بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰، دو میلیارد نفر دیگر به آب سالم در خانه دسترسی یافتند، اما دو میلیارد نفر دیگر باقی ماندهاند که هنوز از این حق محروم هستند.
کنفرانس سازمان ملل در مورد آب از ۲۲ تا ۲۴ مارس در نیویورک برگزار می شود. موضوعات مورد بحث عبارتند از: آب برای سلامت، توسعه، تغییرات اقلیمی، تاب آوری و محیط زیست.
تضمین در دسترس بودن و مدیریت آب و فاضلاب برای همه بخشی از اهداف دستور کار ۲۰۳۰ سازمان ملل برای توسعه پایدار است که قطعنامه ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۰آنرا قطعی کرد، که حق بشر برای آشامیدن آب را به رسمیت می شناسد.
دلایل بسیار زیادی وجود دارد که هنوز جمعیت زیادی از جهان به منابع اب پایدار دسترسی ندارند واین دلایل از کشوری به کشور دیگر متفاوت است.
مناطقی وجود دارد که آب فراوان است، اما قناتها با بمبها تخریب میشوند، همانطور که در اوکراین اتفاق میافتد، یا در اثر زلزلهها و حوادث طبیعی از دست رفته مثل واقعه ای که اخیراً سوریه و ترکیه را لرزاند.
با این حال، در بیشتر موارد، کسانی که از تشنگی رنج می برند و بر اثر وبا یا بیماریهای دیگر در پیوند با اب جان خود را از دست می دهند، در مناطق بدون زیرساخت زندگی می کنند.
در کشورهای جنوب صحرای آفریقا، بیش از دو سوم جمعیت آب سالم در خانه ندارند و بیشتر مناطق روستایی از امکانات بهداشتی برخوردار نیستند.
از نقطه نظر کمی، بیشترین تقاضا برای آب شیرین مربوط به کشاورزی است که بیش از ۷۰ درصد از منابع را در سطح جهان مصرف می کند.
بدون آب غذا نیز وجود ندارد.
رشد جمعیت انسانی باعث هجوم به احتکار آب شده است . دلیل اصلی ان گسترش کشاورزی صنعتی است که مبتنی بر کشت چند گونه گیاهی است که فقط در صورت آبیاری محصول خوبی می دهند. تقاضا افزایش می یابد و در دسترس بودن مواد غذایی و تنوع آن کاهش می یابد.همینطور میدانیم که در بخشهای زیادی از جهان تغییرات اقلیمی چرخه هیدروژئولوژیکی را تغییر داده است. بارندگی ها با فراوانی کمتر و شدت بیشتر می بارد.از سوی دیگر، ذخایر آب جامد یخچال های طبیعی مثلا آلپ در حال کاهش است.
چندین دهه است که شاهد احتکار منابع آب توسط بازیگران قدرتمند بوده ایم که آن را از جوامع محلی یا کل ملت ها می گیرند. این پدیده به عنوان آب خواری تعریف شده است و اغلب با غصب زمین همراه است.
برداشت آب عمدتاً در کشورهایی رخ می دهد که نظام قانونی برای حفاظت از اب ندارند و حکمرانی در انها مورد اعتماد و انتخاب مردم نیست. دزدی آب در داخل کشورهایی رخ می دهد که این کالای مشترک از کنترل دموکراتیک خارج و انحصاری شود.
خطر در نظر گرفتن آب به عنوان یک کالا همیشه نهفته است و زمانی که منبع کمیاب باشد تشدید می شود.
در سال ۲۰۲۰، بورس کالای شیکاگو و نزدک قراردادهای آتی آب کالیفرنیا را در بورس شیکاگو راه اندازی کردند. در تمام دنیا بسیج قوی برای مقابله با کالایی شدن آب وجود دارد.
ایجاد و نگهداری زیرساخت های آب هزینه بر است. از آنجایی که دولت ها با بودجه های محدود کار می کنند، برای توسعه یا بهبود زیرساخت ها پول جیره بندی می کنند. و از آنجا که دسترسی به آب برای وجود انسان حیاتی است، سیاستمداران بر یک منبع ارزشمند کنترل دارند. این امر آنها را تشویق میکند تا پروژههای زیرساختی آب را در مناطقی قرار دهند که از نظر سیاسی برایشان سودمند باشد – به همین دلیل است که سیاستمداران از شهرها برای پروژههای آب حمایت میکنند، حتی اگر دسترسی به آب روستایی مسئله بزرگتری باشد.
بنابراین حتی در کشورهای دموکرات نیز موضوع اب یک مسئله سیاسی شده است که شیب انرا سرمایه و مالیات و رای مشخص میکند و در نهایت صنایع یا کشاورزیهای صنعتی شده. از این منظرهنوز از هدف ششم توسعه پایدار فاصله زیادی داریم.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.