رابطه ی حزب با خلق به مانند رابطه ی ماهی و برکه است. با توجه به مشاهدات می توان گفت که این برکه حداقل در بخش روژهلات در حال خشکاندن (نه خشکیدن) است شاید به نفع بخش های دیگر! از این رو پیش بینی می شود که پژاک در آینده اگر در نتیجه ی وجه المعامله قرار گرفتن پ.ک.ک با ایران، منحل نشود صرفا تبدیل به یک سازمان منفعل از لحاظ عملی شود و حضوری نمادین و رسانه ای داشته باشد. تغییرات ریاست مشترک در کنگره ی اخیر و موضع گیری های مطبوعاتی رهبران جدید سازمان هم این احتمال را تصدیق می کند.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)