یک: در رژیم بعث عراق انتخابات به طور منظم برگزار می شد. دیکتاتورهای کنگو دو واژه حمهوری دمکراتیک را در کنار نام این کشور حفظ کرده‌اند و جنگ داخلی و تجاوز هم سالهاست که در جریان است. دیکتاتورها در قرن بیستم یادگرفته‌اند که شکلی از انتخابات را باید برگزار کنند. در بعضی از دیکتاتوری‌ها حتی توسط حاکمیت احزاب وفادار متعددی ساخته شده که با هم به رقابت بپردازند. نمونه آن سوریه است که هم اجزاب چپ و هم لیبرال وفادار به رژیم اسد دارد. خلاصه که صرف برگزاری انتخابات و رقابت چهره های مختلف می تواند هیچ تاثیری بر وضعیت حقوق بشر یا وضعیت عمومی مردم نگذارد.
دو: صاحبان قدرت معمولا به شکل اختیاری قدرت را واگذار نمی کنند مگر این که مجبور شوند. در نمونه ایران سپاه پاسداران یا حلقه نظامی و امنیتی نزدیک به رهبری شاه رگ های اقتصاد کشور را در دست گرفته و علاقه ندارد که قدرت سیاسی خود را به یک دولت مستقل واگذار کند.
سه: نمی شود یک روز رفت سر صندوق رای و بعد توقع داشت که قدرت از دست سپاه و نظامیان خارج شود و از فردا دولت منتخب مردم در مصدر امور قرار بگیرد.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)