خودسوزی نیوشا

دوشنبه, ۸ام مهر, ۱۳۹۸

منبع این مطلب ایرون

نویسنده مطلب: مجید نفیسی
 

مطالب منتشر شده در این صفحه نمایانگر سیاست رسمی رادیو زمانه نیستند و توسط کاربران تهیه شده اند. شما نیز می‌توانید به راحتی در تریبون زمانه عضو شوید و مطالب خود را منتشر کنید.

از ناامیدی خود
امیدی ساخت
در ناامیدی،
کبریتی کشید و
خرمنی از آتش شد. ۱

گفتم: “از زندگی بگو
از مرگ خسته‌ایم. “
گفت: ” باید مُرد
تا از زندگی سخن گفت. “
گفتم: ” جرأت به مرگ بس است
جرأت به زندگی ببخش. “
گفت: ” تا مرگ، زندگی ماست
از مرگ باید زندگی ساخت. “

جمعیت، گرد بر گرد او کشیده بود
و می‌خواست از ناله‌های مرگ او
فریاد خشمی بسازد
سرکشیده تر از باروی مرگ.

گفتم: ” شهادت بس است”
گفت: ” خیانت به آرمان هم. “
گفتم: ” خونریزی بس است. “
گفت: ” تسلیم به خودکامگان هم. “

جمعیت هوار می‌کشید
و می‌خواست از مرگ نیرو بگیرد.
به خود گفتم:
“باز هم نعشی در جلو
باز هم دسته‌ی عزایی از عقب. “
افسوس! ما پاسدار زندگی بودیم
اما پاسداران مرگ
آنقدر کشتند
آنقدر کشتند
که زندگی در دهان ما
طعم مرگ گرفته بود.

پنجه‌ی سوخته‌اش را
در دست گرفتم
گفتم: ” نیوشا برخیز!
تو دولت عشقی۲
این تابوت را به دولت مرگ واگذار. “
فریادی کشید:
“من نیوشا نیستم
من ابراهیمِ آزَرَم۳
از آتش، گلی ساخته‌ام. “
ملافه‌ی سفیدی بر او کشیدند
و چشم‌هایش را
از ما گرفتند.

جمعیت پا به زمین می‌کوبید
و مشت بر آسمان:
“ای مرگ آفرینان!
هفت سال جنگ بس است
ما صلح می‌خواهیم
ما صلح می‌خواهیم. “

و نیوشا، انوشا۴ بود
از ناامیدی خود
گل امیدی ساخته بود
فراتر از خاک ناامیدی

مجید نفیسی
۲۰ سپتامبر ۱۹۸۷

۱ـ در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۷ مطابق با ۲۹ شهریور ۱۳۶۶، نیوشا فرهی یکی از کوشندگان جنبش چپ در لس آنجلس و صاحب یک کتابفروشی در محله‌ی ایرانی نشین وست وود در تظاهراتی که به مناسبت اعتراض به ادامه‌ی جنگ ایران و عراق و همچنین حضور خامنه‌ای در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، روبروی ساختمان فدرال در غرب لس آنجلس برگزار شده بود، به سنت راهبان بودایی مخالف جنگ ویتنام خود را آتش زد و سیزده روز بعد در اثر سوختگی‌های شدید در بیمارستان درگذشت.
من در این تظاهرات شرکت داشتم و همانطور که در شعر آمده پنجه‌ی سوخته‌اش را در دست گرفتم. در آن زمان بیشتر فصول کتاب “در جستجوی شادی: در نقد فرهنگ مرگ پرستی و مردسالاری در ایران” را نوشته بودم و به همین دلیل پس از خودسوزی نیوشا بلافاصله با او وارد گفت وگویی ذهنی شدم. این شعر در همان زمان در ویژه نامه‌ی نیوشا در نشریه “جهان” چاپ شد و سپس در مجموعه‌ی شعر “اندوه مرز” ۱۳۶۹.

۲ـ نیوشا در نامه‌ی خودسوزی‌اش مفاهیم سوسیالیستی و عرفانی را درهم آمیخته و از “دولت عشق” سخن می‌گوید.

۳ـ ابراهیم پیامبر پسر بت تراشی بود به نام تارخ. شکل عربی این نام آزر است. ابراهیم بت‌های پدر را می‌شکند و گناه آن را به گردن بت اعظم می‌اندازد. فرعون آتشی فراهم می‌آورد تا ابراهیم با رفتن درون آن بی گناهی خود را ثابت کند. آتش بر ابراهیم، گلستان شده و آزر نیز یکتاپرست می‌شود. رجوع کنید به قرآن سوره‌ی ۶ آیه‌ی ۷۶.

۴ـ “انوشا” به معنای نامیرا است.


 

The Self-Immolation of Neusha

 

 

In desperation

He created hope

Out of despair.

He struck matches

And turned into a blaze of fire.

I said,

“Tell us about life!

We’re tired of death.”

He said,

“To speak of life

One must die.”

I said,

“Courage to die is enough!

Give us courage to live.”

He said,

“Since dying is our life,

“Life must be saved through death.”

The crowd circled around him

Turning his moans of death

Into a cry of anger

Taller than the castle of death.

I said,

“Enough of martyrdom!”

He said,

“And enough of repentance!”

I said,

“Enough of bloodshed!”

He said,

“And enough of surrender!”

The crowd cried in fury

To gain strength from death.

I told myself,

“Again a casket in front.

Again a mourning  group behind.”

Alas!

We were guardians of life,

But the guardians of death

Killed so much.

Killed so much.

That life tasted of death in our mouths.

I held his burnt hand and said,

“Neusha! Get up!

You are the sovereign of love. (2)

Leave this casket to the sovereign of death.”

He cried out,

“I am not Neusha!

I am Abraham of Azar. (3)

Turning fire into a flower.”

They spread a white sheet over him,

Taking his eyes from us.

The crowd stamped their feet on the ground

And raised their fists into the sky:

“You death-mongers!

Seven years of war is enough.

We want peace.

We want peace.”

And Neusha was Anusha. (4)

He had turned his rage

Into a flower of hope,

Beyond the dirt of despair.

Majid Naficy

September 20, 1987

NOTES

۱. Neusha Farrahi, a leftist intellectual and the owner of a Persian bookstore in Westwood, inspired by the tradition of Vietnamese anti-war Buddhist monks,  set himself on fire,  in front of the Federal building in West Los Angeles, on September 20, ۱۹۸۷ and died thirteen days later. This action took place in a demonstration against the Iran-Iraq war and the Iranian President’s visit to the Un in New York. I was among the demonstrators and as described in the poem took his burned hand in my hand and had a mental dialogue with him about the cult of martyrdom. By that time, I had written most chapters of my book In Search of Joy: A Critique of Death-Oriented and Male-Dominated Culture in Iran. The Persian version of this poem was first published in a special issue of Jahan magazine (November 1987) dedicated to Neusha, and later in my collection of poems Sorrow of the Border.  The English version of this poem first appeared in my collection of poems Muddy Shoes (Beyond Baroque Books 1999).

۲. In his death note, Neusha intermingles socialism with mysticism and speaks of the “Government of Love”.

۳. According to the Koran, VI:76 Abraham, the prophet  was forced by the Pharaoh to enter a fire as an ordeal which immediately turned into a garden. His father, Azar, who is called “Terah” in Hebrew,  was an idol-maker.

۴. The word “anusha” in Persian means “immortal”.

 

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)

مطلب را به بالاترین بفرستید

این مطلب خلاف آیین نامه تریبون است؟ آن را به ایمیل tribune@radiozamaneh.com گزارش کنید
Join

دسته‌بندی‌ها: تمام مطالب

برچسب‌ها: | | |

هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.