در حال حاضر، جهان بیش از اندازه کافی‌ برای تغذیه‌ی همه‌ی افراد غذا تولید می‌کند. با اینحال بنا به گزارش سازمان ملل، در سال ۲۰۱۶، ۸۱۵ میلیون نفر (حدود ۱۱درصد کل جمعیت جهان) گرسنه ماندند.

تا سال ۲۰۵۰ که انتظار میرود جمعیت جهان به ۹.۸ بیلیون برسد تامین غذا به مراتب مشکل تر خواهد بود. به گفته‌ی انجمن جهانی‌ اقتصاد، تقاضا ۶۰ درصد  بیش از امروز خواهد بود اما تغییرات آب و هوایی، شهر نشینی و تخریب خاک باعث کاهش دسترسی به زمین‌های زرأعی خواهد شد. کمبود آب، آلودگی‌ و افزایش نا برابری را هم که به این معجون اضافه کنید، پیامد‌ها کاملا آشکار خواهد بود. 

ریچارد دیورل، مدیر باغ گیاه شناسی سلطنتی بریتانیا در Kew، از جمله کسانی است

که برای کاهش خطر فروپاشی تلاش میکند.  این باغ که در آن “بزرگترین و متنوعترین مجموعه های گیاه شناسی و  قارچ شناسی پرورش داده میشود منبعی کلیدی برای دانشمندانی است که به بررسی مسائل و مشکلات امنیت غذایی مشغولند: از انواع وحشی برنج که به نسبت همتای اهلی خود به آب کمتری نیاز دارد تا روند “انست”، یک گیاه موز مانند که در دفع قحطی در برخی نقاط  اتیوپی کمک کرده است. این باغ همچنین محل نگهداری “بانک بذرهای هزاره” است که به توصیف  دیورل بیمه ایست در برابر انقراض گیاه ها در محیط طبیعی. 

مجله تایم اخیرأ با دیورل در جشنواره ی نوآوری GREAT که با پشتیبانی دولت بریتانیا در هنگ کنگ برگزار شده بود گفتگویی داشت در مورد راه های جلوگیری از بروز یک  بحران جهانی. 

امنیت غذایی جهانی چیست و چرا باید در مورد آن نگران باشیم؟ 

 امنیت غذایی یک مسئله واقعأ جدی است که همه انسانها با آن مواجه هستند. در اصل، این موضوع در مورد چگونگی تغذیه جمعیت رو به افزایش همزمان با یک سری تغییرات آب و هوایی غیرقابل پیش بینی و بدرستی درک نشده است.  درسطح جهان ما به یک رشته‌ی بسیار محدود و ضعیف ژنتیکی وابسته ایم. طبق گزارش سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل، بیش از ۵۰ در صد کل کالری انسانی تنها از سه محصول برنج، ذرت، و گندم تامین میشود.

منابع غذایی ما به چه میزان در برابر تغییرات آب وهوایی یا بیماری آسیب پذیر هستند؟

در خلال هزاران سال کشاورزی ، انسان ها گیاهان را برای ویژگی های خاصی، که معمولأ بازدهی است،  انتخاب کرده اند. بازدهی بالا برای جمعیت رو به رشد مهم است اما به این معنی است که محصولات غذایی ما بسیار همگن هستند. در حال حاضر تنها ۱۲ محصول برای ۷۵ درصد کل کالری انسانی مصرف میشود. اگر یک آفت یا پاتوژن پیدا شود و یا یک آسیب پذیری خاص به دلیل تغییرات آب و هوایی ایجاد شود، کل محصول به علت نبود تنوع  آسیب پذیر میشود. قبلأ شاهد بروز این اتفاق بوده ایم. در دهه ۱۹۵۰ عرضه جهانی موز به طور عمده بر اساس یک گونه منحصر بفرد بنام “گروس میشل” بود. به دلیل عدم وجود تنوع درون محصول، ویروس پاناما آن را از بین برد. اما من یقین دارم که اگر هم اکنون تصمیمات درست اتخاذ کنیم راه حل هایی وجود دارد. حدود ۵.۵۰۰ گونه مختلف گیاه قابل خوردن وجود دارد اما ما به روی یک محدوده‌ی کوچک تمرکز کرده ایم. عامل دیگر برقرار کردن تعادل بین رژیم غذایی مبتنی بر گیاه و رژیم غذایی مبتنی بر گوشت است.

چرا رژیم های غذایی غنی از گوشت چنین مشکل بزرگی هست؟

یکی از بزرگترین دلایل از دست دادن تنوع زیستی و در نتیجه انقراض، تبدیل جنگل ها و پوشش های گیاهی وحشی  به چراگاههای گاو است. یک کیلو گوشت گاو حدود ۳۰ برابر بیشتر از یک کیلو پروتئین گیاهی تاثیر مخرب بروی محیط زیست دارد. برای یک آینده ی پایدار، من معتقدم که تغییرات کاملا رادیکال در رژیم های غذایی ما ضروری است. یکی از معضلات این است که جوامع درحال توسعه در حال تغییر رژیم غذایی خود به سمت رژیم های مبتنی بر گوشت هستند. اگر قرار شود که جمعیت هند و چین همان رژیم غذایی غنی از گوشت مصرف کنند که مردم امریکا، تاثیرات مخرب بیش از حدی به منابع جهانی وارد میشود.

بسیاری از آمریکایی ها گوشت را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از هر وعده غذایی می بینند. این چطور می تواند تغییر کند؟

کارزار میباید با آگاهی سازی مصرف کنندگان از آنچه میخورند و پیامدهای آن آغاز شود. آیا مردم می دانند که خوردن گوشت گاو به طور قابل توجهی فشار بیشتری بر محیط زیست وارد میکند تا  خوردن گوشت خوک یا مرغ ؟  آیا مردم می دانند غذای آنها از کجا می آید؟ از سویی دیگر ما در حال حاضر شاهد رشد علاقه مردم به رژیم های غذایی گیاهخواری و گیاهخواری مطلق هستیم – یا شاید خوردن سه یا پنج بار وعده های غذایی گیاهخواری در هفته.  من در پاییز گذشته در سانفرانسیسکو بودم و از دیدن تعداد پوسترهایی که  رژیم های غذایی گیاهی را تبلیغ  می کردند  شگفت  زده شدم. آیا ۲۰ سال دیگر خوردن گوشت در سانفرانسیسکو به همان اندازه  ناپسند است  که  امروز رانندگی  در حال  مستی ؟ “گوشت بدون گوشت” رو به رشد است. در عین حال مقاومتی نیز در برابر اید ه ی خوردن غذاهایی که در لوله های آزمایش تولید میشود  وجود دارد. آیا  آینده  این  است؟ همیشه در برابر تکنولوژی های جدید مقاومت وجود خواهد داشت. اما جالب است  چون  بازاریابی همبرگرهای گیاهی نه خطاب به گیاهخواران و گیاهخواران مطلق، بلکه خطاب به افرادی است که ازهمبرگر گوشتی لذت می برند. آنها اساسا می گویند: این را امتحان کنید، درست به همان اندازه خوشمزه است. سالم تر است، ارزان تر است و قطعأ برای محیط زیست  بسیار بهتر است. اصلاح ژنتیکی (GM) یکی دیگر از مسائلی است  که  درک عمومی نادرست  از تکنولوژی  موجب  بروز نگرانی  قابل فهمی در باره ی آن شده  است. اغلب ادعا می شود که GM طبیعی نیست. خب کشاورزی سنتی هم طبیعی نیست  چون به  محیط  زیست  بشدت آسیب میرساند و اگر بتوان محصولات GM تولید کرد که به میزان  کمتری به علف کش یا آفت کش یا آب نیازمند باشد، من فکر می کنم که ما به عنوان یک جامعه  باید درک کنیم که مزایایی در این نوع استفاده وجود  دارد. 

 فکر می‌کنید ۲۰ سال دیگر چه چیزی به روی میز شام ما خواهد بود؟

امیدوارم تنوع  بیشتری  در منابع غذایی وجود داشته باشد – غذاهای فصلی بیشتر،شاید از فراورده های بومی بیشتر.  فکر میکنم کماکان گوشت خواهیم خورد اما بعنوان یک خوراکی خوشمزه و اندک خاص .رژیم غذایی ما دائمأ در حال تکامل یافتن است. سی سال پیش، آوکادو یک چیز نادر و عجیب و غریب در بریتانیا بود و موز تنها بعد از جنگ جهانی دوم ظاهر شد.

امریکاییها برای مصرف غذا به شیوه‌ی پایدار چه باید بکنند؟

غذا را در بخشهای کوچکتر بخورند. میزان گوشت کمتری در طول هفته مصرف کنند وتلاش کنند مسافتی را که مواد غذایی شان میبایست  بپیماید تا بدستشان برسد کاهش دهند. غذاهای بومی و فصلی برای سلامت شما و برای محیط زیست خوب است. همینطور افراد میتوانند به تولید غذای خود بروی بالکن یا پشت بام یا در باغچه فکر کنند. اینکار نه تنها لذت بخش است بلکه موجب تجدید  اتصال افراد با طبیعت می شود.

Source: Time. JOSEPH HINCKS / HONG KONG March 28, 2018 

http://time.com/5216532/global-food-security-richard-deverell/

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)