1- بهمن کلباسی خبرنگار ارشد بی بی سی فارسی در امریکا روزنامه نگار برجسته و مسلطی است؛ و تا کنون ندیده بودم ترلزلی یا توپوقی نشان بدهد در هنگام مصاحبه با عالی ترین شخصیت های بین المللی و یا گزارش مهم ترین و هیجان انگیزترین وقایع جهانی. امشب اما وقتی گزارش زندۀ او را از مقر سازمان ملل در مورد تجمع جهانی و سالیانۀ مجمع عمومی سازمان ملل متحد دیدم چندین بار از فرط هیجان منقلب شد و کلمات بدرستی بر لبانش نقش نمی بست هنگام گفتن از اینکه “نیویورک و نشست امسال مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تسخیر مطلق هیئت ایرانی است و همه با شوق زاید الوصف و مثبتی از امید و صلح و آشتی سخن می گویند”. و اعتراف می کنم که چشمانم پر شد چندین بار به شادی یک غرور گم شده و غم یک حسرت “لعنتی”. شادیم بخاطر تولد چندبارۀ گربۀ ملوس وطنم بود بعد از سال ها سخره شدن در جهان و یاد این ذهنیت تاریخ پرافتخار میهن که ایران خم هم بشود نمی شکند و چون ققنوسی از خاکستر خویش بپرواز در می آید بود؛ و غمم بخاطر دستان و فکرهای پلشتی که چگونه جمعی از بهترین فرزندان ایران زمین را آوارۀ غربت کرده اند و اینان چه با شرفند که مثل کلباسی با ترنم نام زیبای ایران بزبان احترام جهانیان چگونه از خود بی خود می شوند بیاد زیبای وطن.

2- اینکه وزیر خارجۀ ظریف ایران توانست در همان اولین قدم سطح مذاکرات فی مابین با شش قدرت برتر جهان را به سطح وزرای خارجه ارتقاء دهد با شرکت همتای امریکایی اش جان کری به اندازۀ بیشتر از کافی هم نشان داد و می دهد که رییس جمهور روحانی و دولتش چه اراده و توانی دارند برای برگرداندن سیاست ایران بروی ریل اصلی منافع ملی. در خواب و خیال هم قابل تصور نبود که دنیا از جهنم یکماه پیش در آغاز جنگ جهانی سوم در سوریه به بهشت “همه بوسه و همه خنده و همه امید و همه آشتی” امروز در سازمان ملل برسند. اما باور کنیم رسیده اند. تازه شاهکار ایران مانده تا فردا و سخنرانی “ایران گل سرسبد خلقت مدارا در جهان” رییس جمهور روحانی و ملاقات حالا دیگر کمتر مورد تردیدش با پرزیدنت اوباما! که قطعاً تاریخ جهان و ایران را ورق خواهد زد و همۀ ما ایرانیان در داخل و خارج یکبار دیگر به اولین مخاطب غریبه که برسیم خواهیم گفت: “اوه بلی هم من یک ایرانی هستم”.

3- دکتر روحانی تا اینجای کار نمره اش بدون تردید بیست است بویژه در ایجاد موج مثبت جهانی برای خودش و دولتش و ایران و ایرانیان هکذا! و مطمئنم که از سرعتش کم نخواهد کرد در هرچه سریعتر رساندن ایران به نقطۀ بی بازگشت در روابط بین المللی و جهانی. چه ایشان سیاستمدار خوبی است و می داند که عمر گیجی و تسلیم حناق گرفتۀ تندروان متحجر در ایران طولانی نخواهد بود و روحانی باید بتواند قبل از بهوش آمدن شریعتمداری ها و اذناب جنتی جیره خوار نان مقبولیت و توافقش را چنان بدیوار تنور گرم و آمادۀ جهانی بچسباند که نانی خوشرنگ و خوشپخت برای ایرانیان بپزد و وجهه ای چنان قوی و بین المللی برای خودش دست و پا کند که در افزایش به محبوبیت داخلی اش هیچ همآوردی را – حتی آیت الله خامنه ای – مجال ندهد که یکبار دیگر ایران را وارد چرخۀ تخریب و عقب ماندگی کند. همان کاری که سلفش محمد خاتمی کمی با تزلزل و بی تجربگی خودش و بیشتری بخاطر ندانم کاری یاران رادیکالش و کمتری بخاطر زور بیشتر از امروز تحجر و واپس گرایی نتوانست به سرانجام برساند و ما خسارت زیادی را متحمل شدیم.

4- و بنظرم بهمین خاطر هم است که سید محمد خاتمی سرمقالۀ فردای روزنامۀ گاردین انگلیس را نوشته و به طرفین ایرانی و غربی هشدار داده است که دستان همدیگر را زود و سریع و صمیمی بفشارید که بسیارند خناسان در دو طرف که هرگونه تأخیر شما را با برهم زدن قاعدۀ بازی بیغمای تأسف فرصت از دست رفته تبدیل خواهند کرد. می ماند این نکته که توصیه بکنم به روحانی اعتماد بکنیم و ادبیات او را در دفاع از حقوق ایران – حتی حقوق هسته ای – خارج از متن نخوانیم و اجازه بدهیم او ایران متحد در پشت سرش را با سرافرازی به توافق رهنمون شود و نه با تسلیم. و من مطمئنم که دنیا هم آمادگی دارد که محظورات حکومتی روحانی و حساسیت های ملی ایرانیان را بفهمد و در پشت میز مذاکره ملحوظ و محفوظ بدارد. آیا بالاخره فردا خورشید زندگی در ایران طلوع خواهد کرد؟ مطمئن امیدورام. نگران اسرائیل فعلاً در حال نمایش نوحه خوانی و عزا هم نباشیم که قبلاً هم گفته ام منافع اسرائیل با ایران همپوشانی استراتژیک دارد و اسرائیل جزو اولین کشورهایی خواهد بود که از توافق ایران و امریکا خوشحال خواهد شد. تنها کسانی که نسخۀ شفابخشی برایشان ندارم نیروهای متحجر داخل ایران همچون شریعتمداری و نقدی و برخی روحانیان و پاسداران یا عقب مانده و یا فاسد هستند که از خدا می خواهم به آنان نیز صبر و شکیبایی و بی حریصی عنایت کند. یا…هو

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)