دریغا دریغا دریغا

……………………………….

سه نامی شکفتند بر سینه ی آب.

سه نام ِ درخشنده از خنده ی ناب .

سه نامی که از رنگ وُ آهنگ ِ باران ِ باغ اند.

وبر جان ِ تاریک ِ آن خاک ِ غمناک-

چنانچون، چراغ اند.

 

دریغا دریغا دریغا

نفَس ،هر نفَس، درقفس شد

صداهای سرسبز ِ دیرینه ی ما.

قدم ،هرقدم ، ترس ِ سنگ ست

به جان ِ درخشان ِ آیینه ی ما.

 

چه پیش آمد آن باغ ِ مارا که امشب

زشوروُ زنور ِ شکوفنده ، خالی ست.

چه گویم ترا ای دل ِ داغدیده !

یقین دارم اینک

غمی تلخ در آن حوالی ست.

 

بباران ! بباران ! بباران ! توای چشم !

غم ِ شعر ِ شوریده ی مادران را.

هلا …ای تو از جنس ِ باران !

بباران مرا

در اندوه ِ تاریک ِ آن بیقراران .

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)