افزایش قیمت دارو و حذف ارز دولتی ، بازی با جان انسان‌ها

همایون نجف‌آبادی؛ نماینده مجلس حکومت با اعتراف به وضعیت اسفبار بیماران برای تهیه دارو خبر از افزایش نزدیک به سه‌برابری قیمت دارو داد

وی در مصاحبه با سایت برنا اعلام کرد: «داروی تولید داخل که ۲۱ هزار تومان بوده الآن به ۵۵ هزار تومان رسیده است چه برسد به داروهای خارجی، بنابراین طبیعی‌ست بیمارانی که حقوق آن‌چنانی ندارند برای تهیه داروی خود تحت فشار شدیدی قرار می‌گیرند، مشکلات عدیده‌ای برای مردم در زمینه تهیه دارو پیش آمده است به‌گونه‌یی که داروهای خارجی در دسترس نیست و داروهای ایرانی و تولید داخل که مواد اولیه‌شان از خارج می‌آید، کمیاب شده یا بسیار گران است».
این در حالی است که پیش‌تر محمدمهدی ناصحی، مدیرعامل سازمان «بیمه سلامت» با اشاره به قاچاق دارو در شبکه دارویی حکومت اعتراف کرده بود «در سیستم دارویی کشور در موارد بسیار زیادی داروهای گرانقیمت به‌خصوص داروهای بیماران خاص از جمله هموفیلی‌ها به بیماران با نرخ دولتی و دفترچه فروخته می‌شود اما همان دارو دوباره به چرخه دارویی کشور برمی‌گردد و بار دیگر با نرخ گران و آزاد به فرد دیگری فروخته می‌شود»

همچنین موضوع حذف ارز دولتی یا همان ارز ۴۲۰۰ تومانی از برخی اقلام ضروری مانند داروهای حیاتی باعث شده تا حیات و زندگی بخش قابل توجهی از مردم ایران در معرض خطر  قرار بگیرد.

از مدت‌ها پیش بحث حذف ارز دولتی یا همان ارز ۴۲۰۰ تومانی در بحث اقتصاد ایران طرح می‌شود.

در مورد برخی از داروها ارز ۴۲۰۰ تومانی حذف شده اما تاکنون برخی از داروهای حیاتی با ارز دولتی وارد و مصرف می‌شوند.

در ماه‌های اخیر بحث حذف ارز دولتی از داروهای حیاتی بالاتر گرفته و تبدیل به دغدغه شهروندان شده است.

اقدام کمیسیون تلفیق برای حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی

امری که شاید بشود شروع یا بهتر است بگوییم نقطه عطف آن اقدام کمیسیون تلفیق مجلس در پایان سال ۱۳۹۹ بود. [قانون بودجه ۱۴۰۰ و فراز و نشیب‌های آن]

هر چند پیشنهاد کمیسیون تلفیق مبنی بر رانت‌زا بودن آن و حذف کلی‌اش از بودجه به دلیل تورم‌زایی بیش از اندازه فی‌الفور و با هشدار از جناحین نظام به ترفند رد کلیات بودجه کنار گذاشته شد اما این امر باعث نگشت تا بحث بر سر حذف ارز دولتی فروکش کند و اکنون به صورت پراکنده اخبار حذف ارز دولتی از برخی کالای وارداتی دارویی به گوش می‌رسد.

در روز ۲ خرداد خبر عدم تخصیص ارز دولتی برای واردات انسولین به عنوان عامل اصلی کمبود این داروی حیاتی برای بیماران مربوطه خبرساز شد.

نجف‌آبادی عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس حکومت روز یکشنبه اعلام کرد با حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی علاوه بر رشد قیمت‌ داروهای وارداتی، داروهای تولید داخل نیز رشد قیمت بیش از ۱۰۰ درصدی خواهند داشت.

البته مهرداد لاهوتی عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس حکومت این افزایش درصد را ۳۰۰ درصد عنوان کرده است.

کاهش مواد اولیه برای داروهای تولید داخل

نجف‌آبادی علت افزایش قیمت داروی تولید داخل را کاهش واردات مواد اولیه بسیاری از داروها از خارج دانسته است.

این اظهار نظر تا حدودی درست به نظر می‌رسد در بیان چرایی آن استناد می‌شود به گفته عبده‌زاده رئیس سندیکای صاحبان صنایع داروهای انسانی، از مهر سال ۱۳۹۹ داروهای وارداتی ارز ترجیحی نگرفته‌اند و ذخیره مواد اولیه در حال اتمام می‌باشد.

انکار از سوی حکومت

به مانند همیشه اولین موضعگیری انکار است عبدالناصر همتی رئیس پیشین بانک مرکزی ایران در روز ۱۹ اردیبهشت خبر از اختصاص ۵۰۰ میلیون دلار از ابتدای سال ۱۴۰۰، برای تامین دارو و تجهیزات پزشکی داده بود.

این سخنان همتی بدان معناست که افزایش قیمت دارو موضوعیتی ندارد اما به فاصله اندکی موضوع کمبود انسولین  و داروی بیماران پروانه‌ای در کشور خبرساز شد.

شایان ذکر است در بودجه سال ۱۳۹۹، حدود ۲.۵ میلیارد دلار از هشت میلیارد دلار ارز اختصاصی دولتی ۴۲۰۰ تومانی برای کالاهای اساسی برای بخش سلامت و پزشکی بوده است.

اگر تمامی این میزان یعنی ۲.۵ میلیارد دلار به صورت شفاف در این حوزه مصرف می‌شد مشکلی در زمینه کمبود دارو با وجود تحریم‌ها به وجود نمی‌آمد.

برای سال ۱۴۰۰ نیز همین میزان ارز دولتی برای واردات داروهای خاص و اقلام پزشکی در نظر گرفته شده است.

از این بهانه و سخن هم درمی‌گذریم که مقامات آمریکا بارها به صراحت اعلام کرده‌اند دارو و تبادلات مالی آن از تحریم‌ها معاف هستند و ایالات متحده نه تنها منعی برای واردات و تخصیص ارز برای دارو ندارد بلکه حاضر است در این زمینه به حکومت ایران مساعدت نیز برساند.

پس مشکل کار کجاست؟

با این حال هر از گاهی افزایش قیمت دارو، تیتر یک رسانه‌ها و بعضا هشتگ داغ شبکه‌های اجتماعی می‌شود. علت این امر چیست و با وجود اختصاص ارز و عدم تحریمی در این حوزه، چرا با افزایش قیمت دارو و یا کمبود آن مواجه هستیم؟

بهانه حکومت برای حذف ارز دولتی دارو

بهانه‌ای که در درون حکومت برای افزایش قیمت دارو و حذف ارز دولتی آورده می‌شود پایین‌بودن قیمت داروی وارداتی با ارز دولتی است که به ادعای حکومت‌گران باعث قاچاق معکوس به کشورهای همسایه می‌شود.

اما این افراد خود را مجاب نمی‌کنند به این سوال پاسخ دهند در صورتی که ارز دولتی از داروهای حیاتی حذف شود قمیت این دارو در بازار ایران چند برابر شده و آسیب‌های زیادی را برای جامعه شهروندی و از جمله دهک‌های پایین جامعه ایجاد می‌کند.

علاوه بر این حذف ارز دولتی باعث ایجاد بازار سیاه شده و افزایش قیمت دارو دوچندان می‌شود.

یکی از دلایل اصلی افزایش قیمت دارو به رغم اختصاص ارز دولتی

یکی از عواملی که می‌توان به عنوان دلایل افزایش قیمت داروی وارداتی عنوان نمود کنارکشیدن دولت منتسب از واردات دارو و سپردن آن به بخش خصوصی است که اساسا در ایران وجود خارجی ندارد.

آنچه در ایران به عنوان بخش خصوصی در حوزه‌های مختلف به بیرون ارائه می‌شود شرکت‌های وابسته به ارگانها و نهادهای قدرت هستند که تحت عنوان شرکت‌های خصولتی فعالیت می‌کنند و با در انحصار گرفتن واردات یا ساخت دارو،‌ صنعت داروی کشور و بیماران را به گروگان می‌گیرند.

نمونه کمبود داروی آنفلوانزا در سال ۱۳۹۸  و مرگ ده‌ها نفر،‌ مربوط به شرکت باختر بیوشیمی از نزدیکان دفتر خامنه‌ای برای دلیل این ادعا کفایت است. [پشت‌پرده کمبود داروی آنفلولانزا]

به عبارت دیگر افزایش قیمت دارو و حذف ارز مختص آن، نمودی دیگر از دست‌کردن در جیب مردم و سلامت شهرند ایرانی از سوی حکومتگران  و به نفع آنهاست.

برخی از مقامات حکومت از جمله احمد نادری عضو مجلس نظام از تهران پیامدهای حذف ارز یا مشکلات ناشی از آن را پدیده‌ای خطرناک امنیتی در حد اعتراضات آبان سال ۱۳۹۸ و ماجرای گرانی بنزین می‌داند.

نادری پر بیراهه نمی‌گوید بخش قابل توجهی از جامعه ایران تحت پوشش هیچ نوع بیمه‌ای نیستند و افزایش قیمت دارو تاثیر مضاعفی بر زندگی این قشر گذاشته و آنان را به سوی کف خیابان سوق می‌دهد.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)