گلوله در سر؛ خودکشی یا قتل کیت امرسن

کیت امرسن، نوازنده‌ی مطرح کی‌بورد در سن ۷۱ سالگی درگذشت.

آن دسته از موزیسین‌های جوان دهه‌های ۶۰ و ۷۰ که توانستند از خطرات راک‌اند‌رول جان سالم به‌در ببرند، این روزها در ۶۰ و ۷۰ سالگی تک‌تک زندگی را بدرود می‌گویند. دیروز قرعه به‌نام کیت امرسن (Keith Emerson) افتاد. نوازنده‌ی کی‌بورد گروه پراگرسیوراک انگلیسی امرسن، لِیک اند پالمر (Emerson, Lake and Palmer)، معروف به ELP، شامگاه پنجشنبه، ۱۰ مارس در ۷۱ سالگی در سانتا مونیکا در لس‌انجلس درگذشت. پلیس در گزارش خود جای شلیک یک گلوله‌ای را در سر او تأیید کرده است. هرچند هنوز خودکشی به‌عنوان علت مرگ تأیید نشده اما به احتمال قوی خودکشی کرده است.

کارل پالمر، هم‌گروهی‌اش، پس از تأیید مرگ او در بیانیه‌ای اعلام کرد: «از شنیدن خبر درگذشت دوست خوبم و برادرم، کیت امرسن، عمیقاً اندوهگینم. کیت روحی مهربان داشت و عشقش به موسیقی و علاقه‌اش به اجرا به‌عنوان یک کی‌بوردیست برای سال‌ها بی‌همتا خواهد ماند». او در ادامه اضافه کرد: «او پیشرو و مبدعی بود که نبوغ موسیقایی‌اش همه را در دنیای راک، کلاسیک و جَز تحت تأثیر قرار داد».

کیت امرسن به‌دنبال کشف ارگ هاموند و سینتی‌سایزر موگ در نوجوانی به‌زودی به یکی از بزرگ‌ترین نوازنده‌های کی‌بورد نسل خود تبدیل شد. او در دورانی که در گروه‌های راک گیتاریست‌ها در خط مقدم صحنه خودنمایی می‌کردند با اجراهای پرشور و فریبنده‌اش تعریف جدیدی از ساز کی‌بورد ارائه کرد و در چارچوب گروهی سه نفره با تأثیر و بهره‌گیری از عناصر موسیقی کلاسیک و جَز آن را به‌عنوان سازی با پتانسیل‌های ویژه مطرح کرد تا جایی که بسیاری او را تکنیکی‌ترین نوازنده‌ی کی‌بورد راک پنداشته‌اند.

گروه ELP در سال ۱۹۷۰ در پی به‌هم پیوستن کیت امرسن از گروه نایس (Nice)، گرگ لِیک، گیتاریست گروه کینگ کریمسن (King Crimson) و کارل پالمر درامر گروه دنیای دیوانه‌ی آرتور براون (Crazy World of Arthur Brown) با هدف ارائه‌ی بهتر قابلیت‌هایشان در موسیقی شکل گرفت. این گروه به‌دنبال اجرایی در فستیوال Isle of Weight در ماه اوت ۱۹۷۰ قراردادی با کمپانی آتلانتیک رکوردز امضا کرد و آلبومی همنام گروه منتشر کرد. تا سال ۱۹۷۹ که گروه برای اولین بار از هم جدا شد هفت آلبوم استودیویی منتشر کرد که در این میان آلبوم Brain Salad Surgery در سال ۱۹۷۳ از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در اواسط دهه‌ی ۸۰ امرسن و لیک دوباره دور هم جمع شدند اما به‌جای پالمر که درگیر پروژه‌های دیگری بود، کوزی پاول (Cozy Powell) درامر گروه رین‌بو، پشت درامز نشست که نتیجه‌ی آن آلبوم امرسن، لیک اند پاول در سال ۱۹۸۶ بود. اعضای گروه در سال ۱۹۹۱ دوباره دور هم جمع شدند و دو آلبوم در سال‌ها ۹۲ و ۹۴ منتشر کردند. پس از آن به‌دلیل بیماری امرسن و پالمر همکاری آنها متوقف شد. در سال‌های ۹۶ و ۹۸ امرسن و پالمر با یکدیگر تورهایی در غیاب لیک برگزار کردند. در سال ۲۰۱۰ امرسن، لیک و پالمر دوباره دور هم جمع شدند. در ۲۵ ژوییه‌ی ۲۰۱۰ در اجرایی بزرگ در فستیوال های ولتیج در لندن چهلمین سالگرد تشکیل گروه را جشن گرفتند که این اجرا بعدتر در آلبومی زنده به‌نام های ولتیج (High Voltage) منتشر شد.

کیت امرسن از آغاز دهه‌ی ۸۰ علاوه بر چندین آلبوم انفرادی به ساخت موسیقی متن، خصوصاً برای فیلم‌های ژانر وحشت پرداخت که از میان آنها می‌توان به فیلم‌های دوزخ (۱۹۸۰) از داریو آرجنتو، شاهین‌های شب (۱۹۸۱) با حضور سیلوستر استالون و فیلم ایتالیایی ترسناک صخره‌ی جنایت (۱۹۸۴) اشاره کرد. آخرین همکاری او با سینما فیلم گودزیلا: جنگ‌های پایانی در سال ۲۰۰۴ بود.

آخرین کنسرت او در ژوئن ۲۰۱۵ در سالن باربیکن لندن در کنار ارکستر بی‌بی‌سی در برنامه‌ی بزرگداشت رابرت موگ مخترع سینتی‌سایزر موگ صورت گرفت.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)