تنها افراد بیخانمان یا کارتنخواب نیستند که در معرض خطر ابتلا هستند، اگر در این روزها نام آنها چندباری در اخبار آمده است، در شهرهای مختلف ایران خانوادههایی هستند که با کمترین امکانات بهداشتی زندگی میکنند.
خانوادههایی که هر روز تمام اعضای خانواده ناچار به کار کردن در کوچه و خیابانند و هیچ توصیه بهداشتی ای نمیتواند آنان را از ابتلای به بیماری حفظ کند.
یکی از کسانی که در قالب نیروهای داوطلب غیردولتی به گرمخانهها کمک و خدمات میرساند، میگوید:
“شاید تعریف شما از فقیرترین محلههای ایران با ما فرق میکند.
در همین تهران که فکر میکنید اینجا پایتخت است.
به فاصلهی سی دقیقه از میدان فاطمی، میتوانم شما را جایی ببرم که در یک اتاق ۲۴متری که با حلب و کاهگل درست شده است، حداقل ۱۶ نفر زندگی میکنند که هشت تا نه نفر آنها بچهاند.
سه تا خانواده باهم در یک اتاق ۲۴ متری زندگی میکنند.
نزدیکترین مکان برای اینکه بتوانند دستشان را بشورند حداقل پنج دقیقه پیادهروی لازم دارد که با کفش به سختی میتوان رفت اما آنجا بچهها دمپایی هم ندارند.”
او ادامه می دهد:
“در منطقهای که کلا سه تا دستشویی دارد که آن را هم بنیاد امام علی و جهادگران ساختهاند، این سه تا دستشویی متعلق به چهارصد نفر آدم است.
دو تا حمام دارند.
آبشان هم آب چاه است که شما بدنتان را هم با آن نمیشویید.
ولی آنها هم آن را میخورند و هم برای شستشو استفاده میکنند.”
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.