در یکی از تظاهرات ها در استکهلم که در آن شرکت داشتم گفتگویی کوتاهی داشتم درباره اهمیت مبارزات خارج از کشور در حمایت از مردم ایران. اهمیت این مبارزات و تاثیر و ردپای آن  هم در جنبش حمایت از ناصر زرافشان هنگامی که زندانی بود، می توان دید؛ هم در واکنش به قتل های زنجیره ای در ایران، هم در جنبش دانشجویی ۱۸ تیر، هم در جریان جنبش سبز، هم در حمایت ایرانیان خارج از کشور از زنداینان سیاسی و بین المللی کردن مسئله قربانیان کشتارهای دهه شصت و کشاندن آن به تریبونال، هم در خیزش دی ماه ۹۶ مردم ایران و هم درجریان اعتراضات اخیر مشاهده کردیم. همچنین درباره پیامد خیزش آبان و جایگاه خشونت و مسالمت جویی در آن، ضمن برشمردن تفاوت بین خشونت دفاعی و خشونت پرخاشگر نظام ونادرستی هم سطح قرار دادن این دو تاکید کردم یک گذار مسالمت آمیز به سود دمکراسی و آینده ایران است و بر آن باید پای فشرد، اما در تحلیل نهایی این حکومت است که اشکال مبارزه را برجامعه تحمیل می کند و اگر رنگ مسالمت جویی مبارزات مردم ایران کمرنگ شود، مقصر اصلی آن نظام است.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)