رادیو رنگین کمان پخش برنامه های خود را به سوی ایران و خاورمیانه از سوم مهرماه 1391 خورشیدی آغاز می کند.

صدای رادیو دو بار در هفته، دوشنبه ها و جمعه ها، از ساعت ۸:۳۰ شب به وقت تهران، هر بار به مدت نیم ساعت از طریق موج کوتاه رادیویی 41 متر برابر با فرکانس ۷۵۳۰ کیلوهرتز پخش می شود.

رادیوی بسیاری از سیستم های صوتی منازل قابلیت دریافت امواج کوتاه را دارند. سیستم رادیو ضبط بسیاری از اتوموبیل ها هم همینطور. در باند SW دنبال فرکانس ۷۵۳۰ کیلوهرتز یا 7.53 بگردید.

صدای رادیو، دوبار هم از طریق ماهواره هاتبرد تکرار می شود. هر دوشنبه و جمعه از ساعت یازده شب به وقت تهران، از طریق ماهواره هاتبرد.

ما با هم هستیم و نیستیم…

این شاید تفکر اولیه راه اندازی این رادیو بود. ما وجود داشته و داریم، خیلی خوب می دانیم که مانند ما کم نیستند، اما صدایی فراگیر و گسترده نداشتیم. کم نبودند تلاش ها برای ” دادن صدا” به همجنسگراها، دوجنسگراها و ترنسکشوال های ایران. از انواع و اقسام مجله های دیجیتالی بگیرید تا رادیوهای اینترنتی با مخاطبانی محدود. اما این نخستین باری است که با در اختیار گرفتن همه ی امکانات موجود برای فرستادن صدا، از خارج به داخل ایران، ( از امواج کوتاه رادیویی گرفته، تا ماهواره و اینترنت)، کنار هم می ایستیم.

ما که هیجان زده ایم. از تصور اینکه همزمان یک دانشجوی گی تهرانی، یک خانم معلم لزبین اصفهانی، یک باغبان بایسکشوال جهرمی و یک نقاش ترنسکشوال کرمانشاهی، به صدای همبستگی مان گوش می کنند، در پوست خود نمی گنجیم.

در پوست خود نمی گنجیم که قرار است، بشنوند که ما وجود داریم، هستیم و کارمان انقدر بالا گرفته که یک رسانه مستقل مخصوص خودمان را هم ایجاد کرده ایم.

چرا رادیو؟

ایده ی پخش این صدا، فرای اینترنت و از طریق امواج رادیویی و ماهواره ای چند دلیل داشت:

اول اینکه در ایران همه اینترنت ندارند یا اگر داشته باشند امکان استفاده از خدمات صوتی را ندارند.

دوم اینکه مخاطبان اینترنت، با مخاطبان رادیو فرق دارند. ساده بگوییم، اینترنت، گسترده است اما در ایران برای همه نیست. ما می خواستیم صدای “با هم بودنمان” به دور افتاده ترین روستاها هم برسد، از راننده تاکسی بگیرید تا دانشجوی دانشگاه. می خواستیم با کمترین هزینه، بشود با هم حرف بزنیم.

سوم اینکه رادیو یک رسانه شخصی است. موضوعات مربوط به همجنسگرایان، دو جنسگرایان و ترنسکشوال ها را اگرچه باید در تمامی رسانه ها، از رادیو گرفته تا تلویزیون مطرح کرد، اما باید این نکته را مد نظر داشت که شاید همه ما نتوانیم در کنار خانواده به تماشای مثلا یک برنامه تلویزیونی بنشینیم که جز به جز، درباره زندگیمان صحبت می کند. امواج کوتاه رادیویی این امکان را فراهم می کنند که در پستوی خانه ، در اتوموبیل یا حتی در خیابان، با یک رادیوی کوچک با باطری، بتوان به برنامه ها گوش کرد. فراهم کردن فرستنده ای که صدای رادیو را به ایران ببرد، کار آسانی نبود. به شدت گران قیمت بود و سخت میسر شد! اما شد.  ساعت پخش برنامه ها را هم طوری درنظر گرفتیم که “سر شب” باشد. نه خیلی زود و نه خیلی دیر. گفتیم شاید بشود به همین بهانه مثلا در اتوموبیل ها ماند و صدا را در ماشین گوش کرد یا در جمع دوستان ماند و برنامه ها را با یک رادیوی کوچک دستی شنید.

چهارم اینکه هر برنامه را همان روز، کمی دیرتر، بر روی ماهواره هم پخش می شود. رادیوی موج کوتاه، در ایران هنوز فراگیر است اما باید تکنولوژی جدید را هم به کار گرفت. بر روی ماهواره! پخش را همزمان انتخاب نکردیم تا شانس شنیده شدن را بالا ببریم. زمان پخش ماهواره ای را دیرتر انتخاب کردیم ( 11 شب ایران) که اگر خواستید از گیرنده ماهواره و تلویزیون برای شنیدن صدای رادیو رنگین کمان استفاده کنید، از زمان تماشای خانوادگی تلویزیون گذشته باشد.

چه داریم که بگوییم؟

این رادیو، حکم یک “چت روم” بزرگ را دارد. قرار است با هم حرف بزنیم. از زندگیمان بگوییم، تجربه هایمان را تقسیم کنیم و از بالا و پایین های زندگیمان بگوییم.

قرار است با تجربه ترها، دانششان را وسط بگذارند و  نتیجه مطالعات، تحقیقات و تلاش هایشان را برایمان باز گو کنند.

قرار است از خطرها بگوییم و سدی را که به واسطه به رسمیت نشناخته شدنمان به وجود آمده بشکنیم. از بهداشت بگوییم، از سلامت روان، از اجتماع و در کل از “زندگی”.

قرار است این امکان را فراهم کنیم که غمخوار هم باشیم و “سنگ صبور” یکدیگر. برای هم درد و دل کنیم، راهنمایی بخواهیم و راهنمایی کنیم.

این رادیو برنامه سازها، کارشناسان و گردآورندگان خود را دارد ولی همیشه آغوشی باز دارد برای حرف های تازه. این رادیو سکویی است برای رساندن صدای همه “صاحب سخنان”. در برنامه های رادیو، چندین بخش در نظر گرفته شده که شنوندگان، تهیه اش می کنند. مثلا بخشی داریم به نام ” روزی که فهمیدم” که در آن هر بار، از زندگی یک همجنسگرا، دوجنسگرا و ترنسکشوال می شنویم. این رادیو همه امکانات ارتباطاتی و تعاملی را، از تلفن گرفته تا اسکایپ، ایمیل و فیس بوک به کار می گیرد تا صدای مخاطبانش را جمع  و پخش کند. کلیشه ای وجود ندارد، هر چه به ذهنتان می رسد، برای ما بگویید. حتما برای آن جایی هست.

چرا آنقدر کم؟

چهار نیم ساعت در هفته، دو بار از طریق رادیو و دوبار از طریق ماهواره. برنامه روز دوشنبه، برنامه اصلی است که ابتدا روی موج کوتاه پخش می شود و بعد دیرتر همان روز و بعد روز جمعه تکرار می شود. خواستیم هم در وسط هفته پخش بشویم و هم در آخر هفته. مهم این است که صدای رادیو، شنیده شود. پخش رادیویی، گران است، ما همینقدر داشتیم و گذاشتیم. ایده و سودا، زیاد در سر داریم. با همین شروع می کنیم و مطمینیم نرم نرمک، بلندتر خواهیم پرید.

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)