نامه‌ای از زندانی سیاسی، آرش جوهری، به مطلب احمدیان، در آستانه پانزدهمین سال حبس

نامه ای بی سلام

برای تو می نویسم ای کوه صبرزندانی، برای قامت کوچکت، برای مهر صورتت که هنوز  بازنایستاده ازعشق به انسانها، برای تو که شرافت و حبس بی پایانت قلم ها را شرمسارکرده.

نقش و نگارصورتت گویی هرشب و روز و سال درد وغمت را برچهره ات نگاشته اند، گره های کوری شده اند برچهره ات و زخمی درون سینه.

از همان غم و درد و رنج می گویم که خیل عظیممان ندیده اند درد و زخمهایت را، آری ندیده ایم و نخواهیم فهمید که چگونه گذشت ۱۴ سال شب!

شاید سالها هر صبح از خواب که برخواستی سوالی از خود پرسیده ای و می پرسی چه وقت تمام خواهد شد؟ آیا کسی فهمید، آیا کسی خواهد فهمید ؟ بی شک هنوز هر صبح جواب میدهی که نه این دیوار نه این زندان مرا از پا نخواهد انداخت. این دیوارهرچقدر بلند، تنهایی هرچقدر طولانی،   باز باور به برابری نخواهد نشست ازپا.

راستی درنامه ام سلام ندادام. چه کنم سلام عادت نشده هنوز برایمان، راستش سلام نیاز نیست دراین یک سالی که تو را دیده ام حرفهایمان همیشه هرشب نصفه مانده و هر روز به هم اندیشه می کنیم. سلام آغاز است و ما سالهاست که شروع کرده ایم و ادامه خواهیم داد …

بدون سلام ادامه خواهیم داد فقط با مرگ می شود از پایمان در آورد

هزاران سوال دارم اما لحظه ای که می بینمت سانسورچیان درونم دست به کارمی شوند.  بگذار از تو بپرسم آیا عاشق شده ای؟ عشق کدامین پنجره ی انسانی را به رویت گشود؟

در این چهارده سال دراتاق تنگ و نمور، از ناخوداگاه، عطر زنی به سراغت آمده آیا؟

چه حسی دارد دلتنگی کوه کمند، چشمه های کردستان، اول نوروز وهلپرکه های پایان دوست دارم درذهنت باشم و ببینم به چه فکرمیکنی. می دانی، من هیچ گاه بعد از این زندان آدم سابق نخواهم شد، ای کاش درد و رنجی درون ذهن و سینه نبود، ای کاش یخچال، تلوزیون واجاق گاز بود و مانند کولبرها حملش می کردیم، آن وقت میتوانستم لحظه ای کولبر رنجهایت شوم.

بگذار دیوار و زنجیر بسازند، درهم خواهیم شکست هرآنچه که به خاک و خون کشیده امروزمان را

برای رفیق عزیزم، مطلب احمدیان، گر چه قامتش کوتاه ولی آرمانش بزرگتر از تمام دیوارهاست!.

آرش جوهری، ۲۳ دیماه ۱۴۰۲، زندان اوین

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)