«از گرسنگی داریم می‌میریم؛ فقط کار می‌خواهیم»؛ فریاد کارگران اخراجی هفت‌تپه

جمعی از کارگران اخراجی و جوانان جویای کار منطقه هفت‌تپه، مقابل شرکت نیشکر تجمع کردند. آنان به بیکاری و وخامت وضعیت معیشتی اعتراض داشتند. معترضان تأکید کردند فقط کار می‌خواهند و از گرسنگی به ستوه آمده‌اند.

 

روایت تجمع مقابل شرکت

کارگران اخراجی و جوانان جویای کار شهر حر و هفت‌تپه مقابل در شرکت نیشکر گرد آمدند. گزارش‌ها از تجمع و تحصن سخن می‌گویند. معترضان به بیکاری طولانی‌مدت و نبود فرصت شغلی اعتراض کردند. آنان از مسئولان و مدیریت شرکت خواستند بلاتکلیفی شغلی را پایان دهند. محل تجمع، مخاطب اصلی مطالبات را روشن می‌کند: کارگزاران حکومت ملایان.

یکی از کارگران گفت: «سه ماه است بیکاریم. نه کاری داریم، نه درآمدی، نه امیدی. هیچ مسئولی هم پاسخگو نیست.» کارگر دیگری که تکه‌ای نان خشک در دست داشت، گفت: «ما چیزی نمی‌خواهیم؛ فقط کار می‌خواهیم. از گرسنگی به ستوه آمده‌ایم.» این روایت‌ها، به نقل از کارگران، نشان‌دهنده فشار مستقیم بیکاری بر معیشت خانوار است. فشار بیکاری بر خانواده، در این روایت‌ها با نان خشک نمادین شده است. ادعای نبود پاسخگویی، محور اصلی گلایه این کارگر است.

طبق گزارشی دیگر، معترضان خواستار بازگشت کارگران اخراج‌شده و اولویت استخدام جوانان بومی شدند. آنان لغو قراردادهای موقت و حذف شرکت‌های پیمانکاری را نیز مطالبه کردند. تأمین امنیت شغلی و افزایش دستمزد متناسب با تورم، دو خواست دیگر بود. مطالبات این گروه، افزون بر اشتغال، به ساختار قراردادها نیز مربوط است. افزایش دستمزد متناسب با تورم، پیوند مستقیم اعتراض شغلی با اقتصاد کلان را نشان می‌دهد.

 

بیکاری و معیشت در منطقه هفت‌تپه

بیکاری در این گزارش‌ها صرفاً مسئله‌ای فردی نیست. معترضان از محرومیت نیروهای بومی از فرصت‌های اشتغال سخن گفته‌اند. به این ترتیب، پرسش درباره توزیع فرصت‌های کاری در منطقه مطرح می‌شود. کارگر اخراجی افزون بر درآمد، امنیت و آینده شغلی را نیز از دست می‌دهد. همین موضوع، بعد انسانی بیکاری در هفت‌تپه را برجسته می‌کند. مطالبه لغو قراردادهای موقت و حذف پیمانکاران نیز نگرانی از ناپایداری شغلی را نشان می‌دهد.

اعتراض‌های مشابه در تبریز نیز گزارش شده است. رانندگان ناوگان حمل زباله تبریز تجمع کردند. آنان به نبود بیمه تأمین اجتماعی و پرداخت نشدن افزایش سالانه حقوق اعتراض داشتند. کارگران ماشین‌سازی تبریز نیز در روزهای گذشته، به بی‌نظمی در پرداخت حقوق اعتصاب کردند. رویدادهای تبریز و هفت‌تپه نشان می‌دهد مطالبات مزدی و اشتغال در چند استان طرح شده است. بیمه نبودن و تأخیر یا بی‌نظمی در پرداخت، از دغدغه‌های تکرارشونده کارگران است.

گزارش دیگری از افزایش فشار بر کارگران، بازنشستگان و خانوارهای کم‌درآمد خبر می‌دهد. این گزارش بیکاری را در کنار ناامنی شغلی و نابرابری اجتماعی مطرح می‌کند. از این رو، مسئله هفت‌تپه با تصویر گسترده‌تری از معیشت پیوند می‌خورد. کارگران، کشاورزان، بازنشستگان و جوانان جویای کار، حرف مشترکی دارند: هزینه‌ها بالا می‌رود، اما درآمد کافی نیست.

 

شکاف دستمزد و تورم و پرسش پاسخگویی

حداقل مزد ماهانه کارگران در آبان ۱۴۰۵، ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار و ۵۵۰ تومان است. حق مسکن ۳ میلیون و بن کارگری ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان باقی مانده است. این ارقام بر مصوبات ابتدای سال استوارند و افزایش ۶۰ درصدی را بازتاب می‌دهند. تا ۱۰ آبان، رقم جدیدی برای افزایش عمومی دستمزد ابلاغ نشده بود. برآورد تازه‌ای سبد معیشت را ۷۸ میلیون تومان دانسته است.

مرکز آمار، تورم نقطه‌به‌نقطه مهر ۱۴۰۵ را ۸۸.۷ درصد اعلام کرد. این رقم در شهریور ۸۹.۸ درصد بود و ۱.۱ واحد درصد کاهش یافته است. تورم نقطه‌به‌نقطه خانوارهای شهری ۸۵.۵ درصد و خانوارهای روستایی ۱۰۷ درصد گزارش شد. به گزارش مرکز آمار، تورم سالانه خانوارهای شهری ۷۴.۱ درصد و خانوارهای روستایی ۹۲.۳ درصد بوده است. در مقایسه، افزایش ۶۰ درصدی مزد، با تورم نقطه‌به‌نقطه ۸۸.۷ درصد فاصله دارد. با این حال، کاهش جزئی تورم به معنای بهبود محسوس معیشت نیست.

یک گزارش اقتصادی دیگر نیز از فاصله فزاینده دستمزد با مخارج واقعی خانوار خبر می‌دهد. از منظر پاسخگویی، دو مسئله مطرح است: ابلاغ‌نشدن ترمیم مزد و بلاتکلیفی کارگران اخراجی.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)