وزیر ارشاد رئیسی و توابسازی هنرمندان
دولت رئیسی مانند اوایل دوران استقرار حکومت ولایت فقیه به دنبال اجرای سیاست توابسازی هنرمندان و کسانی که به مخالفت با حکومت ولایت فقیه پرداختهاند.
سیاست توابسازی در ایران پیشینهیی دیرینه دارد و در دههی پایانی طول عمر دیکتاتوری سلطنتی که به دلیل سرکوب مبارزات رفرمیستی، حزبی، سیاسی و پارلمانتری از سوی حکومت سلطنتی، سازمانهایی با مشی مسلحانه مانند سازمان مجاهدین خلق و سازمان چریکهای فدایی خلق به صحنهی سیاسی ایران وارد شدند، ارگانهای امنیتی و اطلاعاتی حکومت سلطنتی مانند ساواک، کسانی که دیگر نای مبارزه مسلحانه نداشتند و اصطلاحا «بریده» بودند را سعی میکرد به تلویزیون برده و آنها را به توبه وادارد.
این امر چه در میان مبارزین آن زمان و چه در نزد مردم، سیاستی خائنانه و پست به شمار میرفت اما ارگانهای اطلاعاتی و امنیتی، حکومتها از این توابسازی هدف خود را دنبال میکردند و آن شکستن مقاومت دیگر مبارزین و سازمانهای نظامی و ایجاد فضای یاس و ناامیدی در میان جامعه با القاء این گمانه که «مبارزه مسلحانه و مبارزه در مقابل حاکمیت فایدهیی ندارد» میخواست هنگامهی سرنگونی خود را به عقب بیندازد.
اما تمامی این بگیر و ببندها و شکنجههای ساواک «شاهنشاهی» از نوع «آریامهری» آن افاقه نکرد و دیکتاتوری سلطنتی به زبالهدان تاریخ سپرده شد.
با تعویض حکومت و استقرار حکومت ولایت فقیه در ایران، سیاستهای ساواک سلطنتی در مراتب و درجاتی بسیار بالاتر و بیشتر توسط شکنجهگران حکومت ولایت فقیه نظیر لاجوردی به کار گرفته شد و توابسازی به عنوان یک سیاست دائمی در دستور کار زندانهای حکومت ولایت قرار گرفت.
به نحوی که صحنههای منزجرکنندهی پخش اعترافات تلویزیونی دستگیرشدگان و تحت شکنجه روح و روان مردم ایران را طی سالیان گذشته همواره آزرده و میآزارد.
توابسازی تکرار تجربهی شاه در دوران شیخ
سالهای ابتدایی دهه ۱۳۶۰ خورشیدی یادآور پیشبرد این سیاست ننگین و جنایتکارانه بود که با هدف افول روحیه مقاومت مردمی در مقابل دیکتاتور انجام میشد.
چند دهه از آن روز میگذرد و هر چند سیاست توابسازی و اعترافگیری در تمامی سالیان این دههها، به عنوان موزیک متن کار ارگانهای اطلاعاتی و امنیتی حکومت ولایت فقیه بوده است اما پس از اعتراضات و قیامهای سالهای اخیر که بیشتر موضوع بود و نبود حاکمیت را در معرض خطر قرار داد، حاکمیت ولایت فقیه را واداشت که حربهی توابسازی به عنوان اهرمی برای ناامیدسازی و پراکندن فضای یاس و ناامیدی در میان مردم ایران به کار برد.
برای حکومت ولایت فقیه و دولت رئیسی اما دامنهی کار گویا گستردهتر شده است افزون بر زندانیان سیاسی و معترضان و جوانان شورشی که دستگیر میشوند و حکومت سعی میکند آنها را به توبه و ندامت بکشاند، حکومت ولایت فقیه سعی دارد که این سیاست را در بین هنرمندان نیز به کار بگیرد.
اخیرا محمدمهدی اسماعیلی، وزیر ارشاد حکومت ایران در راستای این سیاست شوم اعلام کرده است که شرط بازگشت هنرمندان معترض در جریان قیام و اعتراضات اخیر مردم ایران به کار، «اظهار پشیمانی» از سوی آنان است.
اسماعیلی که روز دوشنبه ۲۸ فرودین سخن میگفت اعلام کرد «تلاش میکنیم برای افرادی که اظهار ندامت و پشیمانی» کنند فضای کار را فراهم کنیم.
اسماعیلی: هنرمندان معترض قصهشان جداست!
اسماعیلی همچنین ضمن انگشت گذاشتن بر روی این واقعیت که بسیاری از هنرمندان مردمی سر ناسازگاری با حکومت ولایت فقیه دارند، افزود که آنان «قصهشان متفاوت است».
اسماعیلی بدون اشاره به اسامی هنرمندان که از فعالیت محروم شدهاند و به خیل مردم و جوانان معترض پیوستهاند اعلام کرد که «مسئولیت فهرست آنها بر عهدهی قضائیهی» حکومت ولایت فقیه میباشد.
پیش از این خانهی سینمای حکومت ایران اعلام کرده بود که در جریان قیام و اعتراضات جاری بیش از ۱۰۰ نفر از هنرمندان کشور مشمول محدودیتهایی از جمله ممنوعیت خروج از کشور شدهاند. [فاصله گرفتن هنرمندان حکومتی از نظام!]
سیاست توابسازی توسط دولت رئیسی و در مقیاسی کلیتر ولایت فقیه در حالی انجام میشود که در بطن قیام و اعتراضات سراسری که از شهریور ۱۴۰۱ شروع شد بسیاری از هنرمندان کشور در همراهی با مردم، بسیاری از جشنوارههای حکومتی از جمله «جشنواره فجر» حکومت ایران را تحریم کردند.
در این بین باید به یک نکته اشاره کرد که وقتی قیام و اعتراضات مردمی تا اندازهیی از نظر کیفی و کمی گسترده میشود که اقشار مختلف جامعه از جمله هنرمندان در ایران را، که طی چند دههی گذشته مجبور بودهاند در چارچوب فرمها و اشکال حکومتساخته و حکومتخواسته ظاهر شوند، را به سرکشی و عصیان بر قوانین حکومتساخته وامیدارد حامل این پیام است که روح شورشی و عصیان در بین لایههای مختلف اجتماعی کشور رسوخ کرده و این خود نشاندهندهی مراحل پایانی کار حکومت ولایت فقیه میباشد.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.