به تازگی نصب پوستر بزرگی در تهران برای قدردانی از طرح غربالگری شنوایی باعث خشم جمعیتی از جوانان ناشنوا شده است. در این تابلو که عنوانش «شکرانۀ سلامت شنوایی» است، پیشوند «نا» در کلمۀ ناشنوا با علامت قرمز خط خورده است.

ناشنوایان در اعتراض به این پوستر، ویدئویی به زبان اشاره منتشر کرده‌اند. آنها می‌گویند پیام چنین القائاتی حذف و نادیده انگاری فرهنگ و زبان ناشنوایان است، فرهنگ و زبانی که بخش بزرگی از هویت بسیاری از ناشنوایان محسوب می‎شود.

ناشنوایان معترض معتقدند ارزش بیش از اندازه‎ای که به قوۀ شنوایی داده می‎شود، باعث سرکوب جامعۀ ناشنوا و زبان اشاره است. آنها در این ویدئو می‎گویند: «مگر همۀ هنرها و فنون و علوم و دانش از طریق گوش کسب می‎شود؟ و مگر انسان بودن و شهروند بودن به قوۀ شنوایی ارتباط دارد؟»

«اگر می‌بینیم ناشنوایان کمتر از دیگران موفق هستند دلیلش این است که جامعۀ شنوا آنها را از آموزش و آگاهی‌بخشی محروم کرده است. به دلیل اینکه ما در اقلیت هستیم.»

طرح غربالگری طرحی است که در آن کودکان ناشنوا را از سنین پایین تشخیص داده و اگر سمعک و یا کاشت حلزون برای نوع ناشنوایی آنها امکان‌پذیر باشد، آنها را در مسیر اجرایی این اقدامات قرار می‌دهند، اگرچه همۀ این مراحل مفید هستند. اما در هر صورت، همواره جمعیتی ناشنوا به دنیا خواهند آمد که شنوا نخواهند شد.

ناشنوایان در ایران دارای پیشینۀ فرهنگی و اجتماعی هستند و زبان مشترک خود را دارند. اما نهادهای مختلف همچون بهزیستی، اغلب با بیماری تلقی کردن ناشنوایی، فرهنگ ناشنوایان را به طور کامل نادیده می‌گیرند. به طوری که کلمۀ ناشنوا به راحتی با علامت قرمز خط می‌خورد و ناشنوایان به مثابه انسان‎هایی منفی، نامطلوب و طرد شده تصویر می‌شوند. زبان اشاره در ایران عموما به رسمیت شناخته نمی‌شود و این مسئله بحران‌های متعددی در آموزش ناشنوایان در پی داشته است.

12784286_10153964797618545_12687787_n

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)