خانم فرناز قاضی زاده عزیز: با سلام و آرزوی سلامتی

این نامه را در رابطه با برنامهٔ ۱۳ دسامبر صفحه ۲ بی‎بی‎سی تحت عنوان راه‌های دادخواهی برای کشته‌شدگان در ایران می‎نویسم. شکی نیست که انتخاب این موضوع از سوی شما کار خوبی است، اما چیزی که خانواده‎های کشته‎شدگان، در هیچ زمانی و تحت هیچ شرایطی، به آن احتیاج ندارند ارائه راه‎کارهای بی‎ربط و بی‎حاصلی است که علاوه بر ناامیدی، آنها را با خطر بازداشت و تهدید و توهین و بازجویی و شکنجه و پرونده سازی و تهیه وثیقه و دادگاه و حکم زندان و جریمه نقدی و مجازات‎های دیگر هم مواجه می‎کند.

پرونده سعید زینالی که از سال ۲۰۱۲ در کارگروه ناپدیدشدگان قهری ثبت شده ربطی به پرونده کشته شدگان اعتراضات اخیر، مثل زنده‎یاد پویا بختیاری، ندارد. کشته‎-شدگان (یا اعدام-شدگانی) که رژیم مرگ آنها را اعلام کرده است تحت قوانین بین المللی ناپدیدشده قهری محسوب نمی‎گردند.

واضح است که مهمان شما، خانم شادی صدر، درباره “راه‎های دادخواهی برای کشته‏‎شدگان” هیچ حرفی ندارند که بزنند و موضوع به این مهمی و حساسی را بهانه‎ای کرده‎اند برای تبلیغ یک پروژه سازمانی (ثبت پرونده نزد کارگروه ناپدیدشدگان قهری) که حتی برای ناپدیدشدگان قهری هم راه دادخواهی بحساب نمی‎اید و در عمل نیز ثابت شده است که در هر حال راه‎کار بی حاصلی است.

علل بی‎ربط بودن این راه‎کار به کشته‎شدگان و غیرکارشناسانه و غیرمسئولانه بودن دادن چنین رهنمودی به خانواده‎های کشته شدگان (یا اعدام شدگان) در این مقاله مفصلاً توضیح داده شده: وعده‎‎های خیالی و غیرمسئولانه به خانواده‎های جان‎باختگان

مثال خانم راحمه راحلی‎پور که خانم صدر برای تبلیغ فایده‎دار بودن راه کار ثبت پرونده نزد کارگروه ناپدیدشدگان قهری در برنامه شما ذکر کرده‎اند، اگر حقایق و اسنادش را هم ارائه می‎کردند، نشان می‎داد که این راه کار یک وعده واهی است که خانواده ها را بیهوده به مخاطره می اندازد.
.
خانم راحمی‎پور که متاسفانه با وعده‎های واهی خانم صدر نزد کارگروه ناپدیدشدگان قهری برای برادر و نوزاد برادرش، گُل‏‎رو، پرونده ثبت نموده، از اوایل سال ۲۰۱۶ تا همین اواخر مداوماً با اذیت و آزارهای تلافی جویانه رژیم مواجه بوده است. چند خطی هم که رژیم ایران استثناً در مورد این پرونده برای کارگروه ارسال کرده است، با هدف افشای اطلاعات ساختگی و کذبی بوده است که خانم صدر به عنوان “مستندات“ سرگذشت نوزاد گُل‎رو به کارگروه فرستاده است. همانطور که بویژه در مصاحبه‎های اخیر خانم راحلی پور مشخص است، این چند خط هیچ اطلاعات مهمی را برای ایشان افشا نکرده است.

ادعای دیگر خانم صدر نیز که می‎گویند “مهمه اسم‎ها و سرگذشت آنها در یک مرجع بین المللی ثبت بشه برای آینده”، نادرست است، چرا که (همانطور که در مقاله توضیح داده شده) چهارچوب کار کارگروه ناپدید شدگان قهری در حد یک پُرس و جوی ساده درباره سرنوشت (در قید حیات بودن یا نبودن) یا مکان (در صورت حیات) عزیزی است و اطلاعات مختصری را هم که این نهاد برای این پرس و جو درخواست و بایگانی می‏‎کند برای هیچ مرجع دیگری اطلاعات قابل اتکایی محسوب نمی‎شود.

ادعای پایانی خانم صدر نیز که می گویند گروه کاری “جواب جمهوری اسلامی را قانع کننده تشخیص نداده و گفته تا زمانی که شما محل دفن و همینطور بطور مشخص بگید چه کسانی عامل این ناپدید شدن قهری بوده‎اند را روشن نکنید این پرونده باز می‎ماند”، متاسفانه کذب محض است و مثل این است که بگوییم با یک ماشین فاکس میتوانیم محاسبه و عکاسی هم بکنیم.

بعنوان یک رسانه معتبر که سعی در ارائه اطلاعات کارشناسانه و موثق دارد از شما انتظار دارم، حداقل برای روشن شدن صحت و سقم ادعای پایانی خانم صدر از ایشان بخواهید که مکاتبه مورد اشاره‌ٔ کارگروه، که مضمون آن در نقل قول بالا آمده است، را فوراً ارائه کنند.

با تشکر
دلجو آبادی
۱۷ دسامبر ۲۰۱۹

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)